Aan het staartje van het jaar, wanneer elk zichzelf respecterend medium een jaaroverzicht opstelt, wil ik natuurlijk niet achterblijven.
Voor de wereld was het een bewogen jaar, maar voor mij evenzeer. Zo bewogen zelfs dat ik soms de veranderingen in de wereld aan mij liet voorbijgaan omdat mijn wereldje nét iets spannender was voor mij. Beste wereld, mijn excuses hiervoor.
Ik was vorig jaar nog steeds ziek. Ik ben nog ziek en ik zal nog lang ziek blijven. Daar heb ik mij intussen bij neergelegd. Ik leerde wel om er beter mee om te gaan en om nog meer naar mijn lichaam te luisteren. Ik rust nu wanneer mijn lichaam dat nodig heeft. Ik ga (bijna) niet over mijn grenzen. En ik probeer van elke dag het beste te maken.
Vorig jaar rond deze tijd leefde ik in een hel. Een huwelijk dat kapot gelopen was. De zaak van de ex die in de problemen zat en daardoor de dreiging dat ook ik alles ging verliezen. En een heel gemene stiefdochter die het tot haar roeping gemaakt had om mijn leven en mijzelf kapot te maken. Nu heb ik een heel fijne relatie waarin er ook naar mijn mening wordt geluisterd. Een relatie waarin er ook echt voor mij ‘gezorgd’ wordt, zelfs zonder dat ik het vraag. (dat is dus voor het eerst sinds ik thuis wegging). Ik ben gelukkig en leef een rustig leventje. Ik ben content. Ik geniet van alle grote en kleine dingen in heet leven.
Ik verhuisde van een huis met grote tuin in the middle of nowhere naar een ‘penthouse duplex flat’ net aan de rand van de stad. Geen tuin maar een heel groot terras met een prachtig uitzicht over de vesten van Lier en over de wijk Lisp. En natuurlijk het voetbalstadion, ah ja.
Ik kreeg uiteraard ook nieuwe buren. Na de hoogbejaarde buurvrouw, de oude buurman met extensions, de geflipte overbuurman die zijn vrouw in brand wou steken en wiens dochter in hotel de houten lepel verblijft omwille van een mes dat verschillende keren in de rug van haar partner belandde, zijn er nu anderen : doehetzelfbuurman, marginale overbuurman en -vrouw, verschillende oude buurvrouwen die vanachter hun gordijn alles in de gaten houden, de vreemde Chinese buur van het gelijkvloers, Pebbles Godverdoeme en laten we vooral Stoemenond niet vergeten.
Na de verhuis kon ik mijn creativiteit de vrije loop laten en op mijn tempo naai ik nu jurkjes en broeken, brei ik truien, dekentjes, sjaals, bloemen enfin, alles wat je maar kan bedenken. Ik haak wantjes, babydekentjes, een sneeuwman, bloemen, beestjes, … Kort gezegd : ik maak dingen. En ik leer nog elke dag bij.
De verhuis was ook goed voor de 3 poezebeesten. Van 3 naast elkaar levende haarballen op pootjes zijn ze intussen 3 hele dikke vrienden geworden die alles samen doen. Slapen en op verkenning gaan. Op het terras en op de daken van de buren.
Ik leerde heel wat nieuwe mensen kennen en legde terug contact met een aantal mensen uit het verleden. Allemaal mensen die mij en mijn ziek-zijn aanvaarden. Die dus niet zeggen ‘doe niet flauw en heb een beetje karakter’ maar die mij aanmoedigen met ‘amai dat doe je goed vandaag’
Kort samengevat :
ik ben in een jaar tijd van de hel naar mijn eigen hemeltje gegaan. En daar wil ik nog lang blijven. Samen met Savooi. En met mijn 3 poezebeesten. Uiteraard.
Ik wens u allen dan ook het allerbeste toe voor het nieuwe jaar ! Dikke knuffel en uiteraard 3 dikke nieuwjaarskussen !
wat denkt u ervan ?