Jaaroverzicht. Ah ja.

Aan het staartje van het jaar, wanneer elk zichzelf respecterend medium een jaaroverzicht opstelt, wil ik natuurlijk niet achterblijven.

Voor de wereld was het een bewogen jaar, maar voor mij evenzeer.  Zo bewogen zelfs dat ik soms de veranderingen in de wereld aan mij liet voorbijgaan omdat mijn wereldje nét iets spannender was voor mij.  Beste wereld, mijn excuses hiervoor.

Ik was vorig jaar nog steeds ziek.  Ik ben nog ziek en ik zal nog lang ziek blijven.  Daar heb ik mij intussen bij neergelegd.  Ik leerde wel om er beter mee om te gaan en om nog meer naar mijn lichaam te luisteren.  Ik rust nu wanneer mijn lichaam dat nodig heeft.  Ik ga (bijna) niet over mijn grenzen.  En ik probeer van elke dag het beste te maken.

Vorig jaar rond deze tijd leefde ik in een hel.  Een huwelijk dat kapot gelopen was.  De zaak van de ex die in de problemen zat en daardoor de dreiging dat ook ik alles ging verliezen.  En een heel gemene stiefdochter die het tot haar roeping gemaakt had om mijn leven en mijzelf kapot te maken.   Nu heb ik een heel fijne relatie waarin er ook naar mijn mening wordt geluisterd.  Een relatie waarin er ook echt voor mij ‘gezorgd’ wordt, zelfs zonder dat ik het vraag.  (dat is dus voor het eerst sinds ik thuis wegging).   Ik ben gelukkig en leef een rustig leventje.  Ik ben content.  Ik geniet van alle grote en kleine dingen in heet leven.

Ik verhuisde van een huis met grote tuin in the middle of nowhere naar een ‘penthouse duplex flat’ net aan de rand van de stad.  Geen tuin maar een heel groot terras met een prachtig uitzicht over de vesten van Lier en over de wijk Lisp.  En natuurlijk het voetbalstadion, ah ja.

Ik kreeg uiteraard ook nieuwe buren.  Na de hoogbejaarde buurvrouw, de oude buurman met extensions, de geflipte overbuurman die zijn vrouw in brand wou steken en wiens dochter in hotel de houten lepel verblijft omwille van een mes dat verschillende keren in de rug van haar partner belandde, zijn er nu anderen : doehetzelfbuurman, marginale overbuurman en -vrouw, verschillende oude buurvrouwen die vanachter hun gordijn alles in de gaten houden, de vreemde Chinese buur van het gelijkvloers, Pebbles Godverdoeme en laten we vooral Stoemenond niet vergeten.

Na de verhuis kon ik mijn creativiteit de vrije loop laten en op mijn tempo naai ik nu jurkjes en broeken, brei ik truien, dekentjes, sjaals, bloemen enfin, alles wat je maar kan bedenken.  Ik haak wantjes, babydekentjes, een sneeuwman, bloemen, beestjes, …  Kort gezegd : ik maak dingen.  En ik leer nog elke dag bij.

De verhuis was ook goed voor de 3 poezebeesten.  Van 3 naast elkaar levende haarballen op pootjes zijn ze intussen 3 hele dikke vrienden geworden die alles samen doen.  Slapen en op verkenning gaan.  Op het terras en op de daken van de buren.

Ik leerde heel wat nieuwe mensen kennen en legde terug contact met een aantal mensen uit het verleden.  Allemaal mensen die mij en mijn ziek-zijn aanvaarden.  Die dus niet zeggen ‘doe niet flauw en heb een beetje karakter’ maar die mij aanmoedigen met ‘amai dat doe je goed vandaag’

Kort samengevat :

ik ben in een jaar tijd van de hel naar mijn eigen hemeltje gegaan.  En daar wil ik nog lang blijven.  Samen met Savooi.  En met mijn 3 poezebeesten.  Uiteraard.

Ik wens u allen dan ook het allerbeste toe voor het nieuwe jaar !  Dikke knuffel en uiteraard 3 dikke nieuwjaarskussen !

En wat vond ik in doos 1 ?

Het kabelke om foto’s op mijne pc te zetten !

Fientje maakt kennis met haar nieuwe thuis

zo relaxed was Oona voor de verhuisploeg arriveerde

Maar toen de verhuisploeg gearriveerd was en er luid gelach en geroep weerklonk, dook ze weg in de stapel dekens

en zodra het weer stil was in huis, ging Fienie op een strategische plaats een dutje doen

Ik ben verhuisd

nu ja, al bijna 2 weken.  Maar die 2 weken was ik tot niets in staat.

Behalve dan bankhangen, tv-kijken en slapen.  Uren en uren slapen.  Op de gekste momenten van de dag.  Iets minder ‘s nachts :-s

En afzien.  Elke spier was verkrampt, ook al heb ik zelf niets moeten verhuizen.

Het lief heeft namelijk de hele verhuis geregeld.  Met een verhuiswagen, een ladderlift en een hele verhuisploeg.  Allemaal mensen uit zijn vriendenkring die mij nog nooit gezien hebben.  Maar die dus mijn hele hebben en houden naar hier verscheept hebben.  En nog stràffer : die ook alles op zijn plaats gezet hebben.  Zélfs een groot deel van de kasten hebben ze ingeladen.
Mijn lief heeft fantastische vrienden.  Mannen (en vrouwen) : merci he !

En wat deed ik intussen : ik zat met 3 overstresste poezebeesten in de badkamer.  Op een hele berg dekentjes en kussens, zodat ik kon slapen wanneer ik wilde.

Fientje was woest dat ze zomaar in een mandje gezet werd en dan in een vreemd leeg appartement gedropt.  Woest en agressief.  Puffen en blazen deed ze.  En voor de deur van de badkamer liggen wachten tot er een waterkansje op ontsnapping was.  Gelukkig was de verhuisploeg goed gebriefd en is er dus niemand aangevallen door mijn grijze tijger.

Inneke pakte het voorzichtiger aan.  Die wilde gewoon niet uit haar reismandje komen. Uren en uren is ze in haar mandje blijven zitten.  Tot iedereen al lang weg was.  Toen ging ze even op de kattenbak, een hapje eten en op verkenning in haar nieuwe huis.

Oona was haar eigen nieuwsgierige zelf. Tot er volk in het appartement was.  Dan sprong ze van de schrik in bad en ging achter het douchescherm zitten.  Of ze kroop diep onder de dekens en de kussens en ging daar, veilig achter de rug van Vrouw, liggen slapen.

Maar, al bij al, was het Oona die de minste problemen gehad heeft van de verhuis.  Inneke was afwachtend als altijd en kwam pas op dag 3 naar beneden.

En Fientje : die is 3 dagen heel erg boos geweest omdat ze niet naar huis mocht.  Elke keer ging ze aan de voordeur staan miauwen en keek ze mij vragend aan.  Zo van ‘Vrouw, versta dat dan toch, wij wonen hier niet’

Intussen heeft ze zich ermee verzoend en doet ze terug normaal.

En ook ikzelf ben het hier al helemaal gewoon.  En kan vanaf volgende week eindelijk beginnen aan het uitpakken van al die dozen die her en der verspreid staan.

Want voor één keer heb ik geluisterd naar mijn dierbaren : ik heb gerust en nog eens gerust.

Moe, moe en nog eens moe

Doodop ben ik al en er is nog heel veel in te pakken.  Gisteravond op de zetel in slaap gevallen en halfslapend naar bed gestrompeld.  Gelukkig was het lief er om mij recht te houden of ik had in de gang op de vloer geslapen

Ondanks mijn goede voornemens om deze voormiddag volop dozen te vullen, is er niets van gekomen.  Enerzijds omdat ik extreem vermoeid ben, anderzijds omdat de ex behoorlijk veel aandacht blijft vragen.

Mijn poging om deze voormiddag een paar uurtjes te slapen is dan ook jammerlijk mislukt.  Ogen eventjes dicht en ex moest dit vragen.  Ogen weer eventjes dicht en hij moest dat weten.  Vaak dingen die ik al 4 keer met hand en tand uitgelegd had. #zucht

Mijn vermoeidheid begint nu ook mijn normaal functioneren moeilijk te maken : ik kan me amper concentreren, schrijf fouten die ik normaal nooit zou schrijven, beweeg tergend traag en moet vaak nadenken waar ik ben en wat ik moet doen.  Een complete blackout is precies niet ver af meer.

Ook lichamelijk begint het hele gedoe serieus zijn tol te eisen : mijn lichaam geeft aan dat het er genoeg van heeft : oorpijn, keelpijn, hoofdpijn, extreme spier-en gewrichtspijnen en koortsaanvallen.

Mijn lief (en mijn verstand) zeggen dat ik het rustig aan moet doen.  Die verhuis gaat wel lukken, alles zal wel ingepakt geraken, de poezekes gaan die verhuis prima verwerken enz.

En ik : ik tel de dagen af.  Tot het zaterdag is en al mijn spullen hier opgeladen worden.  En in het appartement afgeleverd worden.  En tot ik, midden de dozen, uitelkaar gevezen kasten en rommel, mijn bedje opzoek en in een diepe droomloze slaap val.  Was het al maar zaterdagavond .

Dat gaat dus niet samen he

CVS en verhuizen.  Dat is geen goede combinatie.

Ik krijg met moeite de ene voet voor de andere en mijn verstand is precies mee ingepakt in de berg dozen die ik hier al staan heb.

Hier ga ik een serieuze prijs (lees terugval) voor moeten betalen.

Maar ik heb geen keuze.  Er moet verhuisd worden.  Er moet ingepakt worden.

Eén troost : daarna zàl er gerust worden.  Véél gerust worden.

Zooooo veel papier

Gek eigenlijk hoeveel er komt kijken bij het afsluiten van een huurcontract.

Woensdag werd er beslist dat dit het ideale appartement was voor mijn nieuw begin.  En dan begon het geloop en de papierwinkel.

Want om een huurcontract te kunnen afsluiten moet je eerst heel veel bewijzen.

Je moet bewijzen dat je een huurwaarborg hebt vastgezet op een geblokkeerde rekening.  Dus trok ik naar de bank in de volle overtuiging dat het simpele feit dat ik genoeg centjes op mijn rekening had staan wel voldoende was.

Dat was dus totaal verkeerd gedacht.  Eerst moesten ze een kopie van het huurcontract hebben.  Huh ?  Kopie huurcontract ?  Het immo-kantoor wil het huurcontract pas afsluiten als ik een bewijs van huurwaarborg aflever.  Duh !

Dus na veel vijven en zessen was de bankbediende dan toch akkoord om mits een aantal beloftes, mijn centjes op een geblokkeerde rekening te zetten.

Maar dan : ‘Is de verhuurder er ook bij ?’  Waarom in hemelsnaam zou ik de huisbazin meenemen naar mijn bank om mijn centen vast te zetten ??

‘Ah, wij hebben het paspoort van de verhuurder nodig en de verhuurder moet ook alle documenten tekenen’ *zucht*

Weer een beetje getrek en gesleur en blijkbaar zat de verhuurder in het ‘paspoortenbestand’ van de bank.  Chanceke dus.

Document 1 was binnen.

Verder had ik een geldige brandverzekering nodig.  Die ik dus meteen wilde afsluiten in het bankkantoor.  Vraag 1 (van dezelfde bankbediende): heeft u een kopie van het huurcontract ?   Astemblieft he mens : ik zit al een uur voor uwe neus.  Vanwaar zou dat huurcontract ineens komen ?

Maar dank zij een beetje overtuigingskracht werd er toch een polis opgesteld zodat het appartement en de (toekomstige) inboedel verzekerd zijn tegen allerlei onheil.

Document 2 was binnen.

In één moeite dan ook maar een familiale verzekering afgesloten want met mijn onhandigheid als ik moe ben en een poezenfamilie is dat misschien toch geen overbodige kost.

Dan : op naar het ziekenfonds.  Want om een appartement te kunnen huren moet je bewijzen dat je een inkomen hebt.

Beetje moeilijk als je op dat ogenblik ‘in de ziekenkas’ zijt maar geen uitkering krijgt omdat de opzeg bij je laatste werkgever nog loopt.

Halleluja voor de vriendelijke ziekenfondsdame die ik deze keer geen duimschroeven moest aandoen om een attest af te leveren.  Zonder enig probleem fabriceerde zij voor mij een attest met vermelding van mijn dagvergoeding én een attest waaruit mijn ‘invaliditeit’ (damn ik haat dat woord) blijkt.

Document 3 was binnen.

Moet het gezegd dat ik compleet uitgeput naar huis gereden ben ?  En dat alleen om een paar papiertjes ?

En dan heb ik nog niets verteld over de bomen die gesneuveld zijn voor de papierberg die ik in het immokantoor te verwerken kreeg.

Maar dat is iets voor morgen.  Of overmorgen.  Als ik uitgerust ben