Een weekje zonder

en ik voel alle energie in razendsnel tempo uit mijn lijf stromen.  Mijn spieren verstijven enerzijds en anderzijds begin ik weer serieus last te krijgen van spasmen.  Gisteren achter mijn bureau schopte ik onbewust weer met mijn rechterbeen. Irritant.  En gênant.

Ik vreesde dat ik vrijdag niet zou halen maar het lukte me toch om  naar kantoor te gaan – niet dat ik daar veel waard was.  In plaats van prospects op te bellen, zocht ik dan maar een site waar ik kon leren hoe een auto nu eigenlijk in elkaar zit.  En jawel, ik weet nu wat ze bedoelen als ze over viertakt spreken of over een V8 motor of zo.

Toen ik ’s middags naar huis reed was het wel even spannend.  Op een bepaald moment was ik echt op automatische piloot aan het rijden een het scheelde maar een haartje of ik was in slaap gevallen.  Dus deed ik maar wat oververmoeide vrachtwagenchauffeurs doen : raam open en radio keihard zetten.  En ik ben veilig thuisgeraakt.

Over het waarom van deze week zonder baxter schrijf ik later nog wel eens.  Momenteel ben ik daarover nog zo boos dat mijn schrijfsel te agressief zou zijn.  Maar laat ik al zeggen dat ik een hartsgrondige hekel heb aan mensen, bedrijven, instanties die ongegeneerd zieken, gehandicapten en bejaarden bestelen om er zelf beter van te worden. Woest ben ik.

katten zijn net kinderen

Ken je dat ?  Je neemt een dag verlof, hebt vanalles en nog wat gepland en dan midden in de nacht wordt er eentje heel erg ziek.  Bij de meeste mensen is dat dan een kind.  Bij mij is dat, wegens gebrek aan kinderen, een kat.

Midden in de nacht hoorde ik een vreemd lawaai, zo vreemd dat ik besloot om toch maar eens te gaan kijken.  Fientje Poezenpluis zat daar als een hoopje ellende te staren naar haar maaltijd die ze enkele minuten geleden verorberd had.   Na een knuffel en een aaitje ging ze in haar mandje liggen maar ook daar vond ze haar draai niet.  Ze reutelde en had duidelijk moeite om adem te halen.  Enkele uren later was het opnieuw prijs.  Uiteindelijk had ze elk etensbakje geprobeerd maar niets bleef binnen.

Nu is het geen sinecure om met Fientje naar de Poezendokter te gaan.  Fientje haat Poezendokters en er is behoorlijk wat mankracht nodig om haar op de behandeltafel te houden.  Ik houd mij dan wijselijk wat afzijdig want ook al is ze mijn kleine Fienie, ze heeft gigantische klauwen en heel scherpe tanden.

Vandaag echter was er geen ontkomen aan : de dierenarts kwam aan huis en ik moest mijn kleine grijze Fienie zelf vasthouden tijdens het onderzoek.  Ook al was ze heel erg boos en gromde ze vervaarlijk, toch viel ze niet naar me uit.  Ze probeerde wel om de Poezendokter ervan langs te geven 🙂

Blijkt het arme beestje een verkoudheid te hebben !  Spuitje tegen de misselijkheid en spuitje tegen de slijmen en zoefffffffffffffffffff weg was Fientje.

Ik had verwacht dat ze nu dagen boos op mij zou zijn maar zoals altijd zijn poezenbeesten onvoorspelbaar.  Na een dik kwartier mocht ik haar al terug aaien en een uurtje later riep ze mij vanuit het berghok (wat haar heiligdom is) omdat ze het liefste wilde dat ik bij haar op een dikke laag fleece kwam liggen om te slapen.

Intussen heeft ze al terug gegeten, snurkt ze op een normale manier (want snurken kan ze als de beste) en krijg ik terug kopjes.

Maar ongerust dat ik was !!!  Zeker toen Mammie Inneke zo om het uur even langs Fientje’s mandje ging en haar een knuffel gaf.  Dat doet ze nooit.

Enfin, vannacht hebben we goed geslapen.  Rond 2 uur liet Fientje even weten dat ze wakker was en een knuffel wel kon apprecieren. Want zo is ze dan ook wel.  Ze leeft volgens de kattenklok en de mensenklok kan haar geen barst schelen.  Behalve als het is om een bakje eten te krijgen.

Het is tijd

Ja, het is tijd om terug te schrijven.  Meer en meer vraagt men mij wanneer ik terug iets ga schrijven op mijn blog.

Omdat men het leuk vindt om te lezen blijkbaar.  Maar ook omdat er lezers zijn die mijn lotgevallen als inspiratie gebruiken om met hun ziekte te leren omgaan.  Die door mijn schrijfsels beseffen dat chronisch ziek worden niet het einde is maar eerder een nieuw begin.

Het heeft even geduurd voor ik er terug aan toe was want na het debacle waardoor ik besloot om een tijd niets meer van mij te laten horen, had ik vooral behoefte aan rust.  En behoefte om mijzelf af te schermen van mensen die in mijn plaats wilden denken en voor mij beslissingen wilden nemen.  Zogezegd voor mijn eigen goed maar zonder ook maar één ogenblik met mij te overleggen.  Dat botste met mijn karakter.  En niet een beetje, dat botste keihard.  Want ik verzet mij uit alle macht tegen betutteling of erger nog overheersing of onderdrukking.  Een ander je wil opleggen omdat je denkt dat je het beter weet of gewoon om die persoon in je macht te hebben past niet in mijn leefwereld.  Zelfs de katten hier in huis doen altijd hun goesting …. of wacht, dat doen alle katten zeker ? 😉

Mensen moeten mij niet lief en aardig vinden.  Ik leef mijn leven zoals ik het wel.  En ik denk over de dingen zoals ik wil.  Ik schrijf vanuit mijn eigen belevingswereld en daar hoort ook bij dat ik soms uithaal naar mensen of dingen die mij niet aanstaan.  Want dat is mijn recht.  Ik hoef écht niet iedereen naar de mond te praten dat doen anderen ook niet.  Het verschil is dat ik de dingen durf te zeggen zoals ze zijn terwijl veel mensen in je gezicht doen alsof er niets aan de hand is en dan een dolk in je rug steken vaak om een belachelijke reden.  Dus staat het je  niet aan wat je hier leest, kwel jezelf dan niet door verder te lezen en te zoeken of ik toch niet toevallig iets schrijf waarvan je dénkt dat het over jou gaat.  Dat is zielig.  Het leven is te mooi om je met zulke futiliteiten bezig te houden.  Of zoals men zegt ‘get a life’.

En ja, omdat ik over mijn dagelijkse belevenissen schrijf, kan het zijn dat jij of jij of jij … jezelf meent te herkennen.  Dat kan. En soms klopt het dat ik over jou schrijf.  Maar er bestaat ook een songtekst die zegt ‘ … you’re so vain, you probably think this song (blogpost) is about you …’

En ja begot, als je tegen mijn schenen gestampt hebt, op mijn tenen hebt staan dansen, mij willens en wetens pijn gedaan hebt, dan zal ik daarover ongezouten mijn mening uiten.

Zo, dat moest er even uit.  Gewoon om misverstanden te voorkomen.

Dus nogmaals : alles wat ik hier zeg/schrijf zijn mijn eigen gedachten en meningen.  Ik praat niet voor anderen, dus niet voor mijn werkgever, het gemeentebestuur, de polies, de fakteur, de melkboer of gelijk wie.