Regelmatig moet ik een dagje doorbrengen in het dagziekenhuis. Ik kies altijd voor een tweepersoonskamer omdat ik graag luister naar de verhalen van mijn kamergenoten.
Eerst was hij heel stilletjes en lag hij maar voor zich uit te staren. Toen de verpleegster kwam om het infuus te steken, zie hij heel zacht : vandaag is het net 5 jaar en 7 maanden geleden dat mijn vrouw overleden is. 5 jaar en 7 maanden.
Ik las rustig verder in mijn boek want Louis had duidelijk geen zin in een praatje. Zo stil in de kamer. Dat voelt zo ongemakkelijk.
Toen kwam de arts van Louis. Weer zei Louis dat hij zijn vrouw miste en dat de 20ste van elke maand een hel was voor hem. De dokter speelde erop in en zei dat hij zich niet zo op die datum mocht vastpinnen. Louis zei niets meer.
Maar toen de dokter weg was en we allebei aan een infuus vasthingen, was er geen houden meer aan. Louis sloeg aan het vertellen.
Over zijn vrouw die dus 5 jaar en 7 maanden geleden onverwacht overleden was. Zijn vrouw die altijd met hem mee naar het ziekenhuis ging. Die alles voor hem deed, zelfs zijn boterhammetjes smeren.
Kinderen hadden ze niet, dat was hen niet gegund. Maar zijn vrouw verzorgde hem als een kind. Tot de dag dat ze overleed. En Roger in een diep zwart gat viel.
Want Louis had nooit iets in het huishouden mogen doen. Of in de tuin. Louis moest luisteren naar zijn vrouw. En dat deed hij. Hij was de baas over de auto. En over het gazon. De rest was het domein van Maria. En daar kon niet over gediscussieerd worden.
Dus moest Louis op 74 alles leren. Tuinieren, huishouden, koken, boodschappen doen, naar de wasserette gaan. En om de 14 dagen alleen naar het ziekenhuis gaan voor zijn infuus.
In het begin waren er de buren die een handje toestaken. Maar dat duurde niet lang. Burengeroddel en zo. U kent dat wel.
Dus na een goed jaar stond Louis er écht alleen voor.
Koken doet hij nog altijd niet. Boterhammetjes zijn ook heel lekker. En af en toe op restaurant gaan met zijn nichtje. En soms, heel soms laat hij warme maaltijden brengen.
Poetsen doet hij ook. Maar dan oppervlakkig. Zoals hij zelf zegt : dan kom ik in de hall en ineens zie ik daar de glazen luster hangen. Met al die tingeltjes en glazen bloemetjes en blaadjes. En dan peins ik : ons Maria die waste die luster elk jaar in de lente helemaal af. Dat heb ik nog nooit gedaan. En ik durf dat ook niet. Amai, ons Maria zou nogal kwaad zijn als ik die kapot doe. Ik laat die maar gewoon hangen. De mensen zien dat toch niet.
En naar de wasserette gaan. Want ze hadden nooit een eigen wasmachine gehad. Maria ging elke zaterdagvoormiddag naar de wasserette. En hij voelt zich te oud om nu nog een wasmachine te kopen en aan te sluiten en te leren welk knopje je moet gebruiken. En dus gaat hij ook elke zaterdag naar de wasserette.
Louis ziet er inderdaad heel netjes uit. Mooie kleren. Propere kleren. En ik vraag mij af of hij ze dan ook zelf strijkt. Tot ik besef dat hij kleren draagt waar niet veel aan gestreken moet worden. Een gebreide trui, een corduroy broek en een hemd waarvan alleen de kraag zichtbaar is. Aan de kapstok hangt een mooie wollen jas.
Boodschappen doen. Dat lukt ook. Al denk ik dat het personeel van de buurtsupermarkt hem heel vaak een handje toesteekt. Want hij kent ze allemaal bij naam. ‘de juffra van het vlees weet heel goed wat ik tussen mijn boterhammekes eet en ze zegt mij als ik iets vergeten ben’
Maar de meeste dingen liggen er nog steeds zo bij als bijna 6 jaar geleden.
Het wordt echt wrang wanneer Louis vertelt dat hij intussen al twee keer in het ziekenhuis opgenomen werd. Eén keer voor een liesbreuk. Een andere keer voor een nekoperatie.
En elke keer kwam hij thuis in een leeg huis. Koud, kil en niets eetbaars in de kast.
De buren kan het al lang niet meer schelen. Ondanks het feit dat de rolluiken 2 weken niet omhoog gedaan werden, komt er niemand informeren of alles in orde is met hem.
En Roger blijft maar vertellen. Van vroeger en nu. Alles door elkaar. Sommige zaken 3 keer. Of meer.
Tot mijn baxter leeg is. En ik naar huis mag. Een warm huis, waar er drie poezen op mij wachten. En waar vanavond Savooi eten gaat maken voor mij.
Posted by brenda on maart 12, 2012 at 5:13 pm
Zo’n verhaal is schrijnend en daaraan zie je hoeveel eenzaamheid er nog is en hoeveel mensen zich niks van een ander aantrekken. Eerst wel helpen maar dan plots de mens laten vallen wegens wat geroddel, echt triest.
Lief van je Ann, dat je naar de mens geluisterd hebt, ik denk altijd wie weet..hoe zal het ons vergaan later dus een beetje lief zijn en vriendelijk tegen oudere mensen kost niks hé.
Posted by Nina on maart 12, 2012 at 9:05 pm
Er zit wel straf spul in die baxters precies, als Louis tegen het einde van de dag Roger geworden is
Posted by annliesbet on maart 13, 2012 at 8:36 am
LOL ! Hoe goed die magnesium ook is voor mijn spieren, mijn hersenen kunnen die overdose precies minder goed verwerken