Je opent de brievenbus en er zitten een stuk of acht brieven in. Standaardformaat. Ideaal om rekeningen te versturen. Het eerste wat door je hoofd gaat is : miljaar, wat voor slecht nieuws gaat dat weeral zijn. Ken je dat ?
Wel, dat had ik dus vorige week. Ik opende de brievenbus en het leek of de postbode alle rekeningen van de laatste maand had opgespaard om die allemaal tegelijk in de bus te steken.
Een stapeltje van die witte vensterenvelopjes dus.
Stresske. Ik had goesting om ze al in de lift open te scheuren maar ik dacht : ‘beter eerst een kop koffie nemen en die rotdingen rustig in de zetel bekijken’. Als ik dan een hartaanval zou krijgen van het verschieten, lag ik toch maar lekker in de zetel 
Maar wonder boven wonder bracht de postbode deze keer ook goed nieuws. Zo van dat nieuws waarbij je denkt ‘oeh, volgende maand is mijn budget nét iets groter’.
Zo was er een briefje bij van de hospitalisatieverzekering. Om te melden dat mijn aanvraag tot tussenkomst goedgekeurd was. En dat ik dus de medische kosten van de voorbije 3 maanden aan hen mocht overmaken voor terugbetaling. Als je bedenkt dat de apotheker bijna een extra congé’ke verdient met wat ik op een jaar bij hem koop, dan kan ik hier dus van een echte meevaller spreken.
Een briefje met het logo van mijn creditcard bevatte deze keer eens geen afrekening maar een aantal bonnen van 5 euro om te besteden in een winkel naar keuze. Woehoe ! Want mijn favoriete parfum is bijna leeg dus die bons kan ik gebruiken voor een nieuw geurtje. Weer een meevallertje.
Maar de grootste opluchting voelde ik toen ik de brief van de F.O.D. Financiën had gelezen. U weet wel : de gevreesde Belastingdienst.
Immers, een maand of wat geleden zat er ook een brief van de belastingen in de bus. Een brief waarbij mijn hart zowat bleef stilstaan en ik een aantal keren diep moest ademhalen. Toen stond er droogweg dat de ex zijn afbetalingsplan niet nagekomen was en of ik binnen de 10 dagen (die bij ontvangst van de brief al bijna voorbij waren) efkes bijna 4.000 euro wilde betalen, anders zou de deurwaarder mijn bezittingen komen opschrijven. Gelukkig was het toen bijna 12 uur en zijn de kantoren van de belastingen alleen in de voormiddag open. Anders had ik misschien hijgend van de schrik en met een paniekerige overslaande stem naar de belastingscontroleur gebeld.
Dat telefoontje werd uitgesteld tot de volgende dag, waarbij ik aan de belastingscontroleur vroeg hoe dat nu kon en zo. De lieve dame belastingscontroleur (echt waar jom, die bestaan dus he !) beloofde mij dat ze het zou nakijken en dat ze mij per brief zou laten weten of ik al dan niet moest betalen.
Groot was dus mijn vreugde toen de brief vermeldde dat bij huwelijkscontract met strikte scheiding van goederen én bovendien een scheidingsakte waarin ook nog eens expliciet opgetekend staat dat iedere partner voor zijn eigen (belastings)schulden in het heden én het verleden opdraait, er een clausule voorzien was waarbij de goederen van de partner niet kunnen verkocht worden om schulden van de ander te betalen.
Een hele boterham om te vertellen dat ik dus geen enkele schuld meer had bij de staat en dat zij zich tot de werkelijke schuldenaar gingen richten.
Er zat ook nog een briefje bij om mij te vertellen dat ik waarschijnlijk misschien ooit eens één of andere prijs zou winnen bij één of ander bizarre firma maar dat heb ik maar weggegooid. Drie keer goed nieuws is voor mij al meer dan voldoende 
wat denkt u ervan ?