20 uur per week

Gisteren op de kop af 9 maanden geleden ben ik terug beginnen werken.   Een beetje bang of ik dat wel zou aankunnen om 20 uur per week te werken (mijn laatste job was officieel 3 keer 3 uur en 36 minuten per week dus een pak minder).

Maar ik kreeg de mogelijkheid om te werken op de uren die voor mij het gemakkelijkst waren : van 8 tot 12.  De uren waarop ik mij het beste voel en mijn lichaam niet om slaap of extra rust vraagt.  En het lukt.  Nu ja, soms ook niet.  Dan zit ik ’s morgens in de woonkamer te twijfelen of ik naar de dokter zou gaan of dat ik niet toch maar naar kantoor ga.

Of ik voel dat ik gewoon 1 dag rust nodig heb en dan loop ik al van 4 uur in de ochtend te ijsberen of ik nu wel of niet naar kantoor ga bellen dat ik die dag niet kom.

En dan voel ik mij zo schuldig en ambetant en wat weet ik nog allemaal omdat ik niet achter mijn bureau zal zitten die dag.  Want meestal is het geen kwestie van niet kunnen werken maar gewoon van de kracht niet hebben om mij te verplaatsen, zelfs de kracht niet om mijn kleren aan te doen.   Mijn lijf wil dan niet mee maar mijn hoofd wil wel.  Mijn hoofd maalt en maalt dan want dat is al zo gewoon aan die voormiddagen dat het WIL nadenken, werken, bezig zijn.

Maar dus meestal gaat het perfect.  Ik werk in de wereld van IT en automobiel.  Ik leer elke dag dingen bij.  Want toen ik begon te werken kende ik maar enkele automodellen.  Nu is die kennis al wat uitgebreider, ken ik meerdere merken en begin ik zelfs modellen van bepaalde merken op straat te herkennen.  Wie had dat ooit gedacht 😉

Officeel ben ik sales assistant binnendienst maar de dingen die ik doe zijn heel uitgebreid.  Ik zit dus echt niet de ganse voormiddag telefoontjes te doen.  Maar ik krijg de kans om een uitgebreid gamma van taken te verrichten en heb vaak contact met het hoofdkantoor.

Eindelijk komen al die talen die ik ooit leerde van pas en kan ik ze dagelijks actief gebruiken. Ik neem deel aan meetings, mag mijn eigen inbreng geven voor projecten, jawel, ik mag zelf denken en een mening hebben 😉

Echt, wat mij betreft was deze job een  lifesaver.  Ook al is het zwaar, ik krijg energie uit die 20 uren dat ik werk.  Ik ben enthousiast en gelukkig.  Ik voel mij terug mens.

En wat ook belangrijk is : mijn bazen laten regelmatig horen dat ik het goed doe.  Niets is zo stimulerend als weten dat je goed bezig bent.  Dat je nuttig bent in een organisatie.

Jullie horen het : ook al val ik elke middag in mijn zetel omdat ik doodop ben, val ik in slaap en eet snel een yoghurtje voor ik écht ga slapen, ook al moet ik het ganse weekend recupereren om er maandag weer te staan, ook al krijg ik nu wekelijks een baxter en heb ik daarvoor een portacat moeten laten steken : IK BEN CONTENT DAT IK MAG WERKEN !

En bovenal ben ik mijn baas ongelofelijk dankbaar.  Dat hij mij nog uit een ver verleden herinnerde en meteen aan mij dacht toen hij een assistent nodig had die van wanten weet en er niet vies van is om de handen uit de mouwen te steken.  Die de dingen zegt zoals ze zijn en tegen een weerwoord kan (hoewel ze dan ook vaak de slappe lach krijgt). Dat hij het risico nam om mij, chronisch ziek en een wrak op dat moment, aan de directie voor te stellen en als een blok achter mijn aanstelling stond.

Beste Baas, je leest dit (misschien) niet  maar honderdduuuuuusd keer bedankt dat je dit voor mij gedaan hebt.  Ook al denken de meeste mensen van niet omdat ik nooit naar feestjes of zo kan,  omdat jij in mij geloofde, heb ik terug een leven.

Advertenties

2 responses to this post.

  1. Beste, ik ben ook chronisch ziek maar bij mij is het de geest eerder dan het lichaam alhoewel je geest en lichaam niet kan scheiden, ik versta je verhaal heel goed en vind je een kranige vrouw mochten alle zieken zo zijn het zou veel minder kosten aan de maatschappij ik wens je verder nog veel moed en doorzettingsvermogen nog een mooie dag verder hier schijnt de zon in Diksmuide

    Beantwoorden

    • Posted by annliesbet on mei 21, 2017 at 5:54 am

      Dankjewel voor je reactie. Zelf denk ik dat het nog moeilijker is om in deze maatschappij overeind te blijven wanneer je zoals jij wel gezond van lichaam bent maar de chronische ziekte ervoor zorgt dat je geest beperkingen oplegt die dan (in)direct ook invloed kunnen hebben op het functioneren van je lichaam. Zo jammer dat de moderne medische wereld nog maar zo weinig kent van het functioneren van ons brein. Ik heb enorm veel respect voor je en hoop dat je voldoende ondersteuning en begrip vindt in je omgeving.

      Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: