Te warm om binnen les te geven

Het is deze week broeiheet.  30° overdag en ’s nachts koelt het amper af.  De hitte blijft binnen hangen en iedereen zweet en puft zich door de dag.

Omdat ik al 2 weken door Lyme geveld ben (maar dat is een ander verhaal) en gedurende 30 dagen de meest vieze antibiotica ooit moet nemen, mag ik niet in de zon.  Of in de schaduw want ook dan heb ik binnen de kortste keren huiduitslag of een zogenaamd zwangerschapsmasker op mijn gezicht.  Ja, zelfs met factor 50.  Ik zit dus binnen in mijn vreselijk warme appartement.  Uiteraard staan de terrasdeuren open want anders zou ik door zuurstofgebrek helemaal gek worden.

Zoals jullie misschien weten is er aan de overkant van de straat een schooltje.  De kleuterafdeling bevindt zich achteraan dus daar hoor/zie ik niets van maar de lagere school ligt op pakweg 30 meter van mijn terrasdeur.

Aangezien het binnen waarschijnlijk nog heter is dan in mijn appartement – de zonnewering die ze hebben is al minstens 5 jaar kapot – wordt er buiten les gegeven.  Dat doet mij terugdenken aan de tijd dat ik zelf in het lager onderwijs zat.

Zo rond hemelvaart was er altijd een schoolfeest en daarna hadden de leerkrachten collectief geen zin meer om nog les te geven.  Ik verveelde mij dood in de klas en zou veel liever lekker thuis zitten om boeken te lezen of zo. (ja, ik was een a-typisch kind dat niet graag speelde maar veel liever dingen bijleerde)

Zodra de temperatuur boven 25° kwam, vonden de juffen (want veel meesters waren er niet) het nodig om met al die kinderen naar het plaatselijke voetbalveld te gaan zodat de kinderen konden spelen.

Daar was geen greintje schaduw, gras was er ook nog maar amper en alle kinderen speelden in de volle zon zonder hoofddeksel.  Uiteraard werd geen enkel kind ingesmeerd met zonnecrème want zo’n wandeling en buitenspeelevenement werd nooit van te voren aangekondigd.  Menig kind ging met een zonneslag en roodverbrand naar huis.  Of uitgedroogd want er was geen drank voorzien, zelfs geen kraantjeswater.

Maar niet de juffen !  Zij hadden handdoeken bij om op te zitten, tubes zonnecrème en een koelbox vol drankjes.  Bovendien hadden ze zich een plekje toegeëigend vlak naast de kantine  – waar de kinderen uiteraard niet mochten komen – zodat de juf met de rode haren en de witte huid vol sproetjes in de schaduw kon gaan zitten.

Nog erger wordt het als je weet dat dat gehate voetbalveld vlak naast ons huis lag.  Waar het binnen heerlijk koel was, waar er drank in overvloed was en waar de zonnecrème binnen handbereik in de kast lag.

Eén keer heb ik gevraagd of ik even naar huis mocht om mij te laten insmeren door mijn moeder.  Ik werd uitgescholden als verwaand kind dat dacht dat het meer was als de anderen.  Andere kinderen konden toch ook niet zomaar naar huis gaan zeker.

Nu ik de kinderen aan de overkant in de schaduw zie zitten, denk ik terug aan die gemene egoïstische juffen die totaal niet begaan waren met de kinderen maar eerder met hun bruine kleurtje en hun roddels.

Kan je je dat in deze tijd nog voorstellen dat een leerkracht zoiets zou proberen ?

Intussen hoop ik dat al die juffen huidkanker hebben en een vel dat zo verrimpeld is als een rozijn.  Dat ze in een bejaardenhuis zitten waar er een personeelstekort is zodat de verzorgers niet de tijd hebben om regelmatig een nieuwe fles water te brengen.

Of nog beter, dat één van de verzorgers ooit ook op dat hete voetbalveld uitgedroogd rondliep met een gloeiende huid en barstende hoofdpijn van de zon.

O ja, eigenlijk moest ik tegen dat het tijd was om terug naar de school te gaan, netjes meewandelen om dan een half uur later in een hete bus terug naar huis te rijden.  Ik moet niet zeggen zeker dat ik bijna elke keer ontsnapte, mij snel achter de haag voor het huis verstopte en dan lekker binnen een paar glazen water ging drinken ?  Niet één keer heeft er iemand van school geïnformeerd waar ik gebleven was.  Niet één keer hebben ze een leerling gemist.

Advertenties

One response to this post.

  1. De tijden zijn inderdaad heel erg veranderd. Pedagogisch staat het kind nu centraal wat super is. Aan de andere kant hebben we nu wel een pamper generatie gekweekt. Die geen tegenslag of discipline kent en meteen op hun achterste poten staan. Ergens in het midden was beter geweest.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: