Dubbel

Gisteren voorspelde het weerbericht een stralende dag.  Eindelijk een zomerse dag na weken, maanden van dat halfslachtige weer dat helemaal niet past bij de tijd van het jaar.

Toen ik mij ’s ochtends aan het klaarmaken was om naar kantoor te gaan, bedacht ik mij dat chronisch ziek-zijn heel soms toch voordelen heeft want ik kon lekker ’s middags naar huis.  Niet dat ik echt van het zonnetje kan genieten want ik zit in een serieuze dip waarbij ik thuis amper uit de zetel geraak en ’s avonds al om 18 uur in mijn bed lig.  Maar gewoon het idee dat ik zou kunnen rusten met de terrasdeur open leek mij zalig.

Ik had al helemaal in mijn hoofd wat ik die dag op kantoor zou doen.  Eerst mails bekijken … en toen zag ik dat de Baas om 9 uur een meeting gepland had.

De meeting was intens en helemaal mijn ding.  En plots, zo helemaal uit het niets, werd ik overvallen door een dubbel gevoel.  Ik dacht “was ik nu maar niet ziek, dan kon ik de ganse dag, de ganse week doorwerken aan dit project, dingen opzoeken, rondbellen naar contacten, teksten uitschrijven …”

Ik heb mij intussen al enkele jaren verzoend met het feit dat mijn ziekte mij serieuze beperkingen oplegt en ik heb mijn leven zo ingericht dat ik de dingen kan doen die ik belangrijk vind.

Maar gisteren, zo helemaal in de ban van meetings en nieuwe projecten, was daar ineens dat gevoel.

En het besef dat, als ik toch maar fulltime zou kunnen werken, ik nog steeds grootse dingen zou kunnen realiseren.

En toch ben ik heel gelukkig met mijn assistant functie hoor.  Maar heel even was er dat vreemde gevoel.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: