da’s zeker (stief) ouders kan je alles wijsmaken

enfin, dat denken de jongeren van tegenwoordig precies toch.

Zoals hier.  Lisa had in januari examens.  Jazeker.  En daar moest ze heel hard voor studeren.  Zo hard dat de verhuis naar haar appartement zéker niet in januari kon doorgaan maar pas in februari.  Want je weet wel he, de studies en zo.

Dus bleef Lisa in januari hier nog wonen.

Intussen is maart al een tijdje bezig.  En elke keer dat Machoman of ikzelf naar de examenresultaten informeren, krijgen wij als antwoord dat die nog niet gekend zijn.  

Nu zijn wij geen idioten.  Enfin, dat vind ik toch.  En hebben wij ooit zelf gestudeerd. 

En wat nog meer is. Wij doen mee met sociale media zoals Facebook en Twitter.

Waar je nogal eens leeftijdsgenoten én zelfs klasgenoten van Lisa tegenkomt.

Die dan heel fier pronken met … hun EXAMENRESULTATEN. 

Straf he !  Iedereen heeft zijn examenresultaten maar die arme Lisa krijgt die van haar maar niet. Dat probeert ze ons tenminste al een maand wijs te maken.

Volwassen genoeg om alleen op een appartement gaan te wonen met vriendje en zo, maar om eerlijk te zijn en toe te geven dat je resultaten nergens naar lijken ?  Ho maar.

Of dacht ze misschien dat wij zo naief zijn dat wij nog gaan geloven dat ze geslaagd is ?  Dat ze morgen met een prachtig examenresultaat gaat afkomen ?

Tijd genoeg gehad om eerlijk te zijn.  Volgens mij is ze vierkant gebuisd.

Wat denkt u ?

Carrièrewending ?

U gaat het nooit geloven maar ik werkte ooit in een stripclub. Echt waar.

Het was wel maar een half uurke maar ik had veel bekijks

Ik zie u allemaal rologen, rimpels in uw voorhoofd trekken en allerlei bedenkingen maken over mijn levenswandel !  Tsssss.

Ik heb toch niet gezegd dat ik uit de kleren ging he.  Ik werkte in een stripclub.  Echt waar.

Om Machoman te helpen de deur te herstellen.

Ergens in de vroege uurtjes waren er relletjes geweest aan de ingang en de amokmakers waren erin geslaagd de scharnieren van de zware metalen deur stuk te maken. 

Als ik u vertel dat het zo’n deur is zoals in de films, met van die grote grendels en een luikje waar de portier eerst komt door kijken vooraleer hij u binnenlaat, dan zal u verstaan dat de zaakvoerder graag een zeer snelle service had.

Dus Machoman zijn camionette in en ik mee want het moest maar eens gebeuren dat hij iemand nodig had om iets aan te geven of vast te houden.

En uiteraard had ik prijs he.  Zo rond een uur of elf ‘s avonds stond ik dus op mijn hoge hakken met een schroevendraaier in mijn pollen aan de buitenkant van de deur van een stripclub.  Boven mijn hoofd 3 tv-schermen die al een voorproefje toonden van wat er een paar uur later binnen te beleven viel.

De commentaren die de voorbijgangers leverden op mijn schoon werk zijn niet vatbaar voor publicatie.  Ik word dan voorzekers levenslang van Tinternet verbannen

Maar ik kan dus wel zeggen dat ik in een stripclub werkte.  En wie onder u kan dat ook ????

Kerstellende voorbij ?

zoals elke 25ste december (behalve als ik te laat reserveer), was ook voor dit jaar gepland om te gaan brunchen in de Horta in t Stad.

Men noemt het Kerstbrunch maar voor mij heet het gewoon Brunch.  Ik hoef al dat kerstgedoe niet maar ik hou wel van de sfeer van de feestzaal en uiteraard van het lekkere eten.

Normaal gesproken gaan wij met het gezin : Machoman, Lisa en ik .  Deze keer werd echter uitzonderlijk ook de Schoonzus en haar zoon Oudste Neef uitgenodigd.  Schoonzus kennende had Lisa al enkele dagen voordien telefonisch alarm beginnen slaan : “het begint om 11 uur, ge weet toch waar het is, ge weet toch dat jullie uitgenodigd zijn, alles is al betaald en gereserveerd etc”.  Schoonzus zou er zijn samen met Oudste Neef.

Gisterochtend belt Machoman Schoonzus toch nog maar eens op … Schoonzus is aan het werken.  Dat vertelt ze doodgemoedereerd om 9u50 aan Machoman.  Ik sta in de winkel en ik weet niet wanneer ik mag stoppen.  Ik zal er misschien rond half één of later zijn (de Brunch is om 15 u afgelopen).  En hoe zit het dan met Oudste Neef ?  O dat weet ze niet, ze zal hem eens bellen.

Wij probeerden Oudste Neef ook te bellen maar blijkbaar heeft Oudste Neef een nieuw GSMnummer.  Dan maar geprobeerd op het nummer van Vriendin van Oudste Neef (VOF vanaf nu).   Ter info : wij zaten op dat moment al in de auto onderweg naar ‘t Stad.  Niemand neemt op maar wat een verrassing : na 5 minuten belt ze terug.  Enfin, Oudste Neef belt terug : “Wij vertrekken dadelijk maar moeten eerst zoon van VOF afzetten bij de grootouders”.   Ik in een kleine crisis, mijn geheugen op volle toeren gezet , … ik had toch gevraagd of VOF ook meekwam en het antwoord was toch neen ????

Maar het wordt nog leuker : omdat wij niet vervelend willen zijn, zegt Machoman : “O maar zoontje kan toch meekomen (en in zijn achterhoofd denkt hij : dat gaan ze toch weigeren want dat is toch niks voor zo’n kind)”.  Resultaat : zoontje van 32 maanden komt ook mee.

Bij aankomst in de zaal al maar direct een kinderstoeltje laten aanrukken.  

Uiteraard waren Oudste Neef en VOF te laat.  Komt daarbij dat ze als “speelgoedje” een gigantisch vliegtuig meehadden.  Mijn hart begaf het bijna.

Gelukkig heeft zoontje zich een beetje gedragen maar eigenlijk kon ik er maar groen mee lachen. 

Ik boek geen brunch om met een klein kind aan tafel te zitten dat voortdurend aandacht nodig heeft en dat een beetje conversatie quasi onmogelijk maakt.  Maakt niet uit of het kind zich nu gedraagt of niet.  We laten het aan tafel gaan staan bij vreemde mensen en het met een ballonnenhelicopter zwaaien zodat andere Brunchgangers zich afvroegen wat er nu door hun kapsel scheerde even buiten beschouwing.

Voor de rest : het was lekker.  Ik heb per ongeluk een stuk asperge gegeten (waar ik allergisch voor ben en waardoor de rode boebels erger geworden zijn).  Onze auto stond deze keer niet fout geparkeerd en Lisa was BOB.

Het bloemstuk kregen we zoals altijd mee (ik wil dat nooit) en hebben we aan VOF meegegeven. 

Ik ben bij thuiskomst perte-totale in mijn bed gaan liggen en heb geslapen tot rond half negen het volgende bezoek er was. 

Geloof het of niet : Oudste Neef, VOF én Schoonzus.  En zoon van VOF : die was bij de grootouders wegens compleet uitgeput en niet meer wakker te krijgen.

Wat is er misgegaan met Goedele L ?

normaal gesproken gebruik ik mijn blog niet om  commentaar te spuien op dingen waar ik niet zelf rechtstreeks betrokken ben maar nu moet het er toch even uit : Wat the f*ck is er gebeurd met Goedele Liekens ?

Als fan van Robbie Williams, heb ik gisteren Peter Live hélemaal uitgezeten. (een hele prestatie, al zeg ik het zelf)

Wie gekeken heeft, heeft waarschijnlijk ook Goedele gezien.  In een compleet fout kleedje, met foute pantys en duidelijk niet zeker van wat ze tegenwoordig doet om haar brood te verdienen.

Goedele, die er normaal gesproken toch redelijk stylish probeert uit te zien, zat in een te klein, te kort kleedje gepropt.  Af en toe zag men een glimp van haar zwarte push-up beha.  En toen ze naar “het bed” ging, kon men duidelijk de aflijning van haar ondergoed zien (om over de vetrolletjes niet te spreken).

Goedele, Goedele toch, wat is er gebeurd ?  Deed je vroeger beroep op een stylist(e) ?  Was je vergeten dat het een live-uitzending was en dat dergelijke blunders er niet uitgeknipt konden worden ?

En ook : iemand met dikke bovenarmen, màg géén korte mouwen dragen en al helemaal geen jurkje met kapmouwen.  Meiske toch.  Doe dat nooit meer.  Blijf thuis als ge niets deftig hebt om aan te doen of doe desnoods zoals Peter Van De Veire en leen iets bij één of andere winkel.  Die verkopen dat nadien wel in de solden.

Ik ben er begot nog niet goed van.

O ja, de Robbie was goddelijk – zàlig zoals Peter en nadien ook Goedele met hun mond vol tanden zaten en er absoluut als nerveuze tieners bijlagen.   En de mens was op zijn sportsloefkes gekomen, had een jeans aan, zijn hemd uit zijn broek en een simpel zwart vestje.  Qua stijl stak hij stukken boven de rest uit.

Op die madam ben ik nu jaloers zie

en waarom ?  Omdat ze volgens mij een superjob heeft.

Gisteren op het feestje van de schoonouders zat de madam naast mij.  Sommigen onder u kennen haar waarschijnlijk van op TV.  Ik ken haar “van in het echt”.

De madam werkt in Plankendael.  En was gisteren tijdens het feestje “van wacht”.  Ik moet een heel vreemd gezicht getrokken hebben, toen ze het vertelde.  En ik vroeg mij uiteraard ook af waarom je in een dierenpark ‘s nachts van wacht moet zijn.

Dat moet bijvoorbeeld omdat flamingo’s tegenwoordig niet meer gekortwiekt mogen worden en de nieuwe kooi met net nog niet klaar is.  Dus sommige jonge onverlaten van flamingo’s (want de oudere exemplaren zijn ooit nog wel gekortwiekt) voelen de windvlagen van de laatste dagen onder hun vleugels strijken en denken dan van “laten we eens een vluchtje maken”.  Ze vergeten echter dat ze in de vrije natuur nooit op eigen houtje een vlucht maken en altijd met de hele hoop de lucht ingaan.  Dus stijgen ze op, maken een vlucht en … zijn de weg kwijt.  En als je verloren loopt (vliegt), kan het gebeuren dat je wordt opgepakt door de politie.  Alzo ook de jonge flamingo.  Die dan moet opgehaald worden door een verantwoordelijk ouder (in casu de madam of iemand anders).

Of die mooie gestreepte zebra’s zijn ‘s nachts wat onstuimig (ik dacht dat zebra’s net als andere dieren ‘s nachts lekker een dutje deden) en trappen de deur van hun verblijf in.  Dan moeten niet alleen de werkmannen komen, maar ook de madam.

Maar wat ik fantastisch vind aan de job van de madam dat is kunnen zeggen dat ge giraffen hebt en koala’s en dat ge straks ook olifanten hebt.  En dat ge die zoveel kunt zien als ge wilt.  Zonder inkom te betalen, zonder aan te schuiven, zonder parkeerproblemen.  In ‘t echt en van dichtbij.

Awel, daar ben ik nu eens jaloers op se.

 

Ik had toch graag andere gehad …

Mijn nieuwe, straffe oordruppels moeten door den apotheker zelf gefabriceerd worden.  Zo nog een echte ouderwetse bereiding zoals ze zeggen.  Niks om direct uit het schap te pakken en voor veel geld door te verkopen zonder al te veel moeite te doen.  Nee, wegen en mengen en druppelen enz.

Ik ga dus mijn twee fleskes halen (een voor thuis, een voor den bureau want al dat gesleur is niks voor mij).  

Ik pak die fleskes aan en ik zie … gekabbelde oordruppelkes.  Precies zure melk of zo. 

Dat is hier niet pluis, dacht ik, want de vorige waren doorzichtig.

Ik heb die twee fleskes dan ook direct geretourneerd (schoon woord he, geleerd van mijn Brusselse collega’s) met de melding dat er precies iets fout gegaan was met dat maaksel.

Apotheker rode kop, apothekersassistenten rode kop.  “Wij maken er wel nieuwe.  We zullen ze straks bij u thuis brengen”.

Geen onnozelheden he, ik kom die maandag wel halen.  Doorzichtige dan graag.

U staat voor MIJN garage MADAM

Vanmorgen telefoon van het reisbureau : de documenten voor het weekendje Aken zijn aangekomen !  Rap gaan halen dacht ik, want anders vergeet ik dat (weeral) en kunnen we de dag van vertrek nog rap naar het reisbureau.

Auto in en ik naar het reisbureau. 

Het is daar altijd nogal druk en een parkeerplaats vinden is dan ook niet zo evident.  Maar … wonder boven wonder, vlak bij het reisbureau was nog een plaatsje vrij.  En nog straffer dan straf : een plaatsje waarvoor ik geen moeilijke parkeermaneuvers moet uitvoeren (kunst die ik dus niet beheers), maar eentje waar ik gewoon kon inrijden.  Degene voor mij stond wel redelijk ver naar achter, dus heb ik mij zo op een vingerke van die zijn achterbumper geparkeerd zodat mijn auto justekes (niet) in het parkeervak paste.

Ik leg netjes mijn parkeerschijf (kwestie van niet nog eens een parkeerboete te hebben), neem mijn sjakos en stap uit. 

Begint er op de baan iemand met een VW Caddyke als ne zot te claxoneren.  Ik kijk – uiteraard – naar al dat lawaai en er leunt nen ouwe vettige vent uit het raamke die begint te brullen : “hey madam, gij staat veur mijn garage.  Zo kan ekkik nie binnenrijden” … en meneer claxonneert nog eens.  Intussen stonden er al meerdere autos aan te schuiven en was er natuurlijk ook weer ne sul die stopte om die idioot doorgang te laten zodat hij linksaf kon “naar zijn garage”.

Omdat ik dus ooit zelf in ‘t stad gewoond heb en er ook voortdurend mensen voor mijn garage parkeerden, ging ik naar den achterkant van mijnen auto en bekeek de afstand tussen mijnen achterkant en de voorkant van den auto achter mij.  Inderdaad, den brulaap kon onmogelijk met zijn caddyke daartussen en dan de garage inrijden.

Ikke braaf terug in mijnen auto want tja, die andere bestuurder was in geen velden of wegen te bekennen.  Ik rijd de baan op en moet iets verder stoppen omdat het verkeerslicht op rood springt.

WAT zie ik nu in mijn achteruitkijkspiegel ???  Caddyman rijdt inderdaad de oprit op tot aan de garagepoort … rijdt terug achteruit en parkeert zich doodgemoedereerd op MIJN parkeerplaats.  Niks auto in garage …

Niet met mij he.  Ik ben het blokje rond gereden.  Heb mij terug een plaatske gevonden.  Reisdocumenten gaan halen en …

… heb mijnen telefoon gepakt.  Want Caddyman is elentrieker en heeft zijnen telefoonnummer in het groot en breed zowel op zijn Caddyke als op de ruit van zijn huis geplakt.

“Hallo firma X, wat kan ik voor u doen”.

“Uwen auto in de garage zetten misschien ?”

“Excuseer?”

“Awel, ge spreekt met de madam die daarjuist voor uw garage stond, me dunkt dat het u alleen te doen was om mijn parkeerplaats en niet om in uw garage te rijden, schone meneer.  Schandalig is dat ne zieke mens zijn parking afpakken en staan roepen en brullen over de straat alsof dat ik een misdaad begaan had”

“Hoe komt u aan mijnen telefoonnummer ?”

“Wat denk ge nu ?  Hij staat beg*t op uw raam en op uwen auto.”

“Ja maar, ik moest laden en lossen en daarvoor moest ik in mijn garage rijden”

“WAAROM heb ik dat dan niet gezien ?  Want blind ben ik niet zenne.  Of zijde gij stom misschien ?  Ik stond begot een paar meter verder voor het rood licht en heb uw maneuverke wel gezien in mijnen spiegel. Niks laden en lossen. Parkeren ja.”

“Euh”

“Wat euh?  Beschaamd moet ge zijn ja.”

“Ja maar mijnen zoon heeft dinges geladen en gelost.”

“Wat voor dinges ? Ik heb niks gezien”

“Ladders, van het dak van den auto.”

“Meneer, dan liggen er gigantisch veel ladders op uwen auto.  Ik sta er nu naast en volgens ik kan tellen, liggen er nog 3 op uw dak, leg er nog een paar bij en ge hebt gelijk ne cabrio”

“Ja maar, ik kan nooit in mijn garage en iedereen gaat daar voor staan en …”

“Dat komt dan ook omdat er een parking voor en na uw garage is meneer en wat u garage noemt eigenlijk een gangske met een poort is en volgens mij kunde gij nooit met dat Caddyke door dat gangske … of wilde dat eens laten zien misschien, ik sta hier nu toch”

Volgende keer blijft madam staan.  En doet ze of ze doof is.  Dat hij de polies maar belt om madam weg te slepen.

Wat is dat nu toch met Sinterklaas ?

Ik ben het beu om over mijn oor te zagen dus totdat het ding genezen is, blijf ik (doof)stom wat dat thema betreft.  Als het genezen is, zal ik dat wel met veel tromgeroffel aankondigen.

Nu efkes iets anders : wat is dat met Sinterklaas ?  Lees ik daarstraks op de site van “De Huisvrouw” dat die al in Wijnegem Shoppingcenter rondloopt ?

Kan iemand mij uitleggen wat Sinterklaas daar doet ?  Tenzij gaan shoppen ?  Want het is begot just Allerheiligen geweest.  En voor zover ik weet is zijne stoomboot (of Flandriaboot) nog niet gearriveerd in de Stad der steden. 

Is dat omdat de Kerstman tegenwoordig ook vroeger en vroeger komt ?  Misschien kunnen ze gewoon samen in dat kasteel in het shoppingcenter gaan zitten ?  Of om beurten, kwestie van geen overuren te moeten doen en de wachtrijen in te korten ?

Wat vooral ambetant is aan het feit dat Sinterklaas in het shoppingcenter zit, zijn de muziekskes van de shoppingcenterklok.  Sinterklaasgeklingel.   En dan al die jengelende kinderen.  Die anders niet meemogen naar het shoppingcenter maar bij een buurvrouw/oma/tante/vriendin worden afgezet vooraleer naar het overdekte winkeloord te vertrekken.

Nee, nu struikelde over de klein mannen die perse in dat kasteel naar de Sint willen gaan zien en uiteraard ook nog eens een speelgoedje willen.  Waarom kunnen die niet gewoon sito presto met hun ouders in de speelgoedwinkels iets gaan kiezen en dan hup naar huis ?  De Sint kunt ge op TV zien … en in den Delhaize en binnenkort op bijna elke hoek van de straat als ge niet goed oppast waar ge met uw kinders naartoe rijdt.

Allé, ik wil den uitleg van al die mama’s en papa’s wel eens horen die al naar de Shoppingcentersint geweest zijn en één van de komende weken op Ketnet samen met hun kroost naar de “aankomst “  van de Sint zitten te zien.

Zouden ze voor dit “foutje” ook een aflevering voorzien hebben in de klassieker “Dag Sinterklaas” ??

En dan nog een bijkomende opmerking : de aanwezigheid van deze persoon zorgt voor veel meer verkeer dan anders in de buurt van dat shoppingcenter …  Buiten het feit dat ze daar in de buurt dus aan het werken zijn, wat mijn reistijd ‘s morgens en ‘s middags al behoorlijk in de war stuurt, zal ik nu elke woensdagmiddag met nog meer vertraging moeten rekening houden.

Awel, dat heb ik niet gevraagd zenne Sinterklaas- ik vraag altijd om minder file’s … of hoort gij niet goed misschien ?

Gepast of ongepast ?

“Je moet altijd beleefd zijn tegen gehandicapten en geen ruzie met hen maken want ocharme die mensen zien toch af” zei mijn grootmoeder vroeger.  En ja, het is heel erg om gehandicapt te zijn.  Uiteraard weet ik dat het erg is om gehandicapt te zijn want de onzichtbare sticker “meer dan 66 % arbeidsongeschikt dus gehandicapt voor deze wereld” kleeft ook op mij.

Maar om één of andere reden buit ik dat niet uit.  Ben ik te trots om dat te laten zien en om dat te vertellen en al helemaal wil ik geen medelijden of enig ander voordeel opdoen met de staat waarin mijn lichaam verkeert.

Toch heb ik vandaag nog maar weer eens mogen ondervinden dat andere mensen daar hélemààl geen moeite mee hebben en zich schaamteloos in hun gehandicaptzijn wentelen als excuus voor van alles en nog wat.

“Ik betaal de laatste faktuur niet want u bent onbeleefd en heeft geen respect/medelijden met mij” schrijft een man mij wanneer ik hem vraag wanneer hij nu eindelijk het openstaand saldo gaat betalen.  Tot vandaag had ik het grootste respect voor de man die van kindsaf door het leven strompelde nadat hij door kinderpolio getroffen was.  Ik dacht “wow, knap hoe die man alles opgebouwd heeft : een eigen (groot) eigen huis, een (grote) eigen wagen, alle luxe en voorzieningen waar ikzelf maar van kan dromen zoals een sauna en jacuzzi (oooh wat zou dat fijn zijn voor mijn pijnlijke spieren). 

En nu verdwijnt mijn respect als sneeuw voor de zon.  Want nu begin ik te twijfelen of de fundamenten van hetgeen hij opgebouwd heeft niet vals zijn, niet bestaan uit ongegeneerd misbruik maken van zijn gehandicapt zijn.

En ik ben boos op mezelf.  Ontzettend boos want ik durf er niet tegen ingaan tegen zijn commentaren.  Bang dat hij het van de daken gaat roepen en ONS ten schande gaat maken omdat wij hem, ocharme, nog iets durven aanrekenen waarvan hijzelf vindt dat hij het maar moet krijgen.

Schandelijk en Schaamteloos vind ik het. Schandalig en Schrijnend.   En nog veel meer maar zulke lelijke woorden krijg ik niet over mijn lippen.

En dan vraag ik mij af : “zou ik ooit ook zo laag vallen en mijn lichamelijke onkunde gebruiken om mensen af te zetten ?” 

Damn, ik ben woest, woedend, …

Ik ga in bad – het venijn moet er maar uitweken want ik ben te laf om meneer D. op zijn plaats te zetten.  De SUKKELAAR !