Is dat waar, Veritas ?

Ze zijn niet zo dik gezaaid, maar ze zijn er wel : zo van die winkels waar je als kind met je moeder (soms zelfs grootmoeder) naartoe ging en waar je zelf nu ook klant bent.  Winkels die uitgroeiden van een klein donker handelspand waar ze alles hadden maar waar je moeite moest doen om alles te vinden tot een mooie, lichte, moderne winkel die meegegroeid is met de tijd.

Wel DE Veritas is zo’n winkel.  Omdat er hier eentje op wandelafstand is en ik zowat elke dag wel met een handwerkproject bezig ben, loop ik er binnen elke keer ik er passeer.  Soms alleen maar om te kijken wat er nieuw is.  Soms om ideetjes op te doen voor zelfmaakprojectjes maar het meest om fournituren, kousen of sjaaltjes te kopen.  Of die ene keer toen er oud etalagemateriaal verkocht werd : toen ik mijn ‘hoofd’ voor een prijsje op de kop getikt heb.

U hoort het : ik ben fan.  Fan van het eerste uur.

Maar vorige week was ik toch iets minder fan.  Nog meer zelfs, ik was een beetje boos.

Wat was er gebeurd ?  Ik had in zeven haasten panty’s uit het rek gehaald want blijkbaar worden mensen echt nerveus van mijn blote benen en kan ons moeder ‘s nachts niet slapen omdat ik ‘een blaasontsteking ga krijgen als ik zo met alles bloot loop he’

Voor mij aan de kassa stonden 3 generaties : oma, dochter en een kleindochter van een jaar of 5.  Dochter was helemaal vol van de trend ‘zelf maken’ maar had nog nooit van haar leven iets zelf in elkaar genaaid.  Oma was duidelijk een ervaren handwerkster en had geholpen om het mandje vol te laden ‘anders kom je straks thuis en heb je alles bij behalve naald, draad en een behoorlijke schaar’.  Kleindochter stond te stralen van geluk omdat ze een paar staaltjes stof gekregen had en je zag dat ze al plannen had om haar poppen van een nieuwe garderobe te voorzien.

Maar terug naar de dochter nu want we wijken af.  Ze wilde duidelijk heel veel zelf gaan maken want er kwamen massa’s spullen uit het mandje.  En ja, uiteraard kwam er ook een mooie rekening.   Bij mij valt het niet zo op hoeveel ik per jaar eigenlijk uitgeef aan handwerk omdat ik vaak maar 1 ritssluiting koop, of 2 klosjes garen.   Maar hier : zo’n 80 euro.  Bankkaart werd bovengehaald en ik hoorde de winkeljuffrouw vragen ‘heeft u al een klantenkaart of zal ik u er eentje geven’ ?  Ik spitste direct mijn oren : een klantenkaart ?  In één van mijn favoriete winkels ?  En ik kende dat niet ?  Zou dat iets nieuws zijn ?

Ik hoorde de verkoopster de voordelen opsommen en dacht ‘oh, dat wil ik ook’.   Intussen had zich achter mij een ellenlange rij wachtenden gevormd die zuchtend en steunend wachtten tot de dochter eindelijk alles opgeborgen had, haar dochter en moeder bij de arm pakte en richting uitgang ging.

Vol verwachting legde ik mijn panty’s op de toonbank, rekende af en … niks klantenkaart.  De dame na mij wrong zich naar voor en gooide haar spullen op de toonbank ‘want ze had haast, de bus ging vertrekken’.   Nu weet u ook dat ik nogal assertief ben maar ik zag de groeiende rij wachtenden en besloot om het maar zo te laten.  Geen klantenkaart voor mij

MAAR er is natuurlijk ook altijd nog Tinternet.  De redding in nood in deze moderne tijden.  Ik was al fan van de FaceBook pagina van Veritas en ik stuurde een berichtje om te vragen hoe dat nu zat ?  Moest men eerst voor een bepaald bedrag kopen vooraleer een klantenkaart werd voorgesteld ?

Binnen de kortste keren kreeg ik antwoord van Lien, de dame àchter de fanpage van Veritas.  Vriendelijk, beleefd en heel duidelijk legde ze mij uit dat ze inderdaad klantenkaarten hebben.  Dat die trouwens al jaaaaaaaaaaaaren bestaan maar dat ze bezig zijn om die te vervangen door een moderner concept.  Zelfs de fameuze kousenkaarten (ons moeder had die àltijd in haar portemonnee zitten) bestaan nog !

Ik deed zowaar een mentaal vreugdedansje en besloot om maandag mijn eigenste klantenkaart te gaan vragen.  Want uiteraard ben ik dit weekend aan een jurkje begonnen en merk ik op zondagvoormiddag dat ik geen blinde ritssluitingen van 60 cm meer in huis heb.  Woehoe en dan koop ik gelijk nog wat panty’s !  Ah ja, kan ik ook een kousenkaart vragen !  Nog meer fun

Maar voor u die misschien geen fan bent van klantenkaarten omdat u ze nooit bij heeft of omdat uw portemonnee uit zijn voegen barst van alle kaarten die u nooit gebruikt, heeft Veritas ook een zeer interessant modern initiatief waarmee u zeker ook koopjes kan doen en de nieuwste producten uit hun assortiment leert kennen : de VIP bon.  Als je je abonneert op hun nieuwsbrief, krijg je maandelijks een VIP bon met leuke kortingen en promoties.  Ik heb mij natuurlijk al ingeschreven via hun website (www.veritas.be)

Se, moesten ze morgen daar nu eens een vacature hebben, ik ging direct solliciteren !  Hoewel ?  Hoogstwaarschijnlijk zou ik mijn loon ineens opkopen aan al die leuke dingen die dan elke dag mijn gezichtsveld passeren

U ziet het he : als het goed is, dan zeg ik het ook.  En als u nog vragen heeft : word fan van Veritas op Facebook en stuur hen een berichtje, Lien zal met plezier uw vragen beantwoorden.

Oh ja : nog eens merci he Lien

Reclame !

inderdaad, vandaag maak ik reclame !  Nee nee, geen negatieve publiciteit zoals gewoonlijk, maar positief.  Ik ben buiten verwachting content deze keer.  En nog wel van iets waarvan ik gezworen had het nooit te gebruiken.

En wat maakt mij zo wonderbaarlijk gewillig deze keer ?  Topcoat voor nagellak !

Right, nu is ze compleet gek aan het worden denkt u maar niets is minder waar.   De dames onder u zullen het wel kennen : heb je net je nagels gelakt en stoot je ergens tegen.  Gevolg : nagellak beschadigd en je kan opnieuw beginnen.  Grrrr weer je tijd verdoen tot het spul droog is of alles eraf halen en naturel rondlopen.  (is natuurlijk ook wel praktisch maar niet zo mooi als de vele pillen ook je nagels beginnen aan te tasten)

Dus na lang sukkelen en bijlakken enz ben ik eindelijk overstag gegaan en heb een coating gekocht.  Schandalig duur maar volgens de verkoopster het beste spul dat er is.  En het mens had gelijk. 

Ik heb mijn diablo-kleurige nagellak netjes “gecoat” en wonder boven wonder is het donkere kleurtje wel 5 dagen intact gebleven, ondanks detergent, schoonheidsprodukten en uiteraard een poezenpels die vaak geaaid wordt (en van nature een soort nagellakvreter kan zijn …).

Oh ja, ik ging reclame maken dus : het wonderproduct is van KOH, heet Top Coat Bamboo en is verkrijgbaar in de parfumerie.  Ik wil uit mijn geheugen wissen hoeveel het gekost heeft, dus ik ga het kassaticket niet uit de vuilbak vissen maar als ik efkes bedenk dat ik normaal gezien bijna elke dag moet lakken en nu om de vijf dagen, dan haal ik die uitgave er zo weer uit.

Nota aan de Huisvrouw : testen die boel en laat mij dan weten of het ook paardenhaarproof is

Nog straffer dan straf

Zit ik mij al maanden op voorhand te verheugen op de komst van de Jimmy Choo collectie bij de H&M en laat ik het toch wel passeren zekers.

En dat allemaal door dat oor van mij.  Dat heeft op een paar weken tijd mijn heel leven overgenomen.  Door al die pillen en pijnstillers, is mijn verstand en mijn geheugen gewoon lamgelegd.

Zeker in het begin toen ik massaal pijnstillers moest slikken, leefde ik op een wolk maar ook nu nog, nu ik van die vreemde druppels in mijn oor moet doen, merk ik dat het eerste uur mijn concentratie weg is en dat mijn evenwicht ook niet is wat het moet zijn.

Maar het strafste van al blijf ik toch vinden dat mijn agenda op mijn “harde schijf” (mijn brein dus) gewist is.  Ik moet alles opschrijven. 

Sinds wanneer zit het geheugen in het oor ?  Of hebben ze dat van mij op de verkeerde plaats gezet ?

Enfin, morgen controle van het oor.  Hopelijk geen nieuwe poliepen die moeten weggebrand worden en vermindering van de griezelige druppeltjes.

O ja … om nog maar weer in medische toestanden te vervallen.  Normaal moest ik vandaag op controle (want ze hebben arbeidsongeschikt geschreven tot en met vandaag) – vanmorgen telefoon dat de controle naar morgenmiddag verzet is.

Dus : morgen eerst naar kantoor – dan druppels in oor (want druppels en rijden gaat niet samen), half dagje (proberen te) werken en dan door naar het ziekenhuis … waar ze dan misschien gaan zeggen dat gaan werken nog niet verantwoord is …

O ja … aan de collega’s die dit lezen : waag het niet om één of andere microob mee te brengen naar kantoor : ik WIL ze NIET he, heb al genoeg afgezien voor dit én het volgende jaar.   Wie ziek is : blijf thuis en geniet van een paar dagen onder een dekentje op uwe zetel please