Het is tijd

Ja, het is tijd om terug te schrijven.  Meer en meer vraagt men mij wanneer ik terug iets ga schrijven op mijn blog.

Omdat men het leuk vindt om te lezen blijkbaar.  Maar ook omdat er lezers zijn die mijn lotgevallen als inspiratie gebruiken om met hun ziekte te leren omgaan.  Die door mijn schrijfsels beseffen dat chronisch ziek worden niet het einde is maar eerder een nieuw begin.

Het heeft even geduurd voor ik er terug aan toe was want na het debacle waardoor ik besloot om een tijd niets meer van mij te laten horen, had ik vooral behoefte aan rust.  En behoefte om mijzelf af te schermen van mensen die in mijn plaats wilden denken en voor mij beslissingen wilden nemen.  Zogezegd voor mijn eigen goed maar zonder ook maar één ogenblik met mij te overleggen.  Dat botste met mijn karakter.  En niet een beetje, dat botste keihard.  Want ik verzet mij uit alle macht tegen betutteling of erger nog overheersing of onderdrukking.  Een ander je wil opleggen omdat je denkt dat je het beter weet of gewoon om die persoon in je macht te hebben past niet in mijn leefwereld.  Zelfs de katten hier in huis doen altijd hun goesting …. of wacht, dat doen alle katten zeker ? 😉

Mensen moeten mij niet lief en aardig vinden.  Ik leef mijn leven zoals ik het wel.  En ik denk over de dingen zoals ik wil.  Ik schrijf vanuit mijn eigen belevingswereld en daar hoort ook bij dat ik soms uithaal naar mensen of dingen die mij niet aanstaan.  Want dat is mijn recht.  Ik hoef écht niet iedereen naar de mond te praten dat doen anderen ook niet.  Het verschil is dat ik de dingen durf te zeggen zoals ze zijn terwijl veel mensen in je gezicht doen alsof er niets aan de hand is en dan een dolk in je rug steken vaak om een belachelijke reden.  Dus staat het je  niet aan wat je hier leest, kwel jezelf dan niet door verder te lezen en te zoeken of ik toch niet toevallig iets schrijf waarvan je dénkt dat het over jou gaat.  Dat is zielig.  Het leven is te mooi om je met zulke futiliteiten bezig te houden.  Of zoals men zegt ‘get a life’.

En ja, omdat ik over mijn dagelijkse belevenissen schrijf, kan het zijn dat jij of jij of jij … jezelf meent te herkennen.  Dat kan. En soms klopt het dat ik over jou schrijf.  Maar er bestaat ook een songtekst die zegt ‘ … you’re so vain, you probably think this song (blogpost) is about you …’

En ja begot, als je tegen mijn schenen gestampt hebt, op mijn tenen hebt staan dansen, mij willens en wetens pijn gedaan hebt, dan zal ik daarover ongezouten mijn mening uiten.

Zo, dat moest er even uit.  Gewoon om misverstanden te voorkomen.

Dus nogmaals : alles wat ik hier zeg/schrijf zijn mijn eigen gedachten en meningen.  Ik praat niet voor anderen, dus niet voor mijn werkgever, het gemeentebestuur, de polies, de fakteur, de melkboer of gelijk wie.

Advertenties

2 responses to this post.

  1. Posted by merckx christine on april 4, 2017 at 11:16 am

    als je tranen bloed zijn geworden dan is het tijd om alleen maar voor jezelf te leven er zijn enorm veel die me pijn hebben gedaan wegens mijn ziekte me ferm laten boeten en verwijten gekregen genoeg voor gans de rest van mijn leven, dus heb ik nu gekozen voor mijn leven ik scherm me ook af voor alles wat me pijn kan doen zodat mijn leven draagbaar blijft en het weinig dat overschiet kan benutten aan hetgene me vreugde verschaft zoals mijn hondjes, mijn hobby’s en de natuur dus ik versta je verhaal heel goed en vind dat je groot gelijk hebt

    Beantwoorden

  2. Grappig, moest onlangs nog aan je denken……en hier ben je weer, blij dat alles goed gaat!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: