10 dagen huisarrest

Wat ze bij de Huisartsenwachtpost dus een ‘verkoudheid’ noemden, bleek op maandagochtend wel degelijk een longontsteking te zijn. (waar ik mezelf al heel goed bewust van was, want eens je dat één keer gehad hebt, wéét je gewoon hoe dat voelt)

Naar goede gewoonte vroeg de huisarts ‘maar waarom blijf je daar toch zolang mee rondlopen, je weet toch hoe dat voelt’, waarop ik haar met een giftige blik aankeek en vroeg of zij al eens naar de Huisartsenwachtpost was geweest met een longontsteking.

Niet dus.  Wél een keertje naar Spoed omdat ze dus, arts zijnde, voelde dat ze toch wel écht ziek was, waar de dienstdoende arts haar ook naar huis stuurde met een ‘niet zo flauw, zo erg is het niet’  en haar 12 uur later opbelde om onmiddellijk haar werk neer te leggen en zich te laten hospitaliseren wegens ernstige … longontsteking.

Enfin, wat ik dacht, werd bevestigd en met een boodschappenlijstje (een voorschrift kan je dat niet meer noemen als niet alles op één briefje past), trok ik naar de apotheek.

Thuis moest ik begot een lijstje maken van wat ik wanneer moest innemen.  Om de 3 uur dit, om de 6 uur dat, voor het ontbijt iets en na het ontbijt iets anders.  Ik moest zelfs de wekker in mijn gsm van onder het stof halen zodat ik mij niet zou overslapen voor één of ander medicijn.

Want slapen heb ik gedaan.  De eerste dagen én nachten heb ik in feite alleen maar geslapen.  Uren aan een stuk.  Ik was zo slap als een schotelvod.

De buurvrouw aan de overkant van het verdiep hoorde mij hoesten tot bij haar en kwam spontaan aanbieden om boodschappen voor mij te doen.  Bovendien leende ze haar poetsvrouw voor een paar uurtjes uit, zodat mijn appartement er terug een beetje deftig uitzag.

En uiteraard gebeurden er weer dingen die alleen mij maar overkomen : zoals Meneertje Heel Precies die zijn frustratie op mijn geparkeerde auto uitwerkte, een Collect&Go bestelling die helemaal verkeerd was, een onderbuur die eindelijk zijn intrek genomen heeft in zijn appartement en zijn terras in Vlaamse Stijl inrichtte, met bijgebouwtjes en al, …

Enfin, genoeg stof dus om de komende dagen nog een paar blogpostjes te schrijven.

Maar eerst efkes die stapel  post behandelen die hier op tafel ligt.  En die 300 emailtjes die ik intussen binnenkreeg

 

dingen die ik doe als ik moet rusten.

Rusten uiteraard.

Maar ook vanop mijne zetel tv kijken en intussen wat handwerken.

Mijn creaties van gisteren :

ietsiepietsie vlindertje

veelkleurig konijn

Is dat waar, Veritas ?

Ze zijn niet zo dik gezaaid, maar ze zijn er wel : zo van die winkels waar je als kind met je moeder (soms zelfs grootmoeder) naartoe ging en waar je zelf nu ook klant bent.  Winkels die uitgroeiden van een klein donker handelspand waar ze alles hadden maar waar je moeite moest doen om alles te vinden tot een mooie, lichte, moderne winkel die meegegroeid is met de tijd.

Wel DE Veritas is zo’n winkel.  Omdat er hier eentje op wandelafstand is en ik zowat elke dag wel met een handwerkproject bezig ben, loop ik er binnen elke keer ik er passeer.  Soms alleen maar om te kijken wat er nieuw is.  Soms om ideetjes op te doen voor zelfmaakprojectjes maar het meest om fournituren, kousen of sjaaltjes te kopen.  Of die ene keer toen er oud etalagemateriaal verkocht werd : toen ik mijn ‘hoofd’ voor een prijsje op de kop getikt heb.

U hoort het : ik ben fan.  Fan van het eerste uur.

Maar vorige week was ik toch iets minder fan.  Nog meer zelfs, ik was een beetje boos.

Wat was er gebeurd ?  Ik had in zeven haasten panty’s uit het rek gehaald want blijkbaar worden mensen echt nerveus van mijn blote benen en kan ons moeder ‘s nachts niet slapen omdat ik ‘een blaasontsteking ga krijgen als ik zo met alles bloot loop he’

Voor mij aan de kassa stonden 3 generaties : oma, dochter en een kleindochter van een jaar of 5.  Dochter was helemaal vol van de trend ‘zelf maken’ maar had nog nooit van haar leven iets zelf in elkaar genaaid.  Oma was duidelijk een ervaren handwerkster en had geholpen om het mandje vol te laden ‘anders kom je straks thuis en heb je alles bij behalve naald, draad en een behoorlijke schaar’.  Kleindochter stond te stralen van geluk omdat ze een paar staaltjes stof gekregen had en je zag dat ze al plannen had om haar poppen van een nieuwe garderobe te voorzien.

Maar terug naar de dochter nu want we wijken af.  Ze wilde duidelijk heel veel zelf gaan maken want er kwamen massa’s spullen uit het mandje.  En ja, uiteraard kwam er ook een mooie rekening.   Bij mij valt het niet zo op hoeveel ik per jaar eigenlijk uitgeef aan handwerk omdat ik vaak maar 1 ritssluiting koop, of 2 klosjes garen.   Maar hier : zo’n 80 euro.  Bankkaart werd bovengehaald en ik hoorde de winkeljuffrouw vragen ‘heeft u al een klantenkaart of zal ik u er eentje geven’ ?  Ik spitste direct mijn oren : een klantenkaart ?  In één van mijn favoriete winkels ?  En ik kende dat niet ?  Zou dat iets nieuws zijn ?

Ik hoorde de verkoopster de voordelen opsommen en dacht ‘oh, dat wil ik ook’.   Intussen had zich achter mij een ellenlange rij wachtenden gevormd die zuchtend en steunend wachtten tot de dochter eindelijk alles opgeborgen had, haar dochter en moeder bij de arm pakte en richting uitgang ging.

Vol verwachting legde ik mijn panty’s op de toonbank, rekende af en … niks klantenkaart.  De dame na mij wrong zich naar voor en gooide haar spullen op de toonbank ‘want ze had haast, de bus ging vertrekken’.   Nu weet u ook dat ik nogal assertief ben maar ik zag de groeiende rij wachtenden en besloot om het maar zo te laten.  Geen klantenkaart voor mij

MAAR er is natuurlijk ook altijd nog Tinternet.  De redding in nood in deze moderne tijden.  Ik was al fan van de FaceBook pagina van Veritas en ik stuurde een berichtje om te vragen hoe dat nu zat ?  Moest men eerst voor een bepaald bedrag kopen vooraleer een klantenkaart werd voorgesteld ?

Binnen de kortste keren kreeg ik antwoord van Lien, de dame àchter de fanpage van Veritas.  Vriendelijk, beleefd en heel duidelijk legde ze mij uit dat ze inderdaad klantenkaarten hebben.  Dat die trouwens al jaaaaaaaaaaaaren bestaan maar dat ze bezig zijn om die te vervangen door een moderner concept.  Zelfs de fameuze kousenkaarten (ons moeder had die àltijd in haar portemonnee zitten) bestaan nog !

Ik deed zowaar een mentaal vreugdedansje en besloot om maandag mijn eigenste klantenkaart te gaan vragen.  Want uiteraard ben ik dit weekend aan een jurkje begonnen en merk ik op zondagvoormiddag dat ik geen blinde ritssluitingen van 60 cm meer in huis heb.  Woehoe en dan koop ik gelijk nog wat panty’s !  Ah ja, kan ik ook een kousenkaart vragen !  Nog meer fun

Maar voor u die misschien geen fan bent van klantenkaarten omdat u ze nooit bij heeft of omdat uw portemonnee uit zijn voegen barst van alle kaarten die u nooit gebruikt, heeft Veritas ook een zeer interessant modern initiatief waarmee u zeker ook koopjes kan doen en de nieuwste producten uit hun assortiment leert kennen : de VIP bon.  Als je je abonneert op hun nieuwsbrief, krijg je maandelijks een VIP bon met leuke kortingen en promoties.  Ik heb mij natuurlijk al ingeschreven via hun website (www.veritas.be)

Se, moesten ze morgen daar nu eens een vacature hebben, ik ging direct solliciteren !  Hoewel ?  Hoogstwaarschijnlijk zou ik mijn loon ineens opkopen aan al die leuke dingen die dan elke dag mijn gezichtsveld passeren

U ziet het he : als het goed is, dan zeg ik het ook.  En als u nog vragen heeft : word fan van Veritas op Facebook en stuur hen een berichtje, Lien zal met plezier uw vragen beantwoorden.

Oh ja : nog eens merci he Lien

en tussendoor haakte ik nog wat

Een mens kan niet de hele tijd vanuit een ligstoel naar de tuintjes van de buren zitten staren.  Of een ganse dag dikke boeken lezen.

Dus haakte ik een zomers gele tuniek voor op het strand.  Heel gemakkelijk : op een dag of 2 heb je deze tuniek gehaakt.

een paar kluwens katoen, een dikke haaknaald en een paar uurtjes geduld

Omdat mijn inwendige thermostaat vaak op tilt slaat en ik nu weer warm, dan weer ijskoud heb, maakte ik deze kleurige omslagdoek.  Toen ik eraan bezig was, dacht ik dat ik hem waarschijnlijk nooit zou omdoen, maar intussen kan ik hem al niet meer missen.

De kleurtjes van de omslagdoek zitten al in het garen, dus dat is geen probleem.  Het haken van een omslagdoek vraagt iets meer tijd, maar is op zich niet zo moeilijk.  Eens je het principe door hebt, is je omslagdoek af voor je het weet.

 

 

 

hier heb ik toch een beetje voor gezweet

Nu ik Stella (de verstelbare paspop) heb, heb ik geen excuus meer om alleen maar makkelijke jurkjes te maken.

Ik rommelde in mijn voorraad stofjes en na veel gevloek en gezweet slaagde ik erin om deze ‘jurk met wikkeleffect’ te maken.

Tekenen, knippen, naaien en voilà : een nieuw rokje

Het was al bijna een jaar geleden dat ik nog eens iets voor mezelf naaide dus hoog tijd om de naaimachine van onder het stof te halen.

Om te testen of mijn machine nog in orde was, begon ik met een simpel katoenen rokje.

Patroontje overnemen, stofje knippen, stofjes aan elkaar naaien en afwerken met een fantasieboordje.

En jawel : ik kan het nog.

Volgende project : kleedje met wikkeleffect.

zjatten en talloren

er zijn zo van die dingen die je meermaals per dag nodig hebt zoals bijvoorbeeld het servies.

Ik zou willen dat ik er verschillende had, zodat ik kon afwisselen naargelang mijn humeur.  Borden met fleurige bloemprint op een zomerse dag, borden met een artistiek verantwoord lijntje op de rand voor een regenachtige dag, felgele borden voor de eerste lentedag en ga zo maar door.

Spijtig genoeg laat een ziekenkasuitkering dergelijke foliekes niet toe.  Dus moest ik dat anders oplossen.

Terwijl ik een haaktijdschrift doorbladerde, zag ik van die ouderwetse gehaakt kleedjes staan.  Je kent dat wel, zo van die kleedjes waar de bomma haar postuurkes op zette.

Ik zag in die kleedjes echter de perfecte versiering voor mijn tafel.

Ik kocht kleurige haakkatoen (tja de kleedjes in die boekjes zijn meestal wit, maar dat zou belachelijk zijn op mijn witte onderborden), nam een belachelijk fijne haaknaald en toog aan het werk.

En ik ben best blij met het resultaat en ga nog een aantal andere exemplaren in andere kleurtjes maken.  Voortaan eten wij elke dag van een ander bord !

 

 

Een krans aan de deur

de voorbije weken heeft het lijf al mijn plannen in het water laten vallen.  Ik wilde zo veel doen (opruimen, rommelen, ramen kuisen, strijken, …) maar het lijf zei genadeloos ‘NEEN’.

Ik moest dus nog maar eens rusten, rusten en nog eens rusten.

Gelukkig was het stralend lenteweer en kon dat rusten gebeuren op mijn terraszetels in een heerlijk warm zonnetje.

Savooi installeerde mij daar met een groot glas fruitsap, een extra kan met water en een fleurig bolletje garen.

En zie : het resultaat van 2 dagen rusten

Een schone lentekrans met bloemekes die je niet moet gieten.  Alleen af en toe de wasmachine in en ze zijn terug als nieuw

Kaboutersloefkes

Deze winter ontdekte ik welke leuke dingen je allemaal kan maken met vilt.   Neen, geen lapjes vilt, maar wol die je in de wasmachine laat vervilten.

Bewust vervilten he, niet : ‘ik stop een prachtige wollen trui in de wasmachine en vergeet het wolprogramma te kiezen’

Niet zo dus, maar eigenlijk lijkt het er wel een beetje op

Jullie kregen al een foto te zien van de leuke ‘rondjes’ die ik voor de poezen gemaakt heb.  Intussen liggen er al 3 verspreid door het huis en de poezebeesten zijn er gék op.

Ook maakte ik al vilten slippers voor Savooi

en nu heb ik dus voor mezelf kaboutersloefkes gemaakt :

Zo’n paar sloefkes kan je makkelijk op 1 dag maken : je breit eerst zevenmijlssloefkes, stopt ze in de wasmachine op 40° en …
voilà : kaboutersloefkes voor mij !

Ze zitten perfect, zijn comfortabel en lekker warm.

Enig nadeel : Oona is niet alleen gek op vilten rondjes, ze heeft nu ook kaboutersloefkes toegevoegd aan haar favoriete dingen om op te slapen

 

Wij houden niet van mandjes !

Ik kan niet meer bijhouden hoeveel poezenmandjes ik al gekocht heb.  En hoe veel ik er al weggegeven heb omdat mijn gekke poezenbeesten helemaal niet van mandjes houden.

Ik vind dat zo jammer want een poes die lekker opgerold in een fluffy mandje ligt te spinnen vind ik altijd een topper.

Maar mijn poezen willen dat dus niet.  Ze gaan naast het mandje liggen, duwen het mandje weg, gebruiken het als opbergruimte voor hun speeltjes maar er lekker gaan inliggen om een dutje te doen ?  Vergeet het maar.

Handdoeken willen ze om op te slapen en fleece-dekentjes, liefst nog hetgene waar ik wil onder gaan liggen.  Of het dekbed boven : om in, onder of op te gaan liggen.

Ik had dus de hoop al opgegeven tot ik op het idee kwam om zelf een mandje te maken.  Nu ja, een kruising tussen een mandje en een dekentje :

Zo gezegd, zo gedaan : op een mum van tijd haakte ik een ‘rondje met boord’, viltte het in de wasmachine en klaar was mijn mandje-op-maat.

En het moet gezegd : de 3 poezendames zijn er dol op.

Het rondje lag nog maar net op het uiteinde van de bank of Oona De Wit kwam het keuren, vond het goed en legde zich om een heerlijk dutje te doen.

Intussen is het aanschuiven om in het rondje te mogen liggen !!  Fientje, Mammie Inneke en Oona zijn er gek op.

En ik ?  Ik ben volop bezig om extra rondjes te maken voor in de rest van het huis.  Ah ja !