er is er hier weer eentje krols !

Fientje Poezenpluis is al 2 keer gesteriliseerd, telkens met ongeveer 3 jaar tussen.

Toen ze na de eerste sterilisatie terug krols werd, was ik al helemaal ondersteboven zo van ‘hoe kan dat nu ?’  Maar dat kan.  Als er een klein stukje eileider bv blijft zitten, dan gaat dat na een tijd terug groeien.  En als dat groot genoeg is (een halve cm of zo) dan begint dat ietsiepietsie stukje hormonen aan te maken waarmee je dan ineens met een krolse doch onvruchtbare kattin in huis zit.

Vorige week twijfelde ik eerst nog.  Het was een zeldzame zonnige dag en Fienie rollebolde over het terras en rende als een gek door het huis.  Toen begon ze een gevecht  om de hierarchie met Mammie.  Niet hun  normale ik-pets-met-mijn-poot-en-jij-petst-terug maar deze keer was het gemeend.  Hier en daar vond ik plukken wit pluishaar.   En Oona, die normaal altijd met Fientje optrekt, was ineens doodsbang voor haar vriendinnetje.

Toen ik Fientje aaide was het meteen duidelijk : kont omhoog en staart opzij… en ‘s nachts van haar oren maken en op de katers roepen.  Enfin, het moet al een straffe kater zijn die hier op 2 hoog op het terras geraakt maar toch.

Dus dierenarts opgebeld die het ook weer vreemd vond maar zei dat het mogelijk was.  Als er de volgende dag een plaatsje vrij was mocht ik komen.  En wat zie ik de volgende dag :

samen dutten op de zetel zodat Vrouw geen plaats meer heeft

plots is de opstoot van hormonen over, aanvaardt Fientje dat Mammie Inneke de Opperpoes in huis is en gaan ze lekker samen in het zonnetje in de zetel liggen dutten.

Net als de vorige keer, was de rust van kort duur.  Gisteravond begon Fientje alweer tekenen van beginnende krolsheid te vertonen dus hoogstwaarschijnlijk zit er voor volgende week een ritje naar de dierenarts in.

Het was nog eens tijd voor de kapper

Het was al van juni vorig jaar geleden dat we nog eens naar de kapper gingen.  Nu ja, ik rijd naar de kapper, Mammie Inneke wordt onder handen genomen door de kapper.

Hoewel Inneke intussen toch al een paar jaartjes bij mij woont, groeit haar zelfvertrouwen nog altijd en dat uit zich ook in haar vachtje.  Niet dat dat vachtje nu ineens sneller of trager groeit, maar ze is nog veel relaxter geworden en vertrouwt mij nu ook genoeg om de klitjes uit haar vachtje te halen.

Niet met de gebruikelijke attributen zoals kammen en borstels uiteraard, dat zal wel voor altijd taboe zijn voor Mammie Inneke, maar ik mag nu met mijn vingers de klitjes uit haar vacht halen, zélfs op gevoelige plekjes zoals vlak achter haar oor of op haar borst, tussen haar 2 voorpootjes.

Ze is al zo ver dat ze zelf komt ‘vragen’ om klitjes te verwijderen.  De lange vacht op haar hoofd en in haar nek is het meest klitgevoelig omdat ze daar zelf moeilijk aan kan om de klitjes te verwijderen.  Ze komt dan met haar kopje tegen mijn hand wrijven tot ik het klitje uit haar vacht haal.

Dus ging ik met een heel langharig Inneke naar de DA, die zo tevreden was over haar vachtje dat ze deze keer niet tot op de huid geschoren werd maar dat ze een mooi kort vachtje mocht houden.

En gelukkig dat ze weer is met haar nieuwe kapsel !  Enig nadeel : Oona heeft er nog altijd problemen mee om haar te herkennen als ze van de kapper komt.  Gedurende een paar dagen heeft ze zich angstig in de slaapkamer verscholen en was het een geblaas, gepuf en gegrom als ze haar Mammie zag.  Vreemd eigenlijk want Fientje heeft er geen enkel probleem mee.  Die snuffelt even aan Mammie Inneke, maakt en mrauw-geluid dat door Inneke beantwoord wordt en daarmee is de kous af.

boven Inneke na haar kapbeurt een jaar geleden, onder Inneke na haar kapbeurt vorige woensdag

Natuurlijk wonen er hier nog altijd 3 poezen

zomerbeeld : het nieuwe mandje was nog geen 5 minuten geleverd of het werd al getest door Fientje. Oona mocht alleen maar toekijken

 

Oona houdt niet zo van sneeuw, ze bekijkt het liever vanachter het raam. Bij voorkeur simultaan met Fientje

 

Oona, kampioen in het helpen

 

‘waag het niet om te bewegen stomme schaar’

 

Pas maar op jij kleine ondeugd, ik zie je daar wel zitten

 

geen kerststalletjes onder de boom hier maar mandjes met schattige poezebeesten

 

 

 

 

 

Een vreemd geluid in de nacht

Op de foto hierboven liggen de 3 poezebeesten als een blok te slapen maar enkele weken geleden was dat wel anders…

De zoveelste slapeloze nacht op rij, draaien en keren en niet terug in slaap geraken.  Dus besloot ik om maar naar beneden te gaan rond een uur of 3 in de ochtend.

Buiten was het best warm voor ‘s nachts en dat voelden de poezen met hun inwendige thermometer maar al te goed.  Dus begonnen ze met 3 te zeuren om buiten te mogen.  Miauwen dat het niet normaal is, aan mijn stoel krabben, elkaar op stang jagen en ga zo maar door.

En hoewel ik dus écht wel beter weet, dacht ik : ‘ach waarom niet, ik laat ze gewoon even buiten, dan kunnen ze hun wandelingetje doen.  Ze gaan zo vaak alleen buiten’

Terrasdeur open dus en 3 blije poezen stormden naar buiten.   Rond half 4 hoorde ik een vreemd geluid buiten, net of er iets tegen de reling van het terras geslagen werd.  Ik ging kijken maar nergens brandde er licht.  Fientje en Oona zag ik niet, maar dat is niet ongewoon : zij zijn de durvers in huis en gaan gemakkelijk een dak of 3 verder op de uitkijk zitten.  Mammie zat gewoon op het terras.

Voor alle zekerheid heb ik toch maar op Oona en Fientje geroepen en na een tijdje kwam Oona terug.  Helemaal tegen haar gewoonte in, kwam ze naast mij zitten miauwen en liep ze opgewonden naar buiten en terug binnen.  Fienie was in geen velden of wegen te bespeuren maar dat gebeurt nog wel.

Omdat Oona zo opgewonden bleef rondlopen werd ik toch wel ongerust.  Ik nam de zaklamp en scheen over de daken.  Geen Fientje te bespeuren.  Ik scheen ook langs de reling want Fienie is de enige die voor de reling durft lopen om naar de andere kant van de dakterrassen te gaan.  Geen Fientje te zien.

Ik begon stilaan doodongerust te worden en ging in mijn badjas naar beneden om vanaf de straat naar de dakgoten te kijken van de huizen naast ons.  Geen Fienie te zien.  Dan maar langs de achterkant van het gebouw naar de garages en vandaar alle terrassen afspeuren.  Geen Fienie.

Terug boven begon ook Mammie zenuwachtig heen en weer te lopen.  Dus nam ik de zaklamp, boog mij over de reling en begon de terrassen onder mij af te speuren.  En toen hoorde ik een klagelijk gejank : Fienie zat een terras lager bij de buren.  Op het eerste zicht mankeerde ze niks want ze liep nerveus van de ene kant naar de andere terwijl ze maar naar boven miauwde.

Uiteraard gebeuren dergelijke ongelukken op een zaterdag, wanneer de onderburen niet naar hun werk moeten.  Normaal gesproken vertrekt de buurvrouw rond half acht naar haar werk.  Ik was al naar beneden gegaan om een briefje onder hun deur te steken dat ze mij moesten verwittigen als ze op waren zodat ik Fientje kon komen halen.

De uren duurden een eeuwigheid.  Af en toe ging ik naar Fientje kijken maar dan werd ze zo nerveus en begon ze zo hard te miauwen dat ik dacht dat ik haar beter even met rust zou laten.    Rond half acht (toen het arme beest al 4 uur gevangen zat op het terras onder ons) begon ze harder te miauwen.  Ik zag dat ze probeerde om op de terrastafel van de buren te springen maar dat dat niet meer lukte.  Toen was ik pas écht in paniek : mijn kleine Fienie die gewond gevangen zat en ik kon haar niet helpen.

Ik haalde Savooi uit zijn bed en die had gelukkig de tegenwoordigheid van geest om het gsm-nummer van de buren te zoeken.  Ik stuurde een SMS en binnen de kortste keren antwoordde de buurman dat ik mijn kleine Fienie mocht komen halen.  Half aangekleed deed de man de deur open.  Er moesten nog gordijnen opgehaald worden, sloten opengemaakt en stokken voor de schuifdeur weggehaald worden (jahaaa de onderburen hebben zich gewapend tegen dieven en indringers) en toen Fientje eindelijk weg van dat enge terras.

Op het eerste zicht mankeerde ze niets maar ze weigerde resoluut om in het reismandje te gaan zitten.  In plaats daarvan ging ze de meubels van de onderburen een kopje geven.

Geen gemauw toen ik haar oppakte en eenmaal terug boven begon ze als een gek te eten.  Maar toen ze op haar dekentje in de zetel wilde gaan liggen, lukte dat niet meer.  De trap oplopen was ook een probleem én ze had een vreemde buil net onder haar oog.

Intussen voelt ze zich al een pak beter.  Springen gaat de ene dag wel, de andere dag niet en als ze de trap afkomt, zie ik dat ze haar achterpootje soms optrekt en op drie pootjes naar beneden hupst.

Waar ze vroeger altijd haantje-de-voorste was om buiten te mogen, blijft ze nu vaak op haar dekentje liggen en kijkt ze naar buiten wanneer  de terrasdeur openstaat.

De reling is intussen gebarricadeerd zodat ze er niet meer voor én niet meer door kan kruipen.  De toegang naar de buren naast ons (waar ze dolgraag gingen spelen/slapen onder de terrastafel is dichtgemaakt en de 3 meiden mogen alleen nog onder toezicht buiten.

Maar ik blijf boos op mezelf : waarom heb ik dat terras niet eerder dichtgemaakt ?  Waar zat ik met mijn hoofd om te denken dat Fienie wel voorzichtig genoeg zou zijn om niet naar beneden te donderen ?

onze huisdiva is jarig !

Vandaag wordt Mammie Inneke De Wit 6 jaar.

Haar eerste levensjaren bracht ze door bij Annelies en Ron van cattery www.liesbrit.nl .  Daar kreeg ze 3 nestjes met prachtige superlieve kittens.

Na het derde nestje verhuisde ze met dochter Oona en kwam ze bij ons wonen.

Toen Mammie bij ons arriveerde was ze een bang poesje dat verschrikt wegkroop bij het minste geluid en bij elke onverwachte beweging.

Toch waren er al direct veranderingen in haar gedrag te zien : ze was nog maar een dag bij ons en ze durfde het al aan om Fientje Poezenpluis te trotseren en helemaal alleen de trap af te komen om haar nieuwe huis te verkennen.

En Mammie Inneke werd stoerder en stoerder.  Ze schopte het binnen de kortste keren tot Opperpoes hier in huis en grijpt meteen in als de andere 2 poezen het wagen om haar heerschappij te betwisten.

Sinds kort gedraagt ze zich als een echte Diva : ze hupst op de tafel en negeert mij wanneer ik haar berisp.  Ongegeneerd neemt ze mijn fleece dekentje in beslag of nestelt zich op mijn stoel voor een dutje.   Ze ligt op de loer wanneer ik de donsdekens opschudt en gaat dan midden in die berg dons liggen schattig te zijn.
Als ik het aandurf om haar te aaien terwijl zij eigenlijk nog wil dutten, geeft ze mij een voorzichtig waarschuwingsbeetje.

Maar dat vinden wij allemaal niet erg.

Want Mammie Inneke is ook de liefste, meest aanhankelijke poes hier in huis.  ‘s Ochtends is zij de eerste die aan het bed staat voor een knuffel.  Ze sleept speelmuizen aan als cadeautje voor mij, draait voortdurend rond mijn benen en gaat in de meest schattige posities in het zonnetje liggen.

Straks krijgt ze haar lievelingshapje : een blikje Schesir dat ze deelt met de andere poezen in huis.  Wanneer ze hoort dat ik de kast met blikjes opendoe, komt ze aangerend.  Ze begint instant te spinnen en te miauwen (al lijkt dit miauwtje eerder op een blafje).  Haar staartje bibbert extraveel en ze geeft kopjes aan alles wat in de buurt komt.   Ze wijkt geen centimeter van mijn been terwijl ik het bordje met voer naar de woonkamer draag en begint meteen te smullen.

En als al dat lekker op is, komt ze voorzekers bij mij op de bank liggen om zich uitgebreid te wassen en extra veel knuffels te krijgen.

Katten zijn vrije dieren

Iedereen mag zoveel katten houden als hij wil, daar zijn geen beperkingen op.  Als er ook maar één kat iets overkomt, dan weten wij u te vinden.’

Dat was blijkbaar het antwoord dat één van de buren kreeg van de plaatselijke politie, omdat zij het aandurfden om de plaag van zwerfkatten en loslopende huiskatten aan te kaarten die hier op de begane grond heerst.

Zoals u allen weet, ben ik een absolute kattenliefhebber.  Er lopen hier op 2 hoog 3 exemplaren rond en die dames hebben twee terrassen (tja, ze zijn intussen bevriend met de buurvrouw) en een aantal platte daken (ook allemaal 2 hoog) tot hun beschikking om een wandelingetje te doen.

De dames hier hebben het heel goed vergeleken met hun soortgenoten wiens territorium op de begane grond ligt.   En die soortgenoten die zijn zéér talrijk en hun aantal groeit elke maand weer aan.

Knelpunt zijn een aantal zwerfkatten die hier terecht gekomen zijn,  maar het grootste probleem ligt bij één van de bewoners van de wijk.  Zij hebben (bij de laatste telling door hun naaste buurvrouw) inmiddels een 20-tal (jawel twintig) katten in huis.

Geen enkele van deze katten is gesteriliseerd dus u kan al raden dat het aantal gestaag aangroeit.  Laatst zag ik op de parking weer een nestje kittens spelen.  Lief en schattig uiteraard maar de beestjes gaan een moeilijk leven tegemoet.

Immers, de eigenaars van de dieren zijn vaak langdurig van huis.  Zij gaan dan naar hun buitenhuis in Spanje, waar zij blijkbaar ook meerdere katten bezitten.  Tijdens hun afwezigheid zetten zij een raam aan de voorzijde van hun huis open zodat de katten binnen en buiten kunnen wanneer zij dat willen.  Op de vensterbank staan regelmatig vieze vuile schaaltjes met melk en katteneten.    Zwerfkatten doen maar al te graag mee aan dit feestmaal, dat moet ik u waarschijnlijk niet zeggen.
De stoep en de gevel van het huis is één vieze vettige boel en tegenwoordig steek ik de straat over als ik er moet passeren.

Binnenshuis staan (naar horen zeggen, want ik ben nog nooit bij deze mensen binnen geweest) meerdere kattenbakken.  Tijdens hun afwezigheid worden die niet proper gemaakt.  Ze hebben alleen een vrijwilliger gevonden die af en toe de voedselvoorraad aanvult, voor de rest moeten de beesten hun plan trekken.

Het moet niet gezegd zeker dat de katten niet ingeënt worden tegen ziektes, laat staan ontwormd worden of tegen vlooien behandeld.

Wanneer alle kattenbakken binnen vol zijn, zoeken de dieren een ander plekje om hun behoefte te doen.  Lees : de tuinen van de buren, de daken en terrassen op 1 hoog van een aantal buren, de zandbak van de kinderen, parkings etc.

Een zacht en warm plekje voor een dutje te doen altijd aangenamer dan een betonnen tegel dus wanneer ze de kans zien, liggen ze op het tuinmeubilair van de buren te slapen.  Vlooien krijgen de buren gratis cadeau.

Ruiken ze ergens een lekker hapje zoals een bakje katten- of hondeneten of een bordje vlees of kip, dan is een kiertje voldoende om ze een vreemd huis te laten binnenglippen en op te eten wat ze kunnen.  De honger is soms zo groot dat ze hun angst voor vreemde mensen vergeten.

Uiteraard worden ziektes doorgegeven aan andere katten.  Lees : als andere buren hun huiskatten buiten laten, hebben zij heel veel kans dat hun huisdier met ziektes of verwondingen naar huis komt.  Want de zwerfkatten kunnen vechten als de beste, dat kan ik regelmatig bewonderen vanop mijn terras.  Aan mijn poezebeesten kunnen ze niet aan, gelukkig maar want dan hadden Pluis, Oona en Mammie voor altijd huisarrest.

Ik begrijp echter het standpunt van de politie/gemeente niet.  Enkele jaren geleden was er hier in de buurt ook een gelijkaardig kattenprobleem, net een blok verder als waar wij wonen.  Toen werd er pas ingegrepen nadat de bewoonster met de noorderzon vertrokken was.  Tientallen verwaarloosde poezen moesten plots een thuis vinden.  Een groot aantal van hen kon niet meer gered worden maar gelukkig hebben veel van hen uiteindelijk een goede thuis gevonden.   De woning was tijdelijk onbewoonbaar, die moest eerst grondig ontsmet worden.  Ook daar waren de buren al jaren aan het klagen en werd er niets gedaan.

Is dat nu overal zo of zijn er ook gemeentes waar er wel ingegrepen wordt ?  Ik bedoel dan niet dat ze de arme beesten moeten afmaken maar bestaan er geen manieren om ze te vangen en te steriliseren en dan terug te zetten ?

Er is wel één ding waar de buurt geen last van heeft : muizen of ratten willen hier liever niet wonen.

 

Voor mij een Oona, euhm een bord alstublieft

Vraag me niet hoe ze er in geslaagd is om zonder scherven in én uit de kast te geraken.  Ik ben al blij dat ze niet op een stapel borden een dutje ging doen

 

dat dat voor hondjes en hun baasje zo was, dat wist ik al

maar dat dat ook voor poezen en hun Vrouwke geldt, dat is nieuw voor mij.

Maandag ging ik met Mammie Inneke naar de poezendokter en werden haar bloedwaarden gecontroleerd.  Uiteraard hoort daar een prikje bij om bloed te trekken.  Mammie liet dit netjes gebeuren.  Maar naderhand bleeft het prikje maar bloeden en dus werd er een drukverband aangelegd.

Gisteren was het voor mij weer baxterdag.  En geloof het of niet : ook bij mij bleef het prikje bloeden en moest er een ferm drukverband aangelegd worden.

En ik maar denken dat alleen honden en hun baasjes op elkaar gaan lijken

Queen of da house

dat is uiteraard Fientje Poezenpluis.

Zij woont al het langste bij mij en hoewel Mammie Inneke de opperpoes is in huis, af en toe laat Fientje merken dat er ook met haar niet te spotten valt.

Fientje is bijvoorbeeld hoofd van de Security : elke ochtend gaat zij als eerste het terras op om te kijken of er geen indringers zijn op het domein.  Pas als Fientje het sein geeft dat alles veilig is, gaan de dames De Wit hun ochtendwandelingetje doen.

Fientje heeft overigens ook een bijzondere gave : al sinds ze bij mij is (toeval of niet, Fientje was nét bij ons toen ik de diagnose van CVS en fibromyalgie kreeg), voelt ze perfect aan wanneer ik over mijn grenzen ga.

Wanneer ze merkt dat ik eigenlijk beter kan rusten, dwingt ze mij op alle manieren op de zetel.  Ik leg mij dan op de zetel met een dekentje over mij en binnen de kortste keren ligt Fientje op mijn buik.  Daar blijft ze minstens  10 minuten liggen, totdat ze zeker is dat ik volledig ontspannen lig.   Soms doet ze dan een dutje maar net zo vaak gaat ze daarna op de rugleuning zitten of op een afstandje op de vloer liggen om mij in de gaten te houden.

In het begin ging ik ertegenin.  Wat zou een kat mij nu gaan vertellen hoe het met mijn lijf gesteld is ?!?  Maar intussen spant ook Savooi samen met Fientje en tegen dat duo kan ik natuurlijk niet tegen op

Om alle fans gerust te stellen een klein overzicht van wat Fientje Poezenpluis zoal doet op een dag.

De beste plekjes op de zetel voorverwarmen.

Boven op de uitkijktoren gaan zitten

en samen met Vrouw een cursus ‘hoe veilig zonnebaden op een dak’ volgen

Zo moeder, zo dochter

De poezebeesten hier in huis zijn een beetje autistisch aangelegd : verschuif iets, zet iets op een andere plaats of doe iets weg en ze rennen nerveus door het huis.

Toen de zetel zijn lentekleedje aankreeg en àlle kussens gewassen werden, had Savooi ze netjes opgestapeld op een hoekje.

Uiteraard had de familie De Wit dat direct gezien.

Eerst ging Oona op verkenning

en daarna moest Mammie ook weten wat voor een rare berg er op haar slaapplekje lag

Ik moet er niet bij vertellen dat Savooi en ik de slappe lach hadden zeker ?!?