de Polle

Dinsdag was het weer van dat : naar het ziekenhuis voor een baxter vol magnesium.

Ik was eerst op de kamer en vroeg me af wie mijn roommate voor vandaag zou zijn.

Gelukkig niet het bejaarde vrouwmens aan de overkant van de gang.  Die had blijkbaar vanochtend azijn gedronken en uitte luidkeels haar ongenoegen over de wereld, de melkweg en alles wat ze nog meer kon bedenken.

Ik leerde dat ik mij 8 jaar van tevoren op de wachtlijst moet zetten, wil ik ooit een plaatsje in een bejaardentehuis veroveren, dat een stoma kan ontploffen, dat de jonkheid van tegenwoordig verdorven is, dat bankkaarten bedrog zijn want zo haalt een winkelier meer geld van mijn rekening dan ik echt moet betalen, dat iedereen tegenwoordig een haag van 2 meter hoog voor zijn huis wil en ga zo maar door.

U kan u mijn blijdschap niet voorstellen toen mijn roommate binnenkwam.  Een man van een jaar of 50, in zijne ene hand zijn smartphone en in zijn andere hand een lederen tas en een krant.

Vriendelijk vroeg hij of hij voor mij ook een kopje koffie kon meebrengen.  En daarna ging hij rustig zijn krant lezen.

Geen levensverhaal vandaag.  Dat mag ook al eens want ik ben niet onverdeeld gelukkig met het feit dat men de magnesiumzieke altijd op een kamer met een chemozieke zet.

Na een half uurtje ging ik met mijn baxterkapstok naar dokter G, terwijl mijn roommate naar zijn behandelend arts vertrok.

Hij kwam enkele minuten na mij terug in de kamer.  “ik mag al naar huis” verkondigde hij vrolijk.  “nu al ?” was mijn vraag.  “ja.  De verpleegster komt nog even en dan ben ik terug weg”.

Hij zei het heel vrolijk, alsof hij een leuk uitje mocht maken ipv een dag in het ziekenhuis zitten.

Tot de verpleegster kwam.  Bleek dat op de laatste scan te zien was dat zijn kanker uitgezaaid was.  En dat chemo geen enkele zin meer had.

Miljaar.