Helaba, ik mag zélf toch wel beslissen he !

Vandaag is het weer zover : er wordt gestaakt in Belgenland.  En deze keer doet iedereen mee.  Het zijn dus niet alleen de mannen van het spoor, de madammen van het ziekenhuis of de werknemers van één of ander groot bedrijf.  IEDEREEN roepen de spreekbuizen van vakbonden luidkeels uit.

En dan er rap achterna : en wie niet staakt, die is a)dom b)asociaal c)egoistisch d)…  U kan kiezen.

Wel beste stakers, ik doe niet mee.

Jaja, ik weet wel dat ik niet mee kàn doen omdat ik al een eeuwigheid thuis zit en niet kan werken.  Dus kan ik ook niet staken.

Waarom staak ik niet (als ik dat zou kunnen)?  Het strookt niet met mijn karakter.

Ik hou er niet van dat iemand mij zegt wat ik moét doen.  Dat heb ik na 40 jaar eindelijk geleerd : alleen dingen doen waar ik zelf blij van word.

Da’s behoorlijk egoïstisch hoor ik u zeggen.  Dat kan best zijn.  Vergeet echter niet dat ik ook 40 jaar alleen maar gedaan heb wat anderen van mij verlangden.  En daar ben ik niet beter van geworden.  Integendeel.

Oh !  U zegt dat u ook voor mijn belangen staakt !  Onwillekeurig trekt mijn rechterwenkbrauw nu omhoog en mijn linkerwenkbrauw valt naar benedeen.  Daar verschiet ik nu van se.

Want beste vakbond, ik herinner mij nog heel goed hoe ik na langdurige ziekte ontslagen werd in het midden van de zomer.  En niemand tijd had voor mij om mij te helpen een zo voordelig mogelijke ontslagregeling te helpen bepleiten.  Na veel zeuren kreeg ik eindelijk één van uw medewerkers toegewezen die niet de moeite deed om mijn zorgvuldig samengesteld dossier te bekijken.  Die van ver een berekening maakte en mij wegstuurde met ‘meer kan u van uw werkgever niet krijgen’.   Ik ben toen heel stout geweest en heb zelf een aantal berekeningen gemaakt, argumenten op een rij gezet, wetgeving nagekeken en ben mijn zaak heel alleen gaan bepleiten.  Zonder morren betaalde mijn werkgever een hoger bedrag dan door uw medewerker als maximaal bedrag vooropgesteld.

Of laat ik nog eens het feit aanhalen dat ik maanden (jaren) aan een stuk een veel te hoge bijdrage moest betalen, omdat uw medewerkers oordeelden dat ik niet ziek was.
Dat deed behoorlijk pijn.  Niet alleen in mijn portemonnee.  Want na 2 jaar arbeidsongeschikt thuis te zitten, wilde ik terug enkele uren per week gaan werken.  Omdat dat mijn herstel ten goede zou komen.  Omdat sociaal contact erg belangrijk is.  En omdat ik hoopte om terug voltijds aan de slag te kunnen.  Dus presteerde ik 12! uur per week.  Waarop uw medewerkers concludeerden dat ik dan maar de bijdrage voor een voltijds werknemer moest betalen.   Wanneer ik echter op het einde van de maand mijn loonstrookje + invaliditeitsvergoeding bekeek, kon ik nergens een voltijdse vergoeding vinden.  Integendeel, ik ‘verdiende’ ongeveer even veel wanneer ik fulltime thuis in de zetel blijf liggen als wanneer ik enkele uren per dag ging werken.  Ik vond het echter asociaal om dan maar van een uitkering te profiteren.
Uw medewerkers suggereerden echter dat het uitmelken van ons sociaal stelsel correcter was geweest.

De eerlijkheid gebiedt mij nog te vermelden dat er enkele maanden geleden toch een pientere vakbondsmedewerkster opdook die mijn dossier eens grondig bekeken had.  En concludeerde dat ik heel lang te veel aan u betaalde.  Volledige rechtzetting kon echter niet.  Maar ik kreeg wel van ongeveer anderhalf jaar het teveel betaalde terug.

Ook als ik vragen heb bij mijn ingewikkelde sociale situatie, of bij problemen omtrent mijn invaliditeitsuitkering, sta ik voor een gesloten deur.  Of men heeft geen tijd, of men is niet bekend met de materie.
Soms heeft men wel tijd.  In de namiddag.  Wanneer al mijn energie opgebruikt is en ik lig te vegeteren en pijn te lijden op mijn zetel.  Of ik mag in de voormiddag in een overvolle wachtzaal op een stoel gaan zitten.  Tot de tranen over mijn wangen lopen van de pijn.  Want stilzitten is erg pijnlijk en vraagt een heel lange recuperatie.

Dus vraag ik mij af : mijn belangen ?  Staken voor mijn belangen ?

Enfin.  U doet dus wat u wil.  Maar kan u even ophouden om mij met het vingertje te wijzen ja ?  Ik heb écht wel mijn redenen om niet blij te zijn met deze staking.  Echt wel.

Of komt u straks even langs om mij naar de controledokter te brengen ?   Want de bus rijdt niet.  De trein ook niet.  En te voet haal ik het niet.
En de controledokters ?  Die staken dus niet he.  En niet gaan brengt mijn invaliditeitsuitkering in gevaar.
Ah ja, dan moet ik mij laten verdedigen door mijn vakbond.  Juist.  #grmbl #hargl

Wij houden niet van mandjes !

Ik kan niet meer bijhouden hoeveel poezenmandjes ik al gekocht heb.  En hoe veel ik er al weggegeven heb omdat mijn gekke poezenbeesten helemaal niet van mandjes houden.

Ik vind dat zo jammer want een poes die lekker opgerold in een fluffy mandje ligt te spinnen vind ik altijd een topper.

Maar mijn poezen willen dat dus niet.  Ze gaan naast het mandje liggen, duwen het mandje weg, gebruiken het als opbergruimte voor hun speeltjes maar er lekker gaan inliggen om een dutje te doen ?  Vergeet het maar.

Handdoeken willen ze om op te slapen en fleece-dekentjes, liefst nog hetgene waar ik wil onder gaan liggen.  Of het dekbed boven : om in, onder of op te gaan liggen.

Ik had dus de hoop al opgegeven tot ik op het idee kwam om zelf een mandje te maken.  Nu ja, een kruising tussen een mandje en een dekentje :

Zo gezegd, zo gedaan : op een mum van tijd haakte ik een ‘rondje met boord’, viltte het in de wasmachine en klaar was mijn mandje-op-maat.

En het moet gezegd : de 3 poezendames zijn er dol op.

Het rondje lag nog maar net op het uiteinde van de bank of Oona De Wit kwam het keuren, vond het goed en legde zich om een heerlijk dutje te doen.

Intussen is het aanschuiven om in het rondje te mogen liggen !!  Fientje, Mammie Inneke en Oona zijn er gek op.

En ik ?  Ik ben volop bezig om extra rondjes te maken voor in de rest van het huis.  Ah ja !

Derde keer, goede keer ?

Sinds kort ben ik in behandeling bij een nieuwe specialist.  Madam de Specialist deze keer.

Hoewel ik er een beetje argwanend tegenover stond, want het is toch altijd dezelfde wijn in nieuwe zakken (of zoiets), moet ik na enkele weken toch toegeven dat ik het deze keer precies toch zie zitten.

Madam Specialist is een rustige, vriendelijke dame die ruim de tijd neemt voor haar patiënten.  Ze luistert aandachtig naar wat je vertelt, stelt gerichte vragen en wat ik ook belangrijk vind : ze dringt niets op.  Onderzoeken, nieuwe medicijnen, … over alles overlegt ze met mij.  Zie ik het niet zitten, dan mag ik er een tijdje over nadenken en als ik het echt niks vind, dan hoeft het ook niet.  (tenzij het levensbedreigend zou zijn uiteraard)

Madam Specialist kon mij ook overtuigen om toch nog eens aan een langdurende revalidatie te beginnen.  Een eerste keer deed ik dit al in het UZA, maar daar kwam ik slechter uit dan ik begonnen was.  Een tweede poging deed ik in Duffel, maar mentaliteit van de specialiste en de kinesisten schoot mij al direct in het verkeerde keelgat : het is niet omdat je ziek bent, dat je ook dement bent en moet behandeld worden als een stout schoolkind.

Deze keer echter zit het wél goed.  Niks geen schoolkinderenmentaliteit, geen belachelijke regeltjes of idiote revalidatietijden.

Toen ik belde om een eerste afspraak voor revalidatie te maken, werd er meteen met mijn wensen rekening gehouden.  De kinesist vroeg aan mij wanneer ik wilde komen (en niet wanneer hij graag had dat ik zou komen).  Hij had begrip voor het feit dat ik liefst vroeg in de ochtend kom omdat ik dan het beste ben.  Ook de 2 oefendagen mocht ik zelf kiezen.

Ik werd ingedeeld bij ‘de mensen die niets meer kunnen’.  Dit klinkt negatief, maar dat is het niet.  Ik oefen nu in een groep van gelijkgezinden : allemaal mensen die van ver komen en er alles aan doen om opnieuw normaal te kunnen functioneren.  Geen halve atleten in de groep die als een gek op de loopband gaan rennen of gaan fietsen dat hun leven ervan afhangt.  Want dat is dus niét motiverend.

En de kinesist is deze keer geen drilmeester, die op zijn horloge kijkt of je wel op tijd binnenkomt en dreigende taal spreekt als je ‘s morgens nog zou bellen dat je niet kan komen omdat je een slechte dag hebt.

Neen, kinesist Walter heeft begrip voor zijn patiënten.  Hij gaat ervan uit dat hij met volwassen mensen te doen heeft, die niet zomaar weg zouden blijven van de kine.  Volgens mij is hij trouwens een gereïncarneerde octopus : zelfs als er 8 mensen tegelijk in de revalidatiezaal bezig zijn, slaagt hij erin om iedereen persoonlijk op te volgen en te motiveren.  Ik heb nog geen enkele keer werkloos in een hoekje zitten wachten tot de kinesist eindelijk eens tijd had om mij een nieuwe oefening te geven.

Er hangt ook een goede sfeer in het revalidatiecentrum.  Ondanks alle mankementen en problemen, is iedereen goedgezind, wordt er gekletst en gelachen, maar is er ook begrip als iemand een minder dagje heeft en moeilijk vooruit komt.

Intussen ben ik al 3 keer gaan revalideren.  Het is zwaar en achteraf moet ik behoorlijk lang recupereren (lees een dag tot 2 dagen) maar het is het waard.  Ik durf zelfs al denken dat ik buikspieren aan het kweken ben

Sloefkes

jaja, geef het maar toe : jullie dachten allemaal dat ik gestopt was met creatief zijn

Niets is minder waar.  Wel waar is dat ik vaak vergeet om een foto van mijn creaties te nemen (of dat ik te lui ben om er een blogje over te schrijven)

Maar deze week probeerde ik weer iets nieuws : vilten sloefkes maken.

En ziehier mijn eerste vilten sloefkescreatie.  Op maat van Savooi natuurlijk want die moet deskundige commentaar geven over zachtheid en warm zijn enz