nog eentje voor op het lijstje

een tijdje geleden had ik plots een gezwel op mijn ribben.  Zo ineens.  Zonder duidelijke aanleiding.

Omdat het mij wel vaker overkomt dat ik vreemde bubbeltjes, vlekjes of pijntjes heb, was ik in eerste instantie niet ongerust.

Zal wel overgaan zoals het gekomen is zeker.

Maar toen ik tijdens de revalidatie aan de kine moest zeggen dat de oefeningen voor de borstspieren mij niet zo goed zo goed afgingen (lees : behoorlijk veel pijn deden aan  mijn ribben), ging de bal aan het rollen.

‘Euhm, zo’n gezwel op uw ribben, dat is niet normaal zenne’ zei de kinesist.  En in één adem had hij al één van de specialisten verwittigd dat er iets mis was met mij.

Dus zat ik braafjes een uur in de wachtzaal te wachten tot dokter T. mijn gezwel uitgebreid kon bekijken en betasten.  ‘een raadsel’ zei ze.  ‘Maar niet om écht ongerust over te zijn hoor, je longen en je hart lijken mij in orde’

Tot dat moment was ik niet eens ongerust over mijn buil.  Maar nu de medisch geschoolden het ineens een ‘vreemd symptoom’ en ‘raadsel’ noemden, was ik toch minder gerust in een goede afloop.

Dus moest ik een echo laten nemen.  Niet dringend.  Dus kreeg ik pas een afspraak voor de volgende week.

U raadt het al : de week daarop was er niets meer te zien van het gezwel.  Elke dag werd het gezwel iets kleiner en de pijn iets draaglijker.

Dokter T had mij gezegd om na de echo direct tot bij haar te komen voor een diagnose.

Bleek dat dokter T intussen ander horizonten had opgezocht en ontslag had genomen.  En dokter G was nog voor 2 weken in verlof.

Maar ach, de radioloog had gezegd dat er niets ernstigs aan de hand was, dus besloot ik om het maar zo te laten.

Mijn ribben vonden mijn gebrek aan aandacht maar niets en ik kreeg terug pijn.  En een beetje zwelling.

Omdat ik deze week toch voor een baxter moest en mij dus een uur of 5 in het ziekenhuis moest bezig houden, zette ik mijzelf in de wachtkamer van dokter G.

Zo’n staander met een baxter wekt instant medelijden op #gnegnegne en hoewel de wachtzaal vol zat en dokter G al een uur achter was op schema, mocht ik voorgaan.  (ik ga dat onthouden voor de toekomst)

Enfin, blijkt nu dat ik weer een ongeneeslijke, doch niet levensbedreigende, kwaal mag toevoegen aan het lijstje : de ziekte van Tietze.

Definitie volgens Wikipedia : Het syndroom van Tietze is een goedaardige, maar vaak hevig pijnlijke, chronische ontsteking van het/de kraakbeenverbinding(en) in de borstkas tussen de ribben en het borstbeen. Als daarnaast ook het kraakbeen onderaan het borstbeen gezwollen raakt dan spreekt men van het syndroom van Tietze. Het kraakbeen kan door de ontsteking zo opzwellen, dat er op de pijnlijke plaats een rode warme zwelling zichtbaar wordt. De pijn zit vaak ook achter het borstbeen en straalt soms uit naar rug, nek, schouder en arm.

Wat mij betreft, is er niet veel veranderd.  Ik zal dus regelmatig pijn hebben aan mijn ribben.  Wat ik voor de diagnose ook al had.  Het enige verschil wat mij betreft, is dat ik nu een extra item moet toevoegen aan mijn lijstje pijntjes en kwaaltjes.  Meer niet.