Anna

In het dagziekenhuis zijn de meeste kamers voor 2 personen.  In tegenstelling tot de ‘normale’ 2-persoonskamers, waar er 2 bedden staan, staat er in het dagziekenhuis in elke kamer 1 ziekenhuisbed en 1 electrisch verstelbare relaxzetel.

Meestal is het zo dat er 1 ‘goede’ patient samen met een ‘zieke’ patient op een kamer ligt/zit.

Aangezien ik tot de jongere groep patienten behoor, neem ik meestal de relaxzetel, maar eigenlijk is het zo dat wie eerst komt de keuze heeft of hij/zij in bed gaat liggen of tijdens de behandeling in de stoel wil zitten.

En ook deze keer had ik mij in de zetel geïnstalleerd.

Iets na mij kwam mijn kamergenote binnen, vergezeld van haar dochter.

‘ons mama moet dat bed niet hebben zenne, die zit veel liever’ zei ze tegen mij.  ‘Mama’ was een keurige dame op leeftijd die duidelijk gewoon was om de lakens uit te delen thuis.  ‘kind, hang mijne jas eens aan den haak.  Kind ga eens koffie halen.’

Nu goed, de dame ging in bed liggen en werd direct klaargemaakt voor een chemokuur.

Ik werd aan mijn baxter gehangen en een tijd lang was het stil in de kamer.

Anna deed rustig een dutje in haar bed, dronk haar koffie op en keek wat rond in de kamer.

Nadat de ziekenhuispsychologe terug weg was, begon ze te praten.

‘Het is heel lief zenne dat die psychologe elke keer langskomt, maar eigenlijk is dat niet nodig.  Ik heb waarschijnlijk nog een maand of twee en dan is het gedaan met mij.’

Ik ben behoorlijk geschokt bij zo’n koude mededeling.  Hoe zou u reageren als iemand zei : ‘Hallo, ik ben Anna en binnen enkele weken ben ik dood’!

En dan vertelt ze :

dat haar man enkele jaren geleden aan kanker overleden is.

dat haar dochter met haar kinderen al sinds haar scheiding terug bij haar ingetrokken is (de kinderen waren toen nog kleuters en zijn intussen al twintigers)

dat zij voor iedereen zorgde : man, dochter en kleinkinderen.

en dat ze een jaar geleden te horen kreeg dat ze kanker had.

Geen kanker waar nog iets aan te doen was.  Daarvoor was het al veel te ver uitgezaaid.

‘Allé nu, ik was nooit ziek of zo.  En ineens op een avond had ik heel veel buikpijn.  De huisdokter kwam en belde direct een ambulance.  Ik dacht nog dat hij mij voor de gek hield, maar een paar uur later lag ik in het ziekenhuis en kwam een dokter mij vertellen dat mijn dagen geteld waren.’

Ze vertelt dat de artsen haar op dat ogenblik nog maar enkele maanden gaven.  Mét chemo hoogstens nog een jaar.

‘Moest het aan mij gelegen hebben, ik had geen chemo genomen.  Als uwen tijd er is, dan moet ge gaan.  Maar mijn dochter he, en de klein mannen.  Die zouden dat niet aangekunnen hebben.  Dus heb ik maar chemo gekozen, zodat ik nog tijd had om hen te laten wennen aan het idee dat de bomma er straks niet meer is’

Ze vertelt het allemaal alsof het de normaalste zaak ter wereld is.  Alsof je ontslagen wordt en mag kiezen of je je opzeg uitdoet of niet.

Op geen enkel moment is ze verdrietig of emotioneel over het feit dat elke dag haar laatste kan zijn.  Ze praat fier over haar kleinkinderen.  Maakt grapjes met de verpleegkundigen en zeurt omdat het eten niet lekker is.

Ah ja, want thuis eet ze nu alles waar ze zin in heeft.  Zoals een friet met curryworst en mayonaise, die ze twee weken geleden met haar kleinzoons ‘s avonds gegeten had (en waar haar dochter niets van mocht weten).  En Chinees !  De dag ervoor had ze haar oudste kleinzoon naar de Chinees gestuurd met haar portemonnee en had ze alles besteld waar ze maar zin in had.   En spijt dat ze had dat ze zo rap voldaan was.

‘Awel’ zegt ze ‘dat is nu het enige dat ik erg vind aan die kanker.  Dat mijn eten niet meer smaakt.’

Ik kon er niets aan doen, maar ik moest lachen.  En Anna lachte mee. Voluit. Tot we allebei tranen in onze ogen hebben van het lachen.

Wanneer ik afscheid neem, wenst ze mij het allerbeste.  Ik doe hetzelfde en ze begint te glunderen. ‘Merci kind’ zegt ze, ‘gij zijt een braveke’