Hoewel ik er een beetje argwanend tegenover stond, want het is toch altijd dezelfde wijn in nieuwe zakken (of zoiets), moet ik na enkele weken toch toegeven dat ik het deze keer precies toch zie zitten.

Madam Specialist is een rustige, vriendelijke dame die ruim de tijd neemt voor haar patiënten.  Ze luistert aandachtig naar wat je vertelt, stelt gerichte vragen en wat ik ook belangrijk vind : ze dringt niets op.  Onderzoeken, nieuwe medicijnen, … over alles overlegt ze met mij.  Zie ik het niet zitten, dan mag ik er een tijdje over nadenken en als ik het echt niks vind, dan hoeft het ook niet.  (tenzij het levensbedreigend zou zijn uiteraard)

Madam Specialist kon mij ook overtuigen om toch nog eens aan een langdurende revalidatie te beginnen.  Een eerste keer deed ik dit al in het UZA, maar daar kwam ik slechter uit dan ik begonnen was.  Een tweede poging deed ik in Duffel, maar mentaliteit van de specialiste en de kinesisten schoot mij al direct in het verkeerde keelgat : het is niet omdat je ziek bent, dat je ook dement bent en moet behandeld worden als een stout schoolkind.

Deze keer echter zit het wél goed.  Niks geen schoolkinderenmentaliteit, geen belachelijke regeltjes of idiote revalidatietijden.

Toen ik belde om een eerste afspraak voor revalidatie te maken, werd er meteen met mijn wensen rekening gehouden.  De kinesist vroeg aan mij wanneer ik wilde komen (en niet wanneer hij graag had dat ik zou komen).  Hij had begrip voor het feit dat ik liefst vroeg in de ochtend kom omdat ik dan het beste ben.  Ook de 2 oefendagen mocht ik zelf kiezen.

Ik werd ingedeeld bij ‘de mensen die niets meer kunnen’.  Dit klinkt negatief, maar dat is het niet.  Ik oefen nu in een groep van gelijkgezinden : allemaal mensen die van ver komen en er alles aan doen om opnieuw normaal te kunnen functioneren.  Geen halve atleten in de groep die als een gek op de loopband gaan rennen of gaan fietsen dat hun leven ervan afhangt.  Want dat is dus niét motiverend.

En de kinesist is deze keer geen drilmeester, die op zijn horloge kijkt of je wel op tijd binnenkomt en dreigende taal spreekt als je ‘s morgens nog zou bellen dat je niet kan komen omdat je een slechte dag hebt.

Neen, kinesist Walter heeft begrip voor zijn patiënten.  Hij gaat ervan uit dat hij met volwassen mensen te doen heeft, die niet zomaar weg zouden blijven van de kine.  Volgens mij is hij trouwens een gereïncarneerde octopus : zelfs als er 8 mensen tegelijk in de revalidatiezaal bezig zijn, slaagt hij erin om iedereen persoonlijk op te volgen en te motiveren.  Ik heb nog geen enkele keer werkloos in een hoekje zitten wachten tot de kinesist eindelijk eens tijd had om mij een nieuwe oefening te geven.

Er hangt ook een goede sfeer in het revalidatiecentrum.  Ondanks alle mankementen en problemen, is iedereen goedgezind, wordt er gekletst en gelachen, maar is er ook begrip als iemand een minder dagje heeft en moeilijk vooruit komt.

Intussen ben ik al 3 keer gaan revalideren.  Het is zwaar en achteraf moet ik behoorlijk lang recupereren (lees een dag tot 2 dagen) maar het is het waard.  Ik durf zelfs al denken dat ik buikspieren aan het kweken ben

Niets is minder waar.  Wel waar is dat ik vaak vergeet om een foto van mijn creaties te nemen (of dat ik te lui ben om er een blogje over te schrijven)

Maar deze week probeerde ik weer iets nieuws : vilten sloefkes maken.

En ziehier mijn eerste vilten sloefkescreatie.  Op maat van Savooi natuurlijk want die moet deskundige commentaar geven over zachtheid en warm zijn enz

Voor de wereld was het een bewogen jaar, maar voor mij evenzeer.  Zo bewogen zelfs dat ik soms de veranderingen in de wereld aan mij liet voorbijgaan omdat mijn wereldje nét iets spannender was voor mij.  Beste wereld, mijn excuses hiervoor.

Ik was vorig jaar nog steeds ziek.  Ik ben nog ziek en ik zal nog lang ziek blijven.  Daar heb ik mij intussen bij neergelegd.  Ik leerde wel om er beter mee om te gaan en om nog meer naar mijn lichaam te luisteren.  Ik rust nu wanneer mijn lichaam dat nodig heeft.  Ik ga (bijna) niet over mijn grenzen.  En ik probeer van elke dag het beste te maken.

Vorig jaar rond deze tijd leefde ik in een hel.  Een huwelijk dat kapot gelopen was.  De zaak van de ex die in de problemen zat en daardoor de dreiging dat ook ik alles ging verliezen.  En een heel gemene stiefdochter die het tot haar roeping gemaakt had om mijn leven en mijzelf kapot te maken.   Nu heb ik een heel fijne relatie waarin er ook naar mijn mening wordt geluisterd.  Een relatie waarin er ook echt voor mij ‘gezorgd’ wordt, zelfs zonder dat ik het vraag.  (dat is dus voor het eerst sinds ik thuis wegging).   Ik ben gelukkig en leef een rustig leventje.  Ik ben content.  Ik geniet van alle grote en kleine dingen in heet leven.

Ik verhuisde van een huis met grote tuin in the middle of nowhere naar een ‘penthouse duplex flat’ net aan de rand van de stad.  Geen tuin maar een heel groot terras met een prachtig uitzicht over de vesten van Lier en over de wijk Lisp.  En natuurlijk het voetbalstadion, ah ja.

Ik kreeg uiteraard ook nieuwe buren.  Na de hoogbejaarde buurvrouw, de oude buurman met extensions, de geflipte overbuurman die zijn vrouw in brand wou steken en wiens dochter in hotel de houten lepel verblijft omwille van een mes dat verschillende keren in de rug van haar partner belandde, zijn er nu anderen : doehetzelfbuurman, marginale overbuurman en -vrouw, verschillende oude buurvrouwen die vanachter hun gordijn alles in de gaten houden, de vreemde Chinese buur van het gelijkvloers, Pebbles Godverdoeme en laten we vooral Stoemenond niet vergeten.

Na de verhuis kon ik mijn creativiteit de vrije loop laten en op mijn tempo naai ik nu jurkjes en broeken, brei ik truien, dekentjes, sjaals, bloemen enfin, alles wat je maar kan bedenken.  Ik haak wantjes, babydekentjes, een sneeuwman, bloemen, beestjes, …  Kort gezegd : ik maak dingen.  En ik leer nog elke dag bij.

De verhuis was ook goed voor de 3 poezebeesten.  Van 3 naast elkaar levende haarballen op pootjes zijn ze intussen 3 hele dikke vrienden geworden die alles samen doen.  Slapen en op verkenning gaan.  Op het terras en op de daken van de buren.

Ik leerde heel wat nieuwe mensen kennen en legde terug contact met een aantal mensen uit het verleden.  Allemaal mensen die mij en mijn ziek-zijn aanvaarden.  Die dus niet zeggen ‘doe niet flauw en heb een beetje karakter’ maar die mij aanmoedigen met ‘amai dat doe je goed vandaag’

Kort samengevat :

ik ben in een jaar tijd van de hel naar mijn eigen hemeltje gegaan.  En daar wil ik nog lang blijven.  Samen met Savooi.  En met mijn 3 poezebeesten.  Uiteraard.

Ik wens u allen dan ook het allerbeste toe voor het nieuwe jaar !  Dikke knuffel en uiteraard 3 dikke nieuwjaarskussen !

De ene nacht ben ik om 2 uur al klaarwakker en is er van verder slapen geen sprake meer, dan weer val ik om 4 uur terug in slaap en de laatste week is er nog een specialleke bijgekomen : ik slaap enkele minuten en dan ben ik weer even wakker, ik slaap weer enkele minuten en dan ben ik wakker en zo gaat dat de hele nacht door.  Het vreemde is dat ik, wanneer ik na enkele minuten wakker word, het gevoel heb of ik enkele uren geslapen heb.  Wanneer ik dan naar de wekker kijk, blijkt dat ik in werkelijkheid maar enkele minuten geslapen heb.

Soms val ik dan overdag in slaap en doe ik dutjes van 2 uur aan een stuk.  Soms kan ik onmogelijk overdag nog een dutje doen, ondanks het feit dat ik maar 3 uurtjes geslapen heb.

Enfin, tijdens weer zo’n slapeloze nacht struinde ik Tinternet af op zoek naar wol.  Geen gewone alledaagse breiwol die je overal kan kopen, maar handgesponnen en handgeverfde wol.  Ouderwetse wol zoals ze tweehonderd jaar geleden (of langer) gebruikten en waar prachtige stukken mee gemaakt werden.

Na een tijdje zoeken, vond ik op Etsy.com inderdaad heel wat nijvere dames (en soms heren) die zelf wol spinnen of die handgesponnen wol opkopen om die dan zelf te verven in de mooiste kleuren.

Tijdens mijn zoektocht kwam ik ook op Ebay en zag daar dit pareltje staan :

mohair van zelfgekweekte schapen, door  de Schotse mevrouw gesponnen en met de hand geverfd.  Ik zag in dit kluwen al direct een prachtige delicate omslagdoek, een dekentje om ‘s avonds over je heen te trekken, wanten met een sjaal en muts en ga zo maar door.

Ik moést deze wol hebben.   Maar anderen hadden dit pareltje blijkbaar ook ontdekt.  Bij 35 £ per kluwen, ben ik gestopt met bieden.  Maar de anderen gingen blijkbaar volop door.

Volgende keer beter dacht ik en ik noteerde de naam van de verkoper zodat ik kon opvolgen of ze nieuwe loten wol zou plaatsen.

Een paar uur later opende ik mijn mailbox.  De schapendame stuurde mij een email om te vragen waarom ik zo geïnteresseerd was in de wol van haar schapen.  Meteen zei ze erbij dat ze nog een beetje van deze soort wol liggen had die nog moest gesponnen én geverfd worden.  Ze bood aan om na de feestdagen voor mij een kluwen te verven voor een prijs die ver onder de biedingen lag.

Ik heb geen moment getwijfeld en haar een mail gestuurd dat ik àbsoluut geïnteresseerd was en in één adem vertelde ik haar hoe mijn dagen gevuld zijn met creatief bezig zijn.

Direct daarna volgde een mail van de Schotse dame, waarin ze aanbood om wol van verschillende kwaliteiten (van andere soorten schapen dus, want blijkbaar is dat allemaal nog niet gelijk) in grotere partijen te verven in de kleuren en kleurnuances die ik graag zou hebben.  Zo zouden we per werkstuk samen kunnen afspreken hoe veel wol ik nodig heb en dan de kleuren kiezen.

Ik ben helemaal voor dit idee gewonnen en heb nu mijn eigen exclusieve leverancier van prachtige 100% natuurlijke wol.  Ik kan niet wachten om hiermee aan de slag te gaan !

De Sint zat wel een beetje in zak en as toen hij het briefje uit Savooi zijn schoentje haalde want originele, unieke iPad-tasjes had hij niet in zijn grooooote magazijnen liggen.

Dus kwam hij bij mij aankloppen en vroeg of ik eens diep wilde nadenken, een grappig stofke wilde kopen, stad en land af te lopen om uiteindelijk op Tinternet een geschikt lint te vinden.

En na al dat denkwerk en zoekwerk, maakte ik dit leuke tasje : met een hele dikke tussenvulling zodat de iPad tegen een stootje kan.

En omdat ik zo goed gewerkt had, kreeg ik ook een cadeau van de Sint : een kerstboom met lichtjes en onbreekbare kerstballen.  Ah ja, want de mijne heb ik met de verhuis achtergelaten

Al een paar weken merkte ik dat Fientje Poezenpluis problemen had met haar vachtje.   Al die pels en dan overgaan van zomervacht naar dikke wintermantel.  Het werd gewoon te veel voor Pluis.

Het werd zelfs zo erg dat Pluis zelf kwam vragen om haar vacht te kammen : iets waar ze normaal een hartsgrondige hekel aan heeft.  Wanneer ik nog maar met de kam op haar afkom, gaat ze anders op de loop of krijg ik te maken met haar scherpe nageltjes.  Maar nu dus niet.

Fientje ging gelaten op het tapijt liggen en ik mocht enkele minuten kammen.  Tot ze al mauwend wegliep.  Er waren ook plekjes waar ik niet mocht aankomen, waar haar pels duidelijk pijn deed.

Nu had de Poezenkapper mij ooit verteld dat Brits korthaarpoezen een erg dikke ondervacht hebben die eigenlijk regelmatig moet uitgekamd worden.  Dus ging ik ooit met Fientje naar de Poezenkapper, wat op een fiasco eindigde : een halfgekamd Fientje en een overstresste Poezenkapper die voorzichtig zei dat ze toch wel bang was van Pluis en niet verder durfde kammen.  En ook dat ze eigenlijk Fientje liever niet meer op de behandeltafel had wegens te groot en onhandelbaar.

Dat was intussen 2 jaar geleden.  Deze keer moest ik dus een andere oplossing zoeken en ik nam contact op met de Poezendokter die Mammie Inneke regelmatig onder handen neemt.

Een ‘total haircut’ zoals bij Mammie zag ik voor Fientje echt niet zitten.  Vooral ook omdat slechts een deel van haar vacht aan het klitten was : pootjes, staart, kop en pluizige buik hadden geen scheerbeurt nodig, die kan Fientje perfect zelf onderhouden.

Dus werd afgesproken dat alleen de klitten verwijderd zouden worden en de rest van de vacht gewoon goed uitgekamd.  Ik mocht bij de behandeling bijblijven zodat ik kon zeggen wat er weggeschoren mocht worden.  Wat mij een prima oplossing leek.

Maar in de week die er tussen het telefoontje en het bezoek aan de Poezendokter zat, begon de vacht van Fientjes rug echt compleet in elkaar te klitten en onderaan zelfs te vervilten.

Na 2 (ja twee) verdovingen was Fientje eindelijk onder zeil en konden we haar vacht inspecteren.  De tondeuze werd bovengehaald en toen konden we pas zien hoe erg de ondervacht in elkaar zat.  Op een paar plekjes was ze zelfs al vervilt.  Na overleg hebben we dan maar besloten om het grootste deel van de vacht op Fientjes rug weg te scheren.

Haar dat er op zo’n kat zit, niet te geloven zeg.  Een volle afvalemmer.  En dan hadden we nog niet eens tot op het vel geschoren. (Oona indachtig die elke keer dat haar moeder geschoren is, een hele week in paniek is omdat er een ‘vreemde’ kat in huis zit)

Zorgvuldig werden de overgangen naar de niet-geschoren gedeelten met de tondeuse gemaakt en plots had ik een heel bijzondere poes : als je haar in vooraanzicht bekijkt, ziet ze er nog  net zo uit als anders.  Bekijk je haar van de zijkant of op haar rug, dan heeft ze een trendy geschoren coiffure.

Net zoals Mammie Inneke is Fientje Poezenpluis dolgelukkig met haar getrimde vachtje.  Ze is niet alleen uiterlijk heel erg veranderd maar ook haar karakter is anders.  Ze was natuurlijk altijd al lief en zo maar nooit zo aanhankelijk als de dames De Wit.

Dat is nu anders.  Fientje Poezenpluis is een salonpoes geworden : ze knuffelt en geeft kopjes dat het een lust is.  Ga ik op de zetel liggen, dan kan ze niet snel genoeg op mijn buik liggen om te spinnen als een gek en daarna in slaap te vallen.  ‘s Nachts slaapt ze nu meestal op bed (of beter boven op mij).

En ook de verstandhouding tussen Fientje en Inneke is plots helemaal veranderd.  De dag dat ik met een halfverdoofd Fientje thuiskwam, was Inneke plots heel erg zorgzaam voor haar poezenvriendinnetje.  Het ging zelfs zo ver dat ze bij Fientje op het dekentje ging slapen.  En het blijft goed gaan tussen de twee dames.  Waar Fientje eerst vooral optrok met Oona, verdeelt ze nu haar tijd tussen Inneke en Oona.  De twee dames gaan gezellig samen buiten op de terrastafel zitten, spelen met poezenspeeltjes in huis en ga zo maar door.

Mijn 3 poezendames zijn nu écht een hecht team.  En Oona ?  Die heeft een half uurtje angstig zitten gluren naar ons gekortwiekte Fientje en heeft dan besloten dat het wel goed zat

Mammie Inneke na een scheerbeurt

Fientje met haar gekortwiekte vachtje

samen genieten van het herfstzonnetje

Awel, mijn lichaam voelt als de herfst.  Donker, mistig, koud, mistroostig … en af en toe als een kleurig plaatje met schitterende herfstbladeren.

Een aantal weken ging het echt helemaal bergaf.  Ik was op de goede weg, kon terug een wandelingetje tot in de stad doen, hoefde niet meer overdag te slapen.  En ineens was dat gedaan.

Ik was terug doodmoe.  Viel na de middag ( en soms zelfs al voor de middag) als een blok in slaap om enkele uren later als een zombie wakker te worden.
En mijn lijf deed zeer.  Niet gewoon zeer, maar godmiljaar heel veel zeer.  Zo veel pijn dat ik met moeite kon gaan.  Rechtkomen uit bed of uit de zetel kostte zo veel moeite dat ik altijd even moest blijven zitten om op adem te komen.  Boodschappen doen of eten bereiden, daarvan was helemaal geen sprake meer.  Als Savooi niet elke avond tot hier was gekomen om mij van een heerlijke warme maaltijd te voorzien, was ik waarschijnlijk behoorlijk wat kilo’s afgevallen.

Nee, het ging écht niet meer.  Fysiek dan, want mentaal was ik zo helder als wat.  Scherp en attent.  Zodat ik nog maar eens heel goed besefte dat ik verdomd veel pech had.  En dat ik heel bewust ging nadenken wat ik allemaal moest missen door dat stomme ziekzijn.

Alsof dat allemaal al niet erg genoeg was, bleek ik plots ook te kampen met insomnia.  Uren en uren lag ik wakker in mijn bed.  Ondanks de slaapmiddelen, kende ik geen nachtrust meer.  Ik was al dolgelukkig als ik op een nacht 3 uur geslapen had.  En ondanks de extreme vermoeidheid en het groeiende slaapgebrek, kon ik ineens ook overdag niet meer slapen.  De kringen onder mijn ogen werden van paars langzaamaan zwart en op een ochtend zag ik in de spiegel dat ik wallen onder mijn ogen had.  IK, die nooit oftenimmer wallen had, stond daar met grote donkerpaarse wallen op gezicht.  Ramp !

Dat gaf de doorslag : ik maakte een afspraak met de huisdokter.

Gewapend met een briefje als geheugensteun (allé ja, 2 volgeschreven briefjes) trok ik naar Madam Doktoor.  Ik deed mijn verhaal en zag het gezicht van Madam Doktoor betrekken.  Hup de onderzoekstafel op.  En een poging tot bloed trekken.  U kent het wel : geen ader te vinden op de rechterarm, een miezerig aderke op de linkerarm dat gelijk springt zodra de naald door je vel gaat en dan uiteindelijk een venijnig prikske in je hand, die je naar beneden moet laten hangen om toch maar een tubeke bloed vol te krijgen.

Daarna moest ik terug aan de bureau van Madam Doktoor gaan zitten, die mij met een heel ernstig gezicht bekeek.  En als Madam Doktoor een ernstig gezicht trekt, dan word ik bang zenne.  Pijnmedicatie én slaapmedicatie drastisch aangepast.  Wat resulteerde in een week als zombie leven.

En bovendien nog maar eens een afspraak maken met nog eens een andere specialist.  Want Madam Doktoor is er niet gerust in.  En ik ook niet eerlijk gezegd.  Want de rare dingen volgen elkaar maar op.

Ondanks de hoge dosis pijnstillers toch nog heel veel pijn, een linkerschouder die ineens ambetant doet, een knie die ineens niet meer werkt en mij finaal op de grond doet belanden, een linkeroog dat er voor 2 dagen de brui aan gaf, …

Nee jom, het is momenteel geen pretje om mij te zijn.

Mààr ik heb één lichtpuntje : ondanks alle miserie kan ik nog wel dingeskes haken en breien.  Zoals dit :

maar ook wanten, mutsen, truien, poncho’s en nog veel meer.  En dat is goed.  Want dan heb ik toch ergens nog het gevoel dat ik niet compleet nutteloos ben.  Enne … het blije gezichtje van Florremans als hij zijn nieuwe gekke-kleuren-wantjes mag aantrekken, dat is veel beter voor mijn lijf dan al die pillen bij elkaar

Normaal gesproken keert dat wel na een paar dagen en dan geniet ik een nachtje van 12 uur ongestoorde slaap (lees, ik val om 19 u als een zombie in slaap waar ik zit en stel ‘s ochtends vast dat ik écht geslapen heb) maar deze keer was het een vicieuze cirkel van ellende en pijn.

Mijn nachten werden wel erg kort : 2 u slapen en daarmee was alles gezegd.  Mijn dagen waren een aaneenschakeling van pijn en extreme vermoeidheid.

De afwas doen duurde uren : een paar borden afwassen, een kwartier de zetel op, kopjes afwassen, een kwartier de zetel op, …  Van stofzuigen, dweilen en andere huishoudelijke karweien was geen sprake meer.  Daarvoor moest ik rekenen op Savooi.  Die dan ook nog eens de boodschappen voor zijn rekening nam en elke avond een heerlijke maaltijd voor mij klaarmaakte.

Wie mij kent, weet dat ik zot word als ik niets omhanden heb.  Ik begrijp bijvoorbeeld niet hoe sommige mensen uren aan een stuk gebiologeerd naar een tv-scherm kunnen staren en alleen efkes bewegen om de zapper te pakken.

Ik kan dat dus niet.  Als ik noodgedwongen weeral mijn zetel op moet, zet ik de tv aan en pak mijn priemen of mijn haakpen vast.  En dan maak ik dingen.  Kerststerren, kerstballen, dekentjes, mutsen, sjaals, wanten, truien, pannelappen, …  noem maar op.

En als het een beetje beter gaat, haal ik mijn naaimachine boven.  Want er ligt hier nog een berg stofjes om te verwerken.  En een nog grotere berg al klaargesneden gordijnen verspert de doorgang van de keuken naar de rommelkamer.  Of beter gezegd, naar de kamer waar het nog nét iets rommeliger is dan in de rest van het huis.

En dat die gordijnen dringend gemaakt moeten worden, mocht ik gisteren aan den lijve ondervinden.

Op strategische plaatsen hangen er momenteel namelijk tijdelijke gordijnen.  Zo van die rolgordijnen ‘speciaal voor aluminium ramen’.  Zoals op de verpakking vermeld staat : eenvoudig op te hangen, gebruiksvriendelijk en gemakkelijk op maat te knippen.  Vergeet het dus maar he.  Die dingen zijn inderdaad eenvoudig op te hangen.  Wat ze wel vergeten te vermelden is dat je ze daarna niet meer mag aanraken of ze donderen naar beneden.  In hun geheel of er schieten stukjes van de bevestiging los die naar alle kanten van de kamer rollen en die pas na uren zoeken terug te vinden zijn.

Zo een ‘naar-beneden-valincident’ hadden we al in de slaapkamer waar op klaarlichte dag ineens een half rolgordijn naar beneden donderde.  Ook in de woonkamer was er al zo’n incident wat resulteerde in een kapotte bloempot en veel gevloek van mij.

En dan gisteren … #zucht.  Het ergste rolgordijnincident van allemaal.  En volgens Savooi ook het meest hilarische.

Mijn lijf deed waar langs alle kanten zeer en ik besloot om een relaxerend badje te nemen.  Een half uurtje in heet water doet deugd aan mijn pijnlijke spieren en gewrichten.  En dan mezelf afdrogen met een lekker warme handdoek.

Dat relaxerend badje is gelukt.  Met dat afdrogen was ik bezig toen ik ineens een dikke vlieg zag passeren.  Totaal onnadenkend mepte ik met mijn handdoek naar die vlieg … en raakte nog net het rolgordijntje !  Het linkerbevestigingsonderdeel schiet los en gelijk dondert het hele rolgordijn naar beneden.

Net als in de film stond ik daar dus poedelnaakt voor het raam.  Mijn handdoek had ik van het verschieten ook al laten vallen dus in paniek heb ik het rolgordijn gegrepen, mij daarin gerold en ben al hinkend en struikelend naar de gang gevlucht.  Waar ik mij realiseerde dat ik 2 keuzes had : mijn kleren in de badkamer gaan halen of kleren in de slaapkamer gaan halen.  Badkamer zonder gordijnen, slaapkamer met raam open en opgetrokken gordijnen …

Dus deed ik mijn kunstje ‘in stijf rolgordijn gewikkeld door het huis strompelen’ nog eventjes over.

Intussen probeer ik mijzelf ervan te overtuigen dat alle overburen op het ogenblik van het incident naar de supermarkt waren of dringende klusjes in hun tuin te doen hadden en dat niemand mij gezien heeft.  Maar toch … als ik morgen buitenkom en iemand kijkt net langer dan een seconde naar mij, dan ga ik denken dat die mijn capriolen gezien heeft en kleur ik waarschijnlijk spontaan dieprood van schaamte.

Het eerste gordijntje dat ik volgende week naai, zal zeker en vast dat van de badkamer zijn.  En dat wordt stevig opgehangen aan de metalen gordijnrails die Savooi vorige week in het hele huis geinstalleerd heeft.

Vorig jaar maakte ik deze heerlijk warme veelkleurenvest :

en op een weekje tijd had ik deze zomer mijn nieuwe warme wintervest gemaakt

Intussen ben ik ook al ijverig gouden en zilveren kerststerren en sneeuwkristallen aan het maken om tijdens de kerstperiode in mijn (nog te maken) overgordijnen te hangen, brei ik een veelkleurige stola, een blauw vestje en een hoes voor de tuinkussens.

O ja en maak ik kerstkaarten.  En een kleed.

Hoezo chaotisch ?

En die ik vorige week van Savooi kreeg als verjaardagscadeau.  Een beetje te vroeg maar dat kan de pret niet drukken.

En vandaag mag Stella pronken met de superlange warme wollen wintersjaal waar ik gisterenavond de laatste hand aan legde.  En morgen waarschijnlijk met de roze trui die hier ligt te wachten om in elkaar gezet te worden…