Is dat waar, Veritas ?

Ze zijn niet zo dik gezaaid, maar ze zijn er wel : zo van die winkels waar je als kind met je moeder (soms zelfs grootmoeder) naartoe ging en waar je zelf nu ook klant bent.  Winkels die uitgroeiden van een klein donker handelspand waar ze alles hadden maar waar je moeite moest doen om alles te vinden tot een mooie, lichte, moderne winkel die meegegroeid is met de tijd.

Wel DE Veritas is zo’n winkel.  Omdat er hier eentje op wandelafstand is en ik zowat elke dag wel met een handwerkproject bezig ben, loop ik er binnen elke keer ik er passeer.  Soms alleen maar om te kijken wat er nieuw is.  Soms om ideetjes op te doen voor zelfmaakprojectjes maar het meest om fournituren, kousen of sjaaltjes te kopen.  Of die ene keer toen er oud etalagemateriaal verkocht werd : toen ik mijn ‘hoofd’ voor een prijsje op de kop getikt heb.

U hoort het : ik ben fan.  Fan van het eerste uur.

Maar vorige week was ik toch iets minder fan.  Nog meer zelfs, ik was een beetje boos.

Wat was er gebeurd ?  Ik had in zeven haasten panty’s uit het rek gehaald want blijkbaar worden mensen echt nerveus van mijn blote benen en kan ons moeder ‘s nachts niet slapen omdat ik ‘een blaasontsteking ga krijgen als ik zo met alles bloot loop he’

Voor mij aan de kassa stonden 3 generaties : oma, dochter en een kleindochter van een jaar of 5.  Dochter was helemaal vol van de trend ‘zelf maken’ maar had nog nooit van haar leven iets zelf in elkaar genaaid.  Oma was duidelijk een ervaren handwerkster en had geholpen om het mandje vol te laden ‘anders kom je straks thuis en heb je alles bij behalve naald, draad en een behoorlijke schaar’.  Kleindochter stond te stralen van geluk omdat ze een paar staaltjes stof gekregen had en je zag dat ze al plannen had om haar poppen van een nieuwe garderobe te voorzien.

Maar terug naar de dochter nu want we wijken af.  Ze wilde duidelijk heel veel zelf gaan maken want er kwamen massa’s spullen uit het mandje.  En ja, uiteraard kwam er ook een mooie rekening.   Bij mij valt het niet zo op hoeveel ik per jaar eigenlijk uitgeef aan handwerk omdat ik vaak maar 1 ritssluiting koop, of 2 klosjes garen.   Maar hier : zo’n 80 euro.  Bankkaart werd bovengehaald en ik hoorde de winkeljuffrouw vragen ‘heeft u al een klantenkaart of zal ik u er eentje geven’ ?  Ik spitste direct mijn oren : een klantenkaart ?  In één van mijn favoriete winkels ?  En ik kende dat niet ?  Zou dat iets nieuws zijn ?

Ik hoorde de verkoopster de voordelen opsommen en dacht ‘oh, dat wil ik ook’.   Intussen had zich achter mij een ellenlange rij wachtenden gevormd die zuchtend en steunend wachtten tot de dochter eindelijk alles opgeborgen had, haar dochter en moeder bij de arm pakte en richting uitgang ging.

Vol verwachting legde ik mijn panty’s op de toonbank, rekende af en … niks klantenkaart.  De dame na mij wrong zich naar voor en gooide haar spullen op de toonbank ‘want ze had haast, de bus ging vertrekken’.   Nu weet u ook dat ik nogal assertief ben maar ik zag de groeiende rij wachtenden en besloot om het maar zo te laten.  Geen klantenkaart voor mij

MAAR er is natuurlijk ook altijd nog Tinternet.  De redding in nood in deze moderne tijden.  Ik was al fan van de FaceBook pagina van Veritas en ik stuurde een berichtje om te vragen hoe dat nu zat ?  Moest men eerst voor een bepaald bedrag kopen vooraleer een klantenkaart werd voorgesteld ?

Binnen de kortste keren kreeg ik antwoord van Lien, de dame àchter de fanpage van Veritas.  Vriendelijk, beleefd en heel duidelijk legde ze mij uit dat ze inderdaad klantenkaarten hebben.  Dat die trouwens al jaaaaaaaaaaaaren bestaan maar dat ze bezig zijn om die te vervangen door een moderner concept.  Zelfs de fameuze kousenkaarten (ons moeder had die àltijd in haar portemonnee zitten) bestaan nog !

Ik deed zowaar een mentaal vreugdedansje en besloot om maandag mijn eigenste klantenkaart te gaan vragen.  Want uiteraard ben ik dit weekend aan een jurkje begonnen en merk ik op zondagvoormiddag dat ik geen blinde ritssluitingen van 60 cm meer in huis heb.  Woehoe en dan koop ik gelijk nog wat panty’s !  Ah ja, kan ik ook een kousenkaart vragen !  Nog meer fun

Maar voor u die misschien geen fan bent van klantenkaarten omdat u ze nooit bij heeft of omdat uw portemonnee uit zijn voegen barst van alle kaarten die u nooit gebruikt, heeft Veritas ook een zeer interessant modern initiatief waarmee u zeker ook koopjes kan doen en de nieuwste producten uit hun assortiment leert kennen : de VIP bon.  Als je je abonneert op hun nieuwsbrief, krijg je maandelijks een VIP bon met leuke kortingen en promoties.  Ik heb mij natuurlijk al ingeschreven via hun website (www.veritas.be)

Se, moesten ze morgen daar nu eens een vacature hebben, ik ging direct solliciteren !  Hoewel ?  Hoogstwaarschijnlijk zou ik mijn loon ineens opkopen aan al die leuke dingen die dan elke dag mijn gezichtsveld passeren

U ziet het he : als het goed is, dan zeg ik het ook.  En als u nog vragen heeft : word fan van Veritas op Facebook en stuur hen een berichtje, Lien zal met plezier uw vragen beantwoorden.

Oh ja : nog eens merci he Lien

het proces is ten einde

en hopelijk laten ze het daarbij.  Wordt er niet in beroep gegaan en luwt de mediaheisa.  U weet wel over welk proces ik het heb : dat van Kim DG die zomaar bejaarden, kleine kindertjes en kinderverzorgsters afslachtte.

Wat er gebeurd is, vind ik walgelijk.  Zoveel levens kapot gemaakt, zoveel liefde en geluk uiteengerukt.

Maar waar ik het persoonlijk heel erg moeilijk mee heb, zijn de foto’s van deze man op alle voorpagina’s van kranten, papieren en online.  Telkens weer de beelden van die huichelaar op tv.

Mijn maag draait om als ik hem zie.  En niet alleen om wat hij gedaan heeft of waar hij voor staat.

Neen, hij lijkt als 2 druppels water op ex-echtgenoot nr 1 : Psychoman.  Niet alleen qua uiterlijk maar ook qua gedrag, die uitspraken, het zoeken naar aandacht, het in het middelpunt van de belangstelling willen staan.

Psychoman was ook geestelijk ziek.  Al merkte ik daar in het begin niets van.  Zijn familie wist het natuurlijk wel, maar die waren blij dat ze van hem vanaf waren, dat ze niet meer constant onder druk stonden en in angst moesten leven.  Die vertelden mij dus niets.

En dus kwam ik er stap voor stap achter wat voor iemand hij was.  Welke rare hersenkronkels hij had.  Hoe hij mij psychologisch mishandelde, mij vernederde en doodsbang maakte.  Ik ging eraan kapot en hij triomfeerde.  Ach naar de buitenwereld toe leek hij zo normaal, zo betrokken met zijn ‘gezin’, zo eerlijk en zo lief.

Maar binnenskamers kwam het gif naar boven en was ik de enige die de volle laag kreeg.  Al die bedreigingen, al die ellende als hij niet in het middelpunt van de belangstelling mocht staan.

En ik was jong en naief en schaamde mij.  Want zo was hij wel : alles was mijn schuld.  Hij was niet zo, dat kwam door mij, door hoe ik deed en door wie ik was.  Jaren van ellende waarin ik stilletjes van binnen kapot ging.

Van de ene dag op de andere kreeg ik ineens de kracht om NEEN te zeggen.  Om te zeggen dat het genoeg geweest was en dat ik wilde scheiden.  Toen begon de terreur pas echt.  Ik was zo onnozel om nog een paar weken in hetzelfde huis te blijven wonen omdat ik ongerust was over wat hij zichzelf zou aandoen.

Weet je wat hij deed ?  Hij ging naar de dokter, vroeg een paar weken ziekteverlof en ging een hoop pillen halen in de apotheek.   De eerste dag dat ik thuiskwam van mijn werk, lagen er allemaal pillendoosjes op de keukentafel en op de grond.  Ik brulde zijn naam maar hij antwoordde niet.  Dus ging ik hem zoeken.  Ik was helemaal over mijn toeren omdat ik verwachtte een lijk te vinden, lag hij in bed onder het donsdeken te gieren van het lachen.  Zo iemand dus.

Verschillende mensen uit zijn kennissenkring hebben mij opgebeld : dat ik niet moest overdrijven, dat elk koppel wel eens ruzie had, dat IK naar een therapeut moest, etc.   Niemand die belde en zei ‘goe gedaan meiske, maak dat je daar weg bent’

En dus was ik de grote schuldige.  Alles heeft hij mij afgepakt.  Het huis, de inboedel, al mijn persoonlijke foto’s heeft hij verbrand, dingen die mij dierbaar waren, vernielde hij.   Ik was nét op tijd bij de bank om te verhinderen dat hij mijn rekeningen leegplunderde.  Want al had hij geen volmacht, toch had hij de nietsvermoedende bankbediende bijna zover gekregen dat ze alles overschreef naar zijn rekeningen.

Toen hij doorhad dat zijn chantage niet ging lukken, zei hij doodleuk dat alles voor hem was, tot de laatste cent of hij zou mij mijn leven lang achtervolgen.  En wees gerust : daar twijfelde ik geen moment aan.

Bij de notaris zat hij te janken als een klein kind.  Dat hij het zo erg vond.  De notaris bekeek mij alsof ik een vies ongedierte was dat ergens vanonder een steen onderuit gekropen was en regelde alles zo veel mogelijk in het voordeel van Psychoman.  Nu zou ik dat allemaal niet meer laten gebeuren, maar toen, na 12 jaar foltering, had ik geen kracht meer.  Het moest gewoon zo snel mogelijk afgehandeld zijn voor mij.

3 dagen  nadat ik verhuisd was, woonde er al iemand anders in het huis waar al mijn spaarcenten inzaten.   Op de zittingsdagen van de scheiding zat hij heel de tijd te grinniken en te lachen dat hij alles kreeg.

En hij is mij blijven achtervolgen tot hij écht de allerlaatste euro die hij nog van mij kon krijgen uit mij uitgeperst had.  En toen was ik niet interessant meer.

Later hoorde ik dat hij hetzelfde spel speelde met die zogenaamde vrienden van hem, die mij opgebeld hadden dat ik het  nog eens moest proberen.  Hij trok in bij een vriend van hem en diens moeder, een hele lieve dame.  Zij ontfermde zich over hem en zodra hij wist dat hij beet had, terroriseerde hij haar ook.  Zover dat hij een keer zijn zin niet kreeg en ‘s nachts opstond om zijn polsen over te snijden boven de afwasbak in de keuken.  Uiteraard met het nodige lawaai zodat ze hem toch zouden tegenhouden.  Dit hoorde ik pas jaren later toen ik toevallig zijn vriend en zijn ma tegenkwam.  ‘Je had gelijk’ zeiden ze ‘het is nog veel erger en veel gevaarlijker dan jij vertelde, we hebben hem met geweld het huis uit moeten zetten’.

Daar was ik vet mee.  Ze hadden me beter gesteund en tegen hem beschermd toen het nodig was.

Intussen is Psychoman een schaduw uit een ver verleden.   Maar nu ik dagelijks geconfronteerd word met foto’s van iemand die zo op hem lijkt, komt het toch allemaal een beetje terug.

En dan heb ik medelijden met de personen die nu in zijn net gevangen zitten.  En dan hoop ik altijd dat er geen kindjes bij zijn.

de spreekwoordelijke druppel

Sommige mensen zijn schaamteloos.  Machoman (mijn ex) en zijn dochter (mijn ex-stiefdochter) zijn zo’n mensen.

Ik kan u daar verhalen van vertellen waar uw haar van gaat rechtstaan.  En waarvan u gaat zeggen : “zou dat nu écht waar zijn, zoiets bestaat toch niet”

Wat zeg ik ?  Ik kan daar een boek over schrijven, misschien zelfs een trilogie en dat zou een bestseller worden.

Maar tot nu toe heb ik netjes gezwegen omdat ik, zelfs voor mensen die het niet verdienen, nog altijd respect heb.

Maar voor deze twee vanaf nu niet meer.  Zij zijn te ver gegaan en denken dat ze mij, zelfs nu ik al meer dan een jaar veilig op mijn appartement woon, nog altijd kunnen (psychisch) mishandelen en als een citroen uitpersen.

Zo belde Machoman mij vorige week (nog maar eens) op om een half uur te klagen en te zagen over al de tegenslag die hij ocharme toch heeft.  Tussendoor hoor ik dan verhalen over hoe hij alle mogelijke instanties voor de gek houdt, fraudeert dat het een lieve lust is en ontsnapt aan alle wetten en regels waar de meeste mensen braaf aan gehoorzamen.  Ik mag ook elke keer horen hoe zijn nieuwe vriendin blijkbaar de koningin van de marginaliteit en misdaad is.   Ook zij slaagt erin om iedereen te beliegen, bedriegen en bestelen.  En zich dan in zelfmedelijden te wentelen.

Na al dat geklaag kwam het gesprek plots op ‘de belastingen’.   Mijn ex heeft mij in het verleden gedwongen om een deel van zijn belastingen te betalen (hij zou mij dat later wel terugbetalen).  Uiteraard is dat nooit gebeurd.  Via de controleur van de belastingen kreeg ik dan ook een tijd geleden te horen dat ik met een rechtszaak ongeveer 5.000 euro van de ex zou kunnen terugeisen.   Tja, theoretisch klinkt dat goed maar als je ziet dat hij aan alle mogelijke boetes, taksen, belastingen etc ontsnapt door zichzelf ‘onvermogend’ te verklaren, dan zou ik mezelf alleen nog maar meer in de kosten jagen door een dergelijke zaak op te starten.  Advocaten en rechtszaken zijn nu eenmaal niet goedkoop en op het einde van de rit zou ik meer betalen dan ik ooit kan terugkrijgen.

Enfin, deze keer had hij dus het lef om te melden dat het bedrag dat ik vorig jaar terugkreeg van de belastingen, eigenlijk zijn geld was.  Want zijn boekhouder (die toen de laatste keer een gezamenlijke belastingaangifte moest indienen) had dat gezegd.  Terugbetalingen zijn voor hem.

Wat hij (en zijn malafide boekhouder) wél even uit het oog verloren was dat het een terugbetaling is van belastingen die te veel werden ingehouden van mijn ontslagvergoeding, dat de ex nog altijd een serieuze belastingschuld aan mij moet terugbetalen én dat er ook nog altijd dat contract met strikte scheiding van goederen was.

Dàt was dus de druppel die mijn emmer definitief deed overlopen.  Niet dat ik zielig wil doen maar wie wil nu een arbeidsongeschikte (invalide vind ik nog altijd een heel eng woord) vrouw, die je al voor tienduizenden euro’s in het zak gezet hebt, toch nog uitpersen als een citroen.  Misdadig noem ik dat.

En in mijn hoofd heb ik een knoop doorgehakt.  Mijn centen zie ik toch nooit terug.  Excuses of iets wat daar op lijkt moet ik ook niet verwachten.  Integendeel, nog meer eisen, nog meer verwijten, dat kan mijn deel zijn.

Dus wil ik nooit of te nimmer nog iets van de ex en zijn enge dochter horen of zien.  Mijn telefoonnummer heb ik voor de 2de keer in een jaar veranderd.  Het nummer van de plaatselijke politie staat al in het geheugen geprogrammeerd (of dacht u dat zij de woorden stalken en lastig vallen niet kennen).  Zij zijn uit mijn leven geschrapt.  En al wie het waagt mijn  nieuw telefoonnummer aan hen door te geven  ook.  U weze gewaarschuwd

En voor al degenen aan wie ik ben vergeten om mijn nieuw nummer door te geven : mijn emailadres is nog altijd hetzelfde

voetnoot : deze blogpost geeft mijn persoonlijke mening weer.  U kan en mag er anders over denken.  Dat heet vrijheid van mening.  Voor iedereen.

 

De gazettendief, deel 2

De gazettendief heeft blijkbaar ook congé en heeft intussen een paar collega’s gevonden : de sluikstorter en de fietslichtpester.

De sluikstorter gooide deze week zijn vuilnis in dunne plastic zakjes naast de stevige vuilcontainers die de buren op ophaaldag aan de straat gezet hadden.  Resultaat : een feestmaal voor alle verwilderde katten uit de buurt en de volledige vieze inhoud verspreid over het trottoir.

Dan hebben we ook de fietslichtpester.  Die slaat meestal toe in het weekend.  Zijn job : de achterlichten van fietsen die op de stoep staan aansteken.  Vooral dan van fietsen die voor ons gebouw staan.

Blijkbaar trekt het gebouw waar ik woon dit soort mensen aan.  Buurvrouw suggereerde al dat het komt door de overdekte doorgang naar de parkings achteraan – vandalen en gazettendieven kunnen zich hier gemakkelijk verschuilen.

Enfin, ik dacht dus de gazettendief te slim af te zijn en maakte een schoon papiertje voor op mijn brievenbus.  Daar staat netjes op geschreven dat poststukken die niet volledig in de brievenbus geduwd worden de neiging hebben om spontaan te verdwijnen.  En of de postbedelers zo vriendelijk willen zijn van alles volledig in de brievenbus te duwen.

De postbode en haar vakantiehulp hebben het begrepen, dat was niet echt een probleem.

Gisteren zag ik echter toevallig de reclamebedeler uit zijn auto stappen met een pak reclamegazetjes in zijn armen.

Dus spring ik in de lift en ga naar beneden.  Ik zie hem nog net uit de overdekte doorgang (waar de brievenbussen hangen) komen.  Met een half oog zie ik tegelijkertijd dat de reclamegazetten weer maar half in de brievenbus steken.

Ik spreek de man aan.  Blijkt hij geen woord Nederlands, Frans of Engels te verstaan !!!

Dat zal mij dus weer overkomen.  Ik kreeg gelijk de slappe lach toen ik bedacht dat ik mijn schoon briefke beter zou vertalen in het Kroatisch, Georgisch, Kirgizisch of een andere onverstaanbare taal.

Gazettendief

Al vanaf ik een jaar geleden intrek nam in mijn appartement heb ik last van de gazettendief.

Elke week is het van ‘t zelfde : als ik niet snel genoeg ben om het reclamedrukwerk uit de brievenbus te halen, neemt iemand anders het uit mijn brievenbus.

Vorige zomer had ik al eens een kwaad telefoontje gepleegd naar de verdeeldienst van het reclamedrukwerk omdat ik eerst dacht dat de bedeler er een spelletje van maakte om in elke brievenbus reclamegazetjes te stoppen en die van mij stelselmatig over te slaan.

Er werd een ‘onderzoek’ gedaan en de bedeler van onze wijk beweerde op zijn communiezieltje dat hij/zij zich echt niet met zoiets bezig hield.

En inderdaad, als ik snel genoeg ben (lees : ik zie de bedeler rondlopen en ga direct naar beneden naar de brievenbus) dan zitten er elke week gazetjes in mijn brievenbus.

Ja, ja, ik hoor u al hardop denken dat u blij zou zijn om die dingen niet in uw brievenbus te krijgen.  Maar u zit waarschijnlijk niet 90% van de tijd opgesloten in uw huis omdat uw lijf u niet toestaat om buiten te komen.  Ik wel dus en dan vind ik het plezant om in de plaatselijke bladen te lezen welke evenementen er die week plaatsvinden, in de hoop dat ik nét een goede dag ga hebben en er naartoe kan.
Of ik lees het verslag van evenementen waar ik niet naartoe kon.  Enfin, ik lees die dingen dus wel.

Dat dus even tussendoor.

Enkele weken geleden vroeg ik aan de buren wiens brievenbus naast en onder die van mij zijn om, als ze aan de brievenbussen passeren, eventuele ‘uitstekende’ post een duwtje te geven zodat die in mijn brievenbus valt.

Maar deze week was het dus weer zover.  Ik ging de brievenbus leegmaken en zag de reclamegazetten uit bijna alle brievenbussen puilen.  Behalve uit die van mij.

Ik denk dan bij mezelf dat de gazettendief een zielig persoontje moet zijn om zich met zoiets bezig te houden.  En ik vraag me natuurlijk ook af waarom dat nu nét bij mij moet gebeuren.

Enfin, dat vroeg ik mij af.  Want blijkbaar heeft de gazettendief zijn terrein uitgebreid en viseert hij nu ook de brievenbus van de buurvrouw die onder die van mij hangt.

Die is versierd met een ‘geen reclamedrukwerk aub’ sticker.  Maar omdat de buren een eigen bedrijf hebben, krijgen ze behoorlijk veel post.  Die dus niet altijd volledig in de bus geduwd kan worden.  En uitpuilende post uit bepaalde brievenbussen steekt de gazettendief blijkbaar de ogen uit.   Buurvrouw krijgt plots rappels voor facturen die ze niet betaald heeft en uiteraard horen daar extra rappelkosten bij.

Moest ik de gazettendief zijn, ik zou met toch niet meer zo gerust voelen.  Want als buurman hem te pakken krijgt, wringt die de gazettendief door de opening van de brievenbus, zoveel is zeker

Shame on you NMBS !

Gisteren gebeurden er 2 bijzondere dingen : mijn metekindje Ava werd geboren (zij krijgt later nog een eigen blogpost) én Savooi en ik reden met de trein (jawel u leest het goed) naar Herentals om dat nieuwe mensje te verwelkomen.

Het moet zowat 15 jaar geleden zijn dat ik nog eens per trein reisde, maar blijkbaar is er nog niet veel veranderd.  Integendeel.

De trein die wij normaal gemist hadden, stond nog steeds op perron 5 te wachten.

Met een opgewonden conducteur ernaast die driftig stond te telefoneren en uiteindelijk in de telefoon riep ‘dat de trein al 5 minuten stil stond en of die bureauzitter nu eindelijk eens wilde meewerken.

Wat bleek.  Een mindervalide treinreiziger met hulphond had netjes, zoals het hoort, gemeld aan de NMBS dat hij die en die trein zou nemen en op dat en dat uur assistentie nodig had om van de trein te geraken en om hem te begeleiden naar de volgende trein/bus.

Nu die assistentie was er niet op het perron.  En bleek ook niet telefonisch bereikbaar.  En toen de conducteur naar ‘den Buro in Brussel’ belde, bleek degene van dienst een eikel te zijn met niet het minste inlevingsvermogen of realiteitszin.

Hij sommeerde de conducteur om naar een ander nummer te bellen.  Nota bene van iemand die blijkbaar in hetzelfde gebouw, op dezelfde verdieping en (volgens een ingewijde, maar daar durf ik mijn hand niet voor in het vuur steken) op ‘roepafstand’ van hem zat.

De conducteur was witheet van woede en machteloosheid.  Hijzelf mocht/kon de mindervalide reiziger niet helpen want dan moest hij zijn trein even achterlaten.  En de reiziger van de trein helpen en op het perron achterlaten was uiteraard ook not done.

Enfin, na een minuut of 8 kwam er eindelijk iemand met een stofjas van de NMBS opdagen, die de reiziger van de trein hielp en naar zijn aansluitende bus begeleidde.  Die uiteraard al vertrokken was, of wat dacht u ?!?

De conducteur was behoorlijk over zijn toeren door het gebeurde.  En de ganse trein gaf hem gelijk.

Hoe is zoiets mogelijk ?  En hoe moeilijk kan het zijn om op een zondagnamiddag eens af te wijken van de regeltjes ‘dat is niet mijn verantwoordelijkheid maar van iemand anders die een ander telefoonnummer heeft’  en begot wat pro-actief te handelen ?

Beste telefoonopnemerke van mijn voeten : Shame on you.  Ik wens u treinen die altijd te laat zijn.  Bussen die zjust voor uwe neus wegrijden en telefonisten die u eeuwig in wacht zetten.

En ontslag op staande voet.  Dat ook.  Omdat je blijkbaar geen bal met een ander inzit en liever met uw vingers zit te draaien en te zagen over conducteurs die op het verkeerde nummer bellen.

Stilte

angst.

vluchtreflex.

medeleven met de nabestaanden.

ontzettend veel verdriet om alle slachtoffers, alle jonge levens die met een schok tot stilstand kwamen.

de begeleiders en chauffeurs die uit het leven gerukt werden.

Wreed en onrechtvaardig.  Zo voelde het nieuws vanochtend.

Ik kan me gewoon niet inbeelden hoe de kinderen die deze gruwel overleefden zich nu moeten voelen.  De angst om wat er gebeurd is.  De pijn van hun verwondingen.  En het gemis van geliefden om hen te troosten nu ze het zo hard nodig hebben.

Uiteraard leef ik ook mee met de ouders, broertjes en zusjes en andere familieleden van de slachtoffers.  Ook voor hen was de voorbije nacht een afgrijselijke ervaring.

Maar die kindjes in het ziekenhuis.  Die gaan dat nooit meer vergeten.  Die gaan al deze ellende nog talloze keren herbeleven.  Midden in de nacht.  In hun dromen.  Als er niet direct iemand bij hen is om hen te troosten.

Vreselijk.

Er zijn geen woorden voor.  Alleen maar stilte.

 

mijn diepste medeleven voor alle slachtoffers, hun familie en vrienden.  Heel veel sterkte en moed. 

 

 

‘t is nie waar he !

De inkt van mijn vorige blogpost was nog niet goed droog en ik huppelde nog op wolkjes door het huis toen de bel ging.

Geloof het of niet : de deurwaarder !!

‘Deurwaarder.  Kan u komen aftekenen’    Ik dacht dus dat ik gek werd.   WTF zou die van mij willen ?  Alles was toch in orde.  Zou mijn ex mij om één of andere reden gedagvaard hebben ?  Had ik iets uitgespookt dat ik compleet vergeten was en moest ik voor de rechter komen ?  De meest zotte dingen raasden door mijn hoofd.

Ik dus naar beneden waar een arrogant jongmens met een clipboard en een balpen stond te zwaaien.

‘Dagvaarding van de belastingen.  Madam betaalt haar belastingen niet ?  Hier tekenen.’  Godmiljaar, dacht ik, dit is toch weer te gek om los te lopen.  De bevestiging dat alles in orde is, is nog kraakvers en ze sturen al een deurwaarder ?!?

Ik probeerde nog met ‘maar ik heb alle documenten vorige week nog aangetekend opgestuurd’ maar kreeg als antwoord : ‘geen uitvluchten he.  Binnen de 24 uur betalen of ik kom volgende week alles opschrijven/halen’

Ik stond perplex !  Eén over het feit dat de hele miserie opnieuw begon en Twee dat die deurwaarder zo onbeschoft was.  Ik ken uit mijn beroepsverleden namelijk alleen correcte deurwaarders.  Die dus heel beleefd zijn, veel geduld hebben en zo nodig uitleg geven wat je te doen staat.

Paniek met een hoofdletter P dus.  Want ik kende de verhalen waar mensen hun belastingen niet (kunnen) betalen en die ‘s avonds na een lange dag werken thuiskomen en een ander slot op hun deur vinden.

Ik zag het al zo voor me : dinsdag naar het ziekenhuis voor een baxter en dan als een hoopje ellende thuiskomen en niet meer binnenkunnen.

Uiteraard was het al namiddag, dus de belastingdiensten bellen over dit probleem ging niet.  Die nemen namelijk alleen in de voormiddag de telefoon op.

Tot daar rijden ( naar Brasschaat dus) was ook geen optie, want dat zou behoorlijk veel van mijn krachten vragen en ik moest juist rusten om niet te veel last te hebben van mijn baxter de volgende dag.

Telefoontje naar de ex, die blijkbaar wél naar de belastingen gereden was én binnen mocht, het zou om een vergissing gaan en pattatie en pattataaa.  Uiteraard kon dat mij niet geruststellen.  Hij kan zo veel vertellen.  Het was niet bij hem dat ze kwamen dagvaarden (ook al was het dus wel zijn belasting die niet betaald was) maar wel bij mij.

Paniekerig belde ik Savooi op zijn werk of hij de mogelijkheid zag om de volgende dag thuis te werken terwijl ik in het ziekenhuis aan de baxter ging liggen.  Gelukkig zijn zijn bazen vol begrip en gaven ze hun akkoord voor een dagje thuiswerk.

Op dat punt was ik dus al gerustgesteld.  Na mijn baxter zou ik zonder problemen mijn huis binnenkunnen en de zetel induiken om te bekomen.

Uiteindelijk stuurde ik een email naar een algemeen emailadres dat op een schrijven van de FOD Financiën stond.   Ik verwachtte er niet al te veel van want ik weet hoe het vaak met van die algemene emailadressen gaat : iemand is aangesteld om die op tijd en stond door te lezen, door te sturen naar de betrokkene, die dan de mail behandelt wanneer hij/zij eens tijd en goesting heeft.

Groot was dan ook mijn verbazing toen ik een goed uur later telefoon kreeg.  Van de hoofdcontroleur zelfs.

Blijkbaar was Murphy in mijn dossier geslopen …

De oorspronkelijke dagvaarding was begin van de maand naar deurwaarder in Antwerpen gestuurd.  Die de dagvaarding doorstuurde naar een collega in Mechelen.  Die ziek werd.  En een vervanger aanstelde.  Die het blijkbaar niet al te nauw nam met data van dagvaardingen en gewoon het stapeltje van boven naar onder verwerkte.

Bovendien was bij de FOD intussen de beheerster van mijn dossier ten prooi gevallen aan de griep etc.

Resultaat : dagvaarding had nooit betekend mogen worden want intussen waren alle documenten aan het dossier toegevoegd en was wel duidelijk dat ik juridisch gezien volledig recht in mijn schoenen stond.

Enfin.  Ik ga dus pas gerust zijn als ik zwart op wit bevestigd zie dat alles in orde is.  Tot dan liggen alle bewijsstukken binnen handbereik.

Zodat ik ze maar te pakken heb als overijverige vervangdeurwaarders en consoorten mij weer de schrik op het lijf komen jagen.

Jaaroverzicht. Ah ja.

Aan het staartje van het jaar, wanneer elk zichzelf respecterend medium een jaaroverzicht opstelt, wil ik natuurlijk niet achterblijven.

Voor de wereld was het een bewogen jaar, maar voor mij evenzeer.  Zo bewogen zelfs dat ik soms de veranderingen in de wereld aan mij liet voorbijgaan omdat mijn wereldje nét iets spannender was voor mij.  Beste wereld, mijn excuses hiervoor.

Ik was vorig jaar nog steeds ziek.  Ik ben nog ziek en ik zal nog lang ziek blijven.  Daar heb ik mij intussen bij neergelegd.  Ik leerde wel om er beter mee om te gaan en om nog meer naar mijn lichaam te luisteren.  Ik rust nu wanneer mijn lichaam dat nodig heeft.  Ik ga (bijna) niet over mijn grenzen.  En ik probeer van elke dag het beste te maken.

Vorig jaar rond deze tijd leefde ik in een hel.  Een huwelijk dat kapot gelopen was.  De zaak van de ex die in de problemen zat en daardoor de dreiging dat ook ik alles ging verliezen.  En een heel gemene stiefdochter die het tot haar roeping gemaakt had om mijn leven en mijzelf kapot te maken.   Nu heb ik een heel fijne relatie waarin er ook naar mijn mening wordt geluisterd.  Een relatie waarin er ook echt voor mij ‘gezorgd’ wordt, zelfs zonder dat ik het vraag.  (dat is dus voor het eerst sinds ik thuis wegging).   Ik ben gelukkig en leef een rustig leventje.  Ik ben content.  Ik geniet van alle grote en kleine dingen in heet leven.

Ik verhuisde van een huis met grote tuin in the middle of nowhere naar een ‘penthouse duplex flat’ net aan de rand van de stad.  Geen tuin maar een heel groot terras met een prachtig uitzicht over de vesten van Lier en over de wijk Lisp.  En natuurlijk het voetbalstadion, ah ja.

Ik kreeg uiteraard ook nieuwe buren.  Na de hoogbejaarde buurvrouw, de oude buurman met extensions, de geflipte overbuurman die zijn vrouw in brand wou steken en wiens dochter in hotel de houten lepel verblijft omwille van een mes dat verschillende keren in de rug van haar partner belandde, zijn er nu anderen : doehetzelfbuurman, marginale overbuurman en -vrouw, verschillende oude buurvrouwen die vanachter hun gordijn alles in de gaten houden, de vreemde Chinese buur van het gelijkvloers, Pebbles Godverdoeme en laten we vooral Stoemenond niet vergeten.

Na de verhuis kon ik mijn creativiteit de vrije loop laten en op mijn tempo naai ik nu jurkjes en broeken, brei ik truien, dekentjes, sjaals, bloemen enfin, alles wat je maar kan bedenken.  Ik haak wantjes, babydekentjes, een sneeuwman, bloemen, beestjes, …  Kort gezegd : ik maak dingen.  En ik leer nog elke dag bij.

De verhuis was ook goed voor de 3 poezebeesten.  Van 3 naast elkaar levende haarballen op pootjes zijn ze intussen 3 hele dikke vrienden geworden die alles samen doen.  Slapen en op verkenning gaan.  Op het terras en op de daken van de buren.

Ik leerde heel wat nieuwe mensen kennen en legde terug contact met een aantal mensen uit het verleden.  Allemaal mensen die mij en mijn ziek-zijn aanvaarden.  Die dus niet zeggen ‘doe niet flauw en heb een beetje karakter’ maar die mij aanmoedigen met ‘amai dat doe je goed vandaag’

Kort samengevat :

ik ben in een jaar tijd van de hel naar mijn eigen hemeltje gegaan.  En daar wil ik nog lang blijven.  Samen met Savooi.  En met mijn 3 poezebeesten.  Uiteraard.

Ik wens u allen dan ook het allerbeste toe voor het nieuwe jaar !  Dikke knuffel en uiteraard 3 dikke nieuwjaarskussen !

Slaap kindje slaap, daar buiten loopt een schaap …

Sommigen zullen het al wel gemerkt hebben : mijn slaappatroon is helemaal op hol geslagen, ondanks de vele pillen die ik neem en die mij steevast voorgeschreven worden met de belofte ‘nu gaat ge wel kunnen slapen, dit is een paardemiddel’.

De ene nacht ben ik om 2 uur al klaarwakker en is er van verder slapen geen sprake meer, dan weer val ik om 4 uur terug in slaap en de laatste week is er nog een specialleke bijgekomen : ik slaap enkele minuten en dan ben ik weer even wakker, ik slaap weer enkele minuten en dan ben ik wakker en zo gaat dat de hele nacht door.  Het vreemde is dat ik, wanneer ik na enkele minuten wakker word, het gevoel heb of ik enkele uren geslapen heb.  Wanneer ik dan naar de wekker kijk, blijkt dat ik in werkelijkheid maar enkele minuten geslapen heb.

Soms val ik dan overdag in slaap en doe ik dutjes van 2 uur aan een stuk.  Soms kan ik onmogelijk overdag nog een dutje doen, ondanks het feit dat ik maar 3 uurtjes geslapen heb.

Enfin, tijdens weer zo’n slapeloze nacht struinde ik Tinternet af op zoek naar wol.  Geen gewone alledaagse breiwol die je overal kan kopen, maar handgesponnen en handgeverfde wol.  Ouderwetse wol zoals ze tweehonderd jaar geleden (of langer) gebruikten en waar prachtige stukken mee gemaakt werden.

Na een tijdje zoeken, vond ik op Etsy.com inderdaad heel wat nijvere dames (en soms heren) die zelf wol spinnen of die handgesponnen wol opkopen om die dan zelf te verven in de mooiste kleuren.

Tijdens mijn zoektocht kwam ik ook op Ebay en zag daar dit pareltje staan :

mohair van zelfgekweekte schapen, door  de Schotse mevrouw gesponnen en met de hand geverfd.  Ik zag in dit kluwen al direct een prachtige delicate omslagdoek, een dekentje om ‘s avonds over je heen te trekken, wanten met een sjaal en muts en ga zo maar door.

Ik moést deze wol hebben.   Maar anderen hadden dit pareltje blijkbaar ook ontdekt.  Bij 35 £ per kluwen, ben ik gestopt met bieden.  Maar de anderen gingen blijkbaar volop door.

Volgende keer beter dacht ik en ik noteerde de naam van de verkoper zodat ik kon opvolgen of ze nieuwe loten wol zou plaatsen.

Een paar uur later opende ik mijn mailbox.  De schapendame stuurde mij een email om te vragen waarom ik zo geïnteresseerd was in de wol van haar schapen.  Meteen zei ze erbij dat ze nog een beetje van deze soort wol liggen had die nog moest gesponnen én geverfd worden.  Ze bood aan om na de feestdagen voor mij een kluwen te verven voor een prijs die ver onder de biedingen lag.

Ik heb geen moment getwijfeld en haar een mail gestuurd dat ik àbsoluut geïnteresseerd was en in één adem vertelde ik haar hoe mijn dagen gevuld zijn met creatief bezig zijn.

Direct daarna volgde een mail van de Schotse dame, waarin ze aanbood om wol van verschillende kwaliteiten (van andere soorten schapen dus, want blijkbaar is dat allemaal nog niet gelijk) in grotere partijen te verven in de kleuren en kleurnuances die ik graag zou hebben.  Zo zouden we per werkstuk samen kunnen afspreken hoe veel wol ik nodig heb en dan de kleuren kiezen.

Ik ben helemaal voor dit idee gewonnen en heb nu mijn eigen exclusieve leverancier van prachtige 100% natuurlijke wol.  Ik kan niet wachten om hiermee aan de slag te gaan !