Een weekje zonder

en ik voel alle energie in razendsnel tempo uit mijn lijf stromen.  Mijn spieren verstijven enerzijds en anderzijds begin ik weer serieus last te krijgen van spasmen.  Gisteren achter mijn bureau schopte ik onbewust weer met mijn rechterbeen. Irritant.  En gênant.

Ik vreesde dat ik vrijdag niet zou halen maar het lukte me toch om  naar kantoor te gaan – niet dat ik daar veel waard was.  In plaats van prospects op te bellen, zocht ik dan maar een site waar ik kon leren hoe een auto nu eigenlijk in elkaar zit.  En jawel, ik weet nu wat ze bedoelen als ze over viertakt spreken of over een V8 motor of zo.

Toen ik ’s middags naar huis reed was het wel even spannend.  Op een bepaald moment was ik echt op automatische piloot aan het rijden een het scheelde maar een haartje of ik was in slaap gevallen.  Dus deed ik maar wat oververmoeide vrachtwagenchauffeurs doen : raam open en radio keihard zetten.  En ik ben veilig thuisgeraakt.

Over het waarom van deze week zonder baxter schrijf ik later nog wel eens.  Momenteel ben ik daarover nog zo boos dat mijn schrijfsel te agressief zou zijn.  Maar laat ik al zeggen dat ik een hartsgrondige hekel heb aan mensen, bedrijven, instanties die ongegeneerd zieken, gehandicapten en bejaarden bestelen om er zelf beter van te worden. Woest ben ik.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: