Derde keer, goede keer ?

Sinds kort ben ik in behandeling bij een nieuwe specialist.  Madam de Specialist deze keer.

Hoewel ik er een beetje argwanend tegenover stond, want het is toch altijd dezelfde wijn in nieuwe zakken (of zoiets), moet ik na enkele weken toch toegeven dat ik het deze keer precies toch zie zitten.

Madam Specialist is een rustige, vriendelijke dame die ruim de tijd neemt voor haar patiënten.  Ze luistert aandachtig naar wat je vertelt, stelt gerichte vragen en wat ik ook belangrijk vind : ze dringt niets op.  Onderzoeken, nieuwe medicijnen, … over alles overlegt ze met mij.  Zie ik het niet zitten, dan mag ik er een tijdje over nadenken en als ik het echt niks vind, dan hoeft het ook niet.  (tenzij het levensbedreigend zou zijn uiteraard)

Madam Specialist kon mij ook overtuigen om toch nog eens aan een langdurende revalidatie te beginnen.  Een eerste keer deed ik dit al in het UZA, maar daar kwam ik slechter uit dan ik begonnen was.  Een tweede poging deed ik in Duffel, maar mentaliteit van de specialiste en de kinesisten schoot mij al direct in het verkeerde keelgat : het is niet omdat je ziek bent, dat je ook dement bent en moet behandeld worden als een stout schoolkind.

Deze keer echter zit het wél goed.  Niks geen schoolkinderenmentaliteit, geen belachelijke regeltjes of idiote revalidatietijden.

Toen ik belde om een eerste afspraak voor revalidatie te maken, werd er meteen met mijn wensen rekening gehouden.  De kinesist vroeg aan mij wanneer ik wilde komen (en niet wanneer hij graag had dat ik zou komen).  Hij had begrip voor het feit dat ik liefst vroeg in de ochtend kom omdat ik dan het beste ben.  Ook de 2 oefendagen mocht ik zelf kiezen.

Ik werd ingedeeld bij ‘de mensen die niets meer kunnen’.  Dit klinkt negatief, maar dat is het niet.  Ik oefen nu in een groep van gelijkgezinden : allemaal mensen die van ver komen en er alles aan doen om opnieuw normaal te kunnen functioneren.  Geen halve atleten in de groep die als een gek op de loopband gaan rennen of gaan fietsen dat hun leven ervan afhangt.  Want dat is dus niét motiverend.

En de kinesist is deze keer geen drilmeester, die op zijn horloge kijkt of je wel op tijd binnenkomt en dreigende taal spreekt als je ‘s morgens nog zou bellen dat je niet kan komen omdat je een slechte dag hebt.

Neen, kinesist Walter heeft begrip voor zijn patiënten.  Hij gaat ervan uit dat hij met volwassen mensen te doen heeft, die niet zomaar weg zouden blijven van de kine.  Volgens mij is hij trouwens een gereïncarneerde octopus : zelfs als er 8 mensen tegelijk in de revalidatiezaal bezig zijn, slaagt hij erin om iedereen persoonlijk op te volgen en te motiveren.  Ik heb nog geen enkele keer werkloos in een hoekje zitten wachten tot de kinesist eindelijk eens tijd had om mij een nieuwe oefening te geven.

Er hangt ook een goede sfeer in het revalidatiecentrum.  Ondanks alle mankementen en problemen, is iedereen goedgezind, wordt er gekletst en gelachen, maar is er ook begrip als iemand een minder dagje heeft en moeilijk vooruit komt.

Intussen ben ik al 3 keer gaan revalideren.  Het is zwaar en achteraf moet ik behoorlijk lang recupereren (lees een dag tot 2 dagen) maar het is het waard.  Ik durf zelfs al denken dat ik buikspieren aan het kweken ben