Is dat waar, Veritas ?

Ze zijn niet zo dik gezaaid, maar ze zijn er wel : zo van die winkels waar je als kind met je moeder (soms zelfs grootmoeder) naartoe ging en waar je zelf nu ook klant bent.  Winkels die uitgroeiden van een klein donker handelspand waar ze alles hadden maar waar je moeite moest doen om alles te vinden tot een mooie, lichte, moderne winkel die meegegroeid is met de tijd.

Wel DE Veritas is zo’n winkel.  Omdat er hier eentje op wandelafstand is en ik zowat elke dag wel met een handwerkproject bezig ben, loop ik er binnen elke keer ik er passeer.  Soms alleen maar om te kijken wat er nieuw is.  Soms om ideetjes op te doen voor zelfmaakprojectjes maar het meest om fournituren, kousen of sjaaltjes te kopen.  Of die ene keer toen er oud etalagemateriaal verkocht werd : toen ik mijn ‘hoofd’ voor een prijsje op de kop getikt heb.

U hoort het : ik ben fan.  Fan van het eerste uur.

Maar vorige week was ik toch iets minder fan.  Nog meer zelfs, ik was een beetje boos.

Wat was er gebeurd ?  Ik had in zeven haasten panty’s uit het rek gehaald want blijkbaar worden mensen echt nerveus van mijn blote benen en kan ons moeder ‘s nachts niet slapen omdat ik ‘een blaasontsteking ga krijgen als ik zo met alles bloot loop he’

Voor mij aan de kassa stonden 3 generaties : oma, dochter en een kleindochter van een jaar of 5.  Dochter was helemaal vol van de trend ‘zelf maken’ maar had nog nooit van haar leven iets zelf in elkaar genaaid.  Oma was duidelijk een ervaren handwerkster en had geholpen om het mandje vol te laden ‘anders kom je straks thuis en heb je alles bij behalve naald, draad en een behoorlijke schaar’.  Kleindochter stond te stralen van geluk omdat ze een paar staaltjes stof gekregen had en je zag dat ze al plannen had om haar poppen van een nieuwe garderobe te voorzien.

Maar terug naar de dochter nu want we wijken af.  Ze wilde duidelijk heel veel zelf gaan maken want er kwamen massa’s spullen uit het mandje.  En ja, uiteraard kwam er ook een mooie rekening.   Bij mij valt het niet zo op hoeveel ik per jaar eigenlijk uitgeef aan handwerk omdat ik vaak maar 1 ritssluiting koop, of 2 klosjes garen.   Maar hier : zo’n 80 euro.  Bankkaart werd bovengehaald en ik hoorde de winkeljuffrouw vragen ‘heeft u al een klantenkaart of zal ik u er eentje geven’ ?  Ik spitste direct mijn oren : een klantenkaart ?  In één van mijn favoriete winkels ?  En ik kende dat niet ?  Zou dat iets nieuws zijn ?

Ik hoorde de verkoopster de voordelen opsommen en dacht ‘oh, dat wil ik ook’.   Intussen had zich achter mij een ellenlange rij wachtenden gevormd die zuchtend en steunend wachtten tot de dochter eindelijk alles opgeborgen had, haar dochter en moeder bij de arm pakte en richting uitgang ging.

Vol verwachting legde ik mijn panty’s op de toonbank, rekende af en … niks klantenkaart.  De dame na mij wrong zich naar voor en gooide haar spullen op de toonbank ‘want ze had haast, de bus ging vertrekken’.   Nu weet u ook dat ik nogal assertief ben maar ik zag de groeiende rij wachtenden en besloot om het maar zo te laten.  Geen klantenkaart voor mij

MAAR er is natuurlijk ook altijd nog Tinternet.  De redding in nood in deze moderne tijden.  Ik was al fan van de FaceBook pagina van Veritas en ik stuurde een berichtje om te vragen hoe dat nu zat ?  Moest men eerst voor een bepaald bedrag kopen vooraleer een klantenkaart werd voorgesteld ?

Binnen de kortste keren kreeg ik antwoord van Lien, de dame àchter de fanpage van Veritas.  Vriendelijk, beleefd en heel duidelijk legde ze mij uit dat ze inderdaad klantenkaarten hebben.  Dat die trouwens al jaaaaaaaaaaaaren bestaan maar dat ze bezig zijn om die te vervangen door een moderner concept.  Zelfs de fameuze kousenkaarten (ons moeder had die àltijd in haar portemonnee zitten) bestaan nog !

Ik deed zowaar een mentaal vreugdedansje en besloot om maandag mijn eigenste klantenkaart te gaan vragen.  Want uiteraard ben ik dit weekend aan een jurkje begonnen en merk ik op zondagvoormiddag dat ik geen blinde ritssluitingen van 60 cm meer in huis heb.  Woehoe en dan koop ik gelijk nog wat panty’s !  Ah ja, kan ik ook een kousenkaart vragen !  Nog meer fun

Maar voor u die misschien geen fan bent van klantenkaarten omdat u ze nooit bij heeft of omdat uw portemonnee uit zijn voegen barst van alle kaarten die u nooit gebruikt, heeft Veritas ook een zeer interessant modern initiatief waarmee u zeker ook koopjes kan doen en de nieuwste producten uit hun assortiment leert kennen : de VIP bon.  Als je je abonneert op hun nieuwsbrief, krijg je maandelijks een VIP bon met leuke kortingen en promoties.  Ik heb mij natuurlijk al ingeschreven via hun website (www.veritas.be)

Se, moesten ze morgen daar nu eens een vacature hebben, ik ging direct solliciteren !  Hoewel ?  Hoogstwaarschijnlijk zou ik mijn loon ineens opkopen aan al die leuke dingen die dan elke dag mijn gezichtsveld passeren

U ziet het he : als het goed is, dan zeg ik het ook.  En als u nog vragen heeft : word fan van Veritas op Facebook en stuur hen een berichtje, Lien zal met plezier uw vragen beantwoorden.

Oh ja : nog eens merci he Lien

hier heb ik toch een beetje voor gezweet

Nu ik Stella (de verstelbare paspop) heb, heb ik geen excuus meer om alleen maar makkelijke jurkjes te maken.

Ik rommelde in mijn voorraad stofjes en na veel gevloek en gezweet slaagde ik erin om deze ‘jurk met wikkeleffect’ te maken.

Tekenen, knippen, naaien en voilà : een nieuw rokje

Het was al bijna een jaar geleden dat ik nog eens iets voor mezelf naaide dus hoog tijd om de naaimachine van onder het stof te halen.

Om te testen of mijn machine nog in orde was, begon ik met een simpel katoenen rokje.

Patroontje overnemen, stofje knippen, stofjes aan elkaar naaien en afwerken met een fantasieboordje.

En jawel : ik kan het nog.

Volgende project : kleedje met wikkeleffect.

Helpster van Sinterklaas

zie eens wat een schoon cadeauke Savooi gekregen heeft van de Sint :

De Sint zat wel een beetje in zak en as toen hij het briefje uit Savooi zijn schoentje haalde want originele, unieke iPad-tasjes had hij niet in zijn grooooote magazijnen liggen.

Dus kwam hij bij mij aankloppen en vroeg of ik eens diep wilde nadenken, een grappig stofke wilde kopen, stad en land af te lopen om uiteindelijk op Tinternet een geschikt lint te vinden.

En na al dat denkwerk en zoekwerk, maakte ik dit leuke tasje : met een hele dikke tussenvulling zodat de iPad tegen een stootje kan.

En omdat ik zo goed gewerkt had, kreeg ik ook een cadeau van de Sint : een kerstboom met lichtjes en onbreekbare kerstballen.  Ah ja, want de mijne heb ik met de verhuis achtergelaten

Kleedjes

Eigenlijk wordt het eens tijd dat ik een paar foto’s post van de kleedjes die ik intussen gemaakt heb he ?

Het eerste kleedje. Met hier en daar nog een foutje

Iets moeilijker maar het ziet er wel leuk uit

Met fleurige bloemetjes

Vergis u niet : dit is de achterkant van het kleed !

de schoenen voor de trouw van mijn broer had ik al

het bijpassende kleed was de dag voor de trouw af !

Kerstkussens

De stoffenwinkel is een beetje een snoepjeswinkel voor mij en tijdens mijn laatste strooptocht door de stoffenwinkel, ontdekte ik een leuk kerststofje.

Ik zag het motiefje en in mijn hoofd zag ik al mooie kerstkussens op onze zetel liggen. 

Ik ging dus aan de slag en dit is het resultaat : een hele berg kerstkussens

Vriesweer

en kou, en wind en alles wat daarbij komt.  Heel schoon om te zien maar niet zo fijn als een groot deel van de achtergevel uit glas bestaat.

Want hoe isolerend dat glas ook is, je hebt altijd de indruk dat de wind en de vrieskou er los door waait.  Enfin, toch op dagen dat de temperatuur flink onder het nulpunt duikt, zoals vorige week.

Dus trok ik naar mijn favoriete stoffenwinkel.  Daar moet ik dus behoorlijk wat tijd voor uittrekken.  Want als ik daar binnenkom, voel ik mij net een kind in een snoepwinkel.  Honderden, wat zeg ik duizenden rollen met stof liggen daar in grote rekken opgestapeld.  Van simpele katoentjes tot de meest luxueuze zijde.

En als je goed zoekt tussen al die prachtige stofjes, kan je regelmatig ‘een zaakje doen’.

Deze keer ging ik dus op zoek naar stof om een overgordijn te maken voor het grote schuifraam aan de achterkant van het huis.  Ik vond een stofje dat catproof is : met een beetje structuur zodat je niet direct ziet dat één van de poezen er met haar nageltjes in gaan hangen is en in een kleur die het midden houdt tussen Fientjeshaar, Oona-haar en Innekeshaar

Uiteraard kocht ik ook nog andere stofjes, maar dat is voor een volgend verhaal.

Thuisgekomen ging ik meteen aan de slag.  Uiteraard had ik ook helpers :

Maar na enkele uurtjes werken had ik ook dit :

Een superisolerend overgordijn !  ‘s Avonds het gordijn dichtdoen, scheelt gemakkelijk 3°, dat kan al tellen vind ik.

En de prijs van dit overgordijn ?  U mag allemaal een gokje doen …