Jaaroverzicht. Ah ja.

Aan het staartje van het jaar, wanneer elk zichzelf respecterend medium een jaaroverzicht opstelt, wil ik natuurlijk niet achterblijven.

Voor de wereld was het een bewogen jaar, maar voor mij evenzeer.  Zo bewogen zelfs dat ik soms de veranderingen in de wereld aan mij liet voorbijgaan omdat mijn wereldje nét iets spannender was voor mij.  Beste wereld, mijn excuses hiervoor.

Ik was vorig jaar nog steeds ziek.  Ik ben nog ziek en ik zal nog lang ziek blijven.  Daar heb ik mij intussen bij neergelegd.  Ik leerde wel om er beter mee om te gaan en om nog meer naar mijn lichaam te luisteren.  Ik rust nu wanneer mijn lichaam dat nodig heeft.  Ik ga (bijna) niet over mijn grenzen.  En ik probeer van elke dag het beste te maken.

Vorig jaar rond deze tijd leefde ik in een hel.  Een huwelijk dat kapot gelopen was.  De zaak van de ex die in de problemen zat en daardoor de dreiging dat ook ik alles ging verliezen.  En een heel gemene stiefdochter die het tot haar roeping gemaakt had om mijn leven en mijzelf kapot te maken.   Nu heb ik een heel fijne relatie waarin er ook naar mijn mening wordt geluisterd.  Een relatie waarin er ook echt voor mij ‘gezorgd’ wordt, zelfs zonder dat ik het vraag.  (dat is dus voor het eerst sinds ik thuis wegging).   Ik ben gelukkig en leef een rustig leventje.  Ik ben content.  Ik geniet van alle grote en kleine dingen in heet leven.

Ik verhuisde van een huis met grote tuin in the middle of nowhere naar een ‘penthouse duplex flat’ net aan de rand van de stad.  Geen tuin maar een heel groot terras met een prachtig uitzicht over de vesten van Lier en over de wijk Lisp.  En natuurlijk het voetbalstadion, ah ja.

Ik kreeg uiteraard ook nieuwe buren.  Na de hoogbejaarde buurvrouw, de oude buurman met extensions, de geflipte overbuurman die zijn vrouw in brand wou steken en wiens dochter in hotel de houten lepel verblijft omwille van een mes dat verschillende keren in de rug van haar partner belandde, zijn er nu anderen : doehetzelfbuurman, marginale overbuurman en -vrouw, verschillende oude buurvrouwen die vanachter hun gordijn alles in de gaten houden, de vreemde Chinese buur van het gelijkvloers, Pebbles Godverdoeme en laten we vooral Stoemenond niet vergeten.

Na de verhuis kon ik mijn creativiteit de vrije loop laten en op mijn tempo naai ik nu jurkjes en broeken, brei ik truien, dekentjes, sjaals, bloemen enfin, alles wat je maar kan bedenken.  Ik haak wantjes, babydekentjes, een sneeuwman, bloemen, beestjes, …  Kort gezegd : ik maak dingen.  En ik leer nog elke dag bij.

De verhuis was ook goed voor de 3 poezebeesten.  Van 3 naast elkaar levende haarballen op pootjes zijn ze intussen 3 hele dikke vrienden geworden die alles samen doen.  Slapen en op verkenning gaan.  Op het terras en op de daken van de buren.

Ik leerde heel wat nieuwe mensen kennen en legde terug contact met een aantal mensen uit het verleden.  Allemaal mensen die mij en mijn ziek-zijn aanvaarden.  Die dus niet zeggen ‘doe niet flauw en heb een beetje karakter’ maar die mij aanmoedigen met ‘amai dat doe je goed vandaag’

Kort samengevat :

ik ben in een jaar tijd van de hel naar mijn eigen hemeltje gegaan.  En daar wil ik nog lang blijven.  Samen met Savooi.  En met mijn 3 poezebeesten.  Uiteraard.

Ik wens u allen dan ook het allerbeste toe voor het nieuwe jaar !  Dikke knuffel en uiteraard 3 dikke nieuwjaarskussen !

een nieuw begin

Het was hier weer veel te lang stil.  Ik weet het wel hoor en ik ben jullie niet vergeten.  Maar door allerlei omstandigheden kwam ik er niet toe om nieuwe blogpostjes te schrijven.

De fut en de zin ontbrak.  De laatste weken wil mijn lijf helemaal niet meer mee en was ik maar een uur of 2 per dag in staat om iets zinnigs te doen.

Maar dat gaat hopelijk veranderen.

Want : gisteren heb ik een appartement gevonden in Lier.  Een droomappartement eigenlijk.  Met een groot terras.  En de poezen zijn er ook welkom !

Morgen wordt het contract ondertekend en dan kan het aftellen beginnen.

Ik laat al de lasten en zorgen achter, pak mijn koffers en begin opnieuw.

Met de 3 poezekes.  Die heel erg gaan moeten wennen aan hun nieuwe leven maar eindelijk ook rust gaan kennen.

En bij een nieuw begin horen ook een pak goede voornemens.

Zoals regelmatig een blogpostje publiceren

Slapen, altijd maar slapen

Ik slaap.  Veel.  Lang.  Omdat dat nu kan.

Meestal lig ik al voor 10 u in mijn bed en ik ben niet wakker voor half negen ‘s morgens.  Vaak zelfs later.

Ik ben vreselijk moe en heb het gevoel dat ik jaren slaap moet inhalen. 

De moemoe zou gezegd hebben ‘dat is van de weerbots, dat gaat wel over’.

Ik probeer elke dag dingen te doen waar de specialisten zo op hameren.

Voldoende slapen en slapen als je moe bent, was het eerste.  Mijn dag/nacht ritme is terug in orde, dus daar hoefde ik niets aan te doen.

Gisteren ben ik terug begonnen met dagelijks een wandeling te doen.  Nu ja, nu zijn het nog maar mini-wandelingetjes, maar ik luister naar den doktoor en bouw langzaam op.

En morgen gaan we terug stretchen.  Elke dag een beetje, zodat we binnen een week of 2 helemaal gestrecht zijn en terug een beetje soepel kunnen bewegen (enfin, dat is wat ik hoop – meestal duren de dingen veel langer dan ik gehoopt had)

Dus eigenlijk ben ik ‘goe bezig’.  Nu maar hopen dat mijn lijf stillekesaan ook ‘beter’ gaat worden en dat ik toch iéts nuttig kan verrichten op een dag.

O ja, en vanaf morgen ga ik proberen om de slechte eetgewoonten, die ik het laatste jaar aangekweekt heb, overboord te gooien en terug volgens mijn vroegere, gezonde eetpatroon te leven.  Geen idee of dat gaat lukken, maar proberen gaat altijd he

O juist : en mijn pillekes elke dag en op tijd innemen.  Dat is ook iets wat ik dringend moet doen.  Want daar ben ik dus een absolute ramp in.  Gelukkig neem ik van die chemische rommel die een paar dagen doorwerkt …

Om het kort samen te vatten en met de woorden van Machoman : ik ben bezig om terug de Annliesbet van vroeger te worden.  De Annliesbet waarvan ik zelf tevreden was

Kijk vooruit naar wat er komt

geen jaaroverzicht deze keer.  Niet achteromkijken.  Wat voorbij is, is voorbij en dat was heel wat het afgelopen jaar.

Nu vooruitkijken naar wat er komt. 

Terug van nul beginnen, letterlijk en figuurlijk.  In alle opzichten.

Omhoogkruipen uit het diepe dal.  Met vallen en opstaan.

Maar met de zekerheid dat het allemaal goed gaat komen. 

Dat weet ik.  Daar ga ik voor. 

Op mijn eentje met de 3 Poezebeesten.

Voor mij dus een 2011 met allemaal nieuwe dingen.  Nieuwe belevenissen.  Nieuwe mensen. Een nieuw leven. 

Ik wens u allen veel geluk en een goede gezondheid.  Dat is het voornaamste in het leven.  Ik weet dat.  Uit ervaring.

xxx Ikke

Doseren …

zegt Meneer Doktoor.   Ik word al lastig als ik het woord maar hoor.

Ik kàn niet doseren.  Ofwel is het alles ofwel is het niks bij mij.  Geen tussenin-gedoe dus.  Wit of zwart, geen grijs.

En blijkbaar is dat hét probleem.  Want dan ga ik over mijn grenzen en ben ik een week (of langer perte-totale).

Allee, zeg nu zelf.   Ge gaat toch niet midden in de supermarkt efkes zitten rusten ?  Of uw living is half opgenomen en dat is het dan, want ge zit aan uwe limiet “lichamelijke activiteit” voor die dag ?

Ik snap dat écht niet he.  Hoe doen al die anderen dat ?  Mij is vroeger altijd geleerd : als ge aan iets begint, doe voort tot het gedaan/af is. 

Enfin, ik heb dus een mini-doseerplan opgesteld.  Ik doseer per dag : 2 doe- en denkdagen, 1 dag vrijaf. Natuurlijk gaat Meneer Doktoor niet akkoord zijn, maar ik vind het een goed plan.   Mijn doe- en denkdagen zijn uiteraard al voor weken volgeboekt.  De “vrijaf”-dagen dat is een ander paar mouwen.

Want wegens al een eeuwigheid ziek en daardoor bijna altijd opgesloten tussen vier muren, moet ik dus goed nadenken wat ik op mijn vrije dagen zoal kan doen.  Suggesties voor vrijetijdsactiviteiten zijn welkom   Dus leef u uit en vertel mij eens : wat doet u allemaal op een vrije dag  ?  (al degenen die op een vrije dag het huis gaan kuisen gelieve zich te onthouden)