Jaaroverzicht. Ah ja.

Aan het staartje van het jaar, wanneer elk zichzelf respecterend medium een jaaroverzicht opstelt, wil ik natuurlijk niet achterblijven.

Voor de wereld was het een bewogen jaar, maar voor mij evenzeer.  Zo bewogen zelfs dat ik soms de veranderingen in de wereld aan mij liet voorbijgaan omdat mijn wereldje nét iets spannender was voor mij.  Beste wereld, mijn excuses hiervoor.

Ik was vorig jaar nog steeds ziek.  Ik ben nog ziek en ik zal nog lang ziek blijven.  Daar heb ik mij intussen bij neergelegd.  Ik leerde wel om er beter mee om te gaan en om nog meer naar mijn lichaam te luisteren.  Ik rust nu wanneer mijn lichaam dat nodig heeft.  Ik ga (bijna) niet over mijn grenzen.  En ik probeer van elke dag het beste te maken.

Vorig jaar rond deze tijd leefde ik in een hel.  Een huwelijk dat kapot gelopen was.  De zaak van de ex die in de problemen zat en daardoor de dreiging dat ook ik alles ging verliezen.  En een heel gemene stiefdochter die het tot haar roeping gemaakt had om mijn leven en mijzelf kapot te maken.   Nu heb ik een heel fijne relatie waarin er ook naar mijn mening wordt geluisterd.  Een relatie waarin er ook echt voor mij ‘gezorgd’ wordt, zelfs zonder dat ik het vraag.  (dat is dus voor het eerst sinds ik thuis wegging).   Ik ben gelukkig en leef een rustig leventje.  Ik ben content.  Ik geniet van alle grote en kleine dingen in heet leven.

Ik verhuisde van een huis met grote tuin in the middle of nowhere naar een ‘penthouse duplex flat’ net aan de rand van de stad.  Geen tuin maar een heel groot terras met een prachtig uitzicht over de vesten van Lier en over de wijk Lisp.  En natuurlijk het voetbalstadion, ah ja.

Ik kreeg uiteraard ook nieuwe buren.  Na de hoogbejaarde buurvrouw, de oude buurman met extensions, de geflipte overbuurman die zijn vrouw in brand wou steken en wiens dochter in hotel de houten lepel verblijft omwille van een mes dat verschillende keren in de rug van haar partner belandde, zijn er nu anderen : doehetzelfbuurman, marginale overbuurman en -vrouw, verschillende oude buurvrouwen die vanachter hun gordijn alles in de gaten houden, de vreemde Chinese buur van het gelijkvloers, Pebbles Godverdoeme en laten we vooral Stoemenond niet vergeten.

Na de verhuis kon ik mijn creativiteit de vrije loop laten en op mijn tempo naai ik nu jurkjes en broeken, brei ik truien, dekentjes, sjaals, bloemen enfin, alles wat je maar kan bedenken.  Ik haak wantjes, babydekentjes, een sneeuwman, bloemen, beestjes, …  Kort gezegd : ik maak dingen.  En ik leer nog elke dag bij.

De verhuis was ook goed voor de 3 poezebeesten.  Van 3 naast elkaar levende haarballen op pootjes zijn ze intussen 3 hele dikke vrienden geworden die alles samen doen.  Slapen en op verkenning gaan.  Op het terras en op de daken van de buren.

Ik leerde heel wat nieuwe mensen kennen en legde terug contact met een aantal mensen uit het verleden.  Allemaal mensen die mij en mijn ziek-zijn aanvaarden.  Die dus niet zeggen ‘doe niet flauw en heb een beetje karakter’ maar die mij aanmoedigen met ‘amai dat doe je goed vandaag’

Kort samengevat :

ik ben in een jaar tijd van de hel naar mijn eigen hemeltje gegaan.  En daar wil ik nog lang blijven.  Samen met Savooi.  En met mijn 3 poezebeesten.  Uiteraard.

Ik wens u allen dan ook het allerbeste toe voor het nieuwe jaar !  Dikke knuffel en uiteraard 3 dikke nieuwjaarskussen !

Slaap kindje slaap, daar buiten loopt een schaap …

Sommigen zullen het al wel gemerkt hebben : mijn slaappatroon is helemaal op hol geslagen, ondanks de vele pillen die ik neem en die mij steevast voorgeschreven worden met de belofte ‘nu gaat ge wel kunnen slapen, dit is een paardemiddel’.

De ene nacht ben ik om 2 uur al klaarwakker en is er van verder slapen geen sprake meer, dan weer val ik om 4 uur terug in slaap en de laatste week is er nog een specialleke bijgekomen : ik slaap enkele minuten en dan ben ik weer even wakker, ik slaap weer enkele minuten en dan ben ik wakker en zo gaat dat de hele nacht door.  Het vreemde is dat ik, wanneer ik na enkele minuten wakker word, het gevoel heb of ik enkele uren geslapen heb.  Wanneer ik dan naar de wekker kijk, blijkt dat ik in werkelijkheid maar enkele minuten geslapen heb.

Soms val ik dan overdag in slaap en doe ik dutjes van 2 uur aan een stuk.  Soms kan ik onmogelijk overdag nog een dutje doen, ondanks het feit dat ik maar 3 uurtjes geslapen heb.

Enfin, tijdens weer zo’n slapeloze nacht struinde ik Tinternet af op zoek naar wol.  Geen gewone alledaagse breiwol die je overal kan kopen, maar handgesponnen en handgeverfde wol.  Ouderwetse wol zoals ze tweehonderd jaar geleden (of langer) gebruikten en waar prachtige stukken mee gemaakt werden.

Na een tijdje zoeken, vond ik op Etsy.com inderdaad heel wat nijvere dames (en soms heren) die zelf wol spinnen of die handgesponnen wol opkopen om die dan zelf te verven in de mooiste kleuren.

Tijdens mijn zoektocht kwam ik ook op Ebay en zag daar dit pareltje staan :

mohair van zelfgekweekte schapen, door  de Schotse mevrouw gesponnen en met de hand geverfd.  Ik zag in dit kluwen al direct een prachtige delicate omslagdoek, een dekentje om ‘s avonds over je heen te trekken, wanten met een sjaal en muts en ga zo maar door.

Ik moést deze wol hebben.   Maar anderen hadden dit pareltje blijkbaar ook ontdekt.  Bij 35 £ per kluwen, ben ik gestopt met bieden.  Maar de anderen gingen blijkbaar volop door.

Volgende keer beter dacht ik en ik noteerde de naam van de verkoper zodat ik kon opvolgen of ze nieuwe loten wol zou plaatsen.

Een paar uur later opende ik mijn mailbox.  De schapendame stuurde mij een email om te vragen waarom ik zo geïnteresseerd was in de wol van haar schapen.  Meteen zei ze erbij dat ze nog een beetje van deze soort wol liggen had die nog moest gesponnen én geverfd worden.  Ze bood aan om na de feestdagen voor mij een kluwen te verven voor een prijs die ver onder de biedingen lag.

Ik heb geen moment getwijfeld en haar een mail gestuurd dat ik àbsoluut geïnteresseerd was en in één adem vertelde ik haar hoe mijn dagen gevuld zijn met creatief bezig zijn.

Direct daarna volgde een mail van de Schotse dame, waarin ze aanbood om wol van verschillende kwaliteiten (van andere soorten schapen dus, want blijkbaar is dat allemaal nog niet gelijk) in grotere partijen te verven in de kleuren en kleurnuances die ik graag zou hebben.  Zo zouden we per werkstuk samen kunnen afspreken hoe veel wol ik nodig heb en dan de kleuren kiezen.

Ik ben helemaal voor dit idee gewonnen en heb nu mijn eigen exclusieve leverancier van prachtige 100% natuurlijke wol.  Ik kan niet wachten om hiermee aan de slag te gaan !

Helpster van Sinterklaas

zie eens wat een schoon cadeauke Savooi gekregen heeft van de Sint :

De Sint zat wel een beetje in zak en as toen hij het briefje uit Savooi zijn schoentje haalde want originele, unieke iPad-tasjes had hij niet in zijn grooooote magazijnen liggen.

Dus kwam hij bij mij aankloppen en vroeg of ik eens diep wilde nadenken, een grappig stofke wilde kopen, stad en land af te lopen om uiteindelijk op Tinternet een geschikt lint te vinden.

En na al dat denkwerk en zoekwerk, maakte ik dit leuke tasje : met een hele dikke tussenvulling zodat de iPad tegen een stootje kan.

En omdat ik zo goed gewerkt had, kreeg ik ook een cadeau van de Sint : een kerstboom met lichtjes en onbreekbare kerstballen.  Ah ja, want de mijne heb ik met de verhuis achtergelaten

Vachtjes

Van Mammie Inneke zijn we het al gewoon dat ze regelmatig naar de Poezendokter gaat om haar vachtje te laten kortwieken maar deze keer moest een andere poes onder het mes, ow wacht onder de tondeuse.

Al een paar weken merkte ik dat Fientje Poezenpluis problemen had met haar vachtje.   Al die pels en dan overgaan van zomervacht naar dikke wintermantel.  Het werd gewoon te veel voor Pluis.

Het werd zelfs zo erg dat Pluis zelf kwam vragen om haar vacht te kammen : iets waar ze normaal een hartsgrondige hekel aan heeft.  Wanneer ik nog maar met de kam op haar afkom, gaat ze anders op de loop of krijg ik te maken met haar scherpe nageltjes.  Maar nu dus niet.

Fientje ging gelaten op het tapijt liggen en ik mocht enkele minuten kammen.  Tot ze al mauwend wegliep.  Er waren ook plekjes waar ik niet mocht aankomen, waar haar pels duidelijk pijn deed.

Nu had de Poezenkapper mij ooit verteld dat Brits korthaarpoezen een erg dikke ondervacht hebben die eigenlijk regelmatig moet uitgekamd worden.  Dus ging ik ooit met Fientje naar de Poezenkapper, wat op een fiasco eindigde : een halfgekamd Fientje en een overstresste Poezenkapper die voorzichtig zei dat ze toch wel bang was van Pluis en niet verder durfde kammen.  En ook dat ze eigenlijk Fientje liever niet meer op de behandeltafel had wegens te groot en onhandelbaar.

Dat was intussen 2 jaar geleden.  Deze keer moest ik dus een andere oplossing zoeken en ik nam contact op met de Poezendokter die Mammie Inneke regelmatig onder handen neemt.

Een ‘total haircut’ zoals bij Mammie zag ik voor Fientje echt niet zitten.  Vooral ook omdat slechts een deel van haar vacht aan het klitten was : pootjes, staart, kop en pluizige buik hadden geen scheerbeurt nodig, die kan Fientje perfect zelf onderhouden.

Dus werd afgesproken dat alleen de klitten verwijderd zouden worden en de rest van de vacht gewoon goed uitgekamd.  Ik mocht bij de behandeling bijblijven zodat ik kon zeggen wat er weggeschoren mocht worden.  Wat mij een prima oplossing leek.

Maar in de week die er tussen het telefoontje en het bezoek aan de Poezendokter zat, begon de vacht van Fientjes rug echt compleet in elkaar te klitten en onderaan zelfs te vervilten.

Na 2 (ja twee) verdovingen was Fientje eindelijk onder zeil en konden we haar vacht inspecteren.  De tondeuze werd bovengehaald en toen konden we pas zien hoe erg de ondervacht in elkaar zat.  Op een paar plekjes was ze zelfs al vervilt.  Na overleg hebben we dan maar besloten om het grootste deel van de vacht op Fientjes rug weg te scheren.

Haar dat er op zo’n kat zit, niet te geloven zeg.  Een volle afvalemmer.  En dan hadden we nog niet eens tot op het vel geschoren. (Oona indachtig die elke keer dat haar moeder geschoren is, een hele week in paniek is omdat er een ‘vreemde’ kat in huis zit)

Zorgvuldig werden de overgangen naar de niet-geschoren gedeelten met de tondeuse gemaakt en plots had ik een heel bijzondere poes : als je haar in vooraanzicht bekijkt, ziet ze er nog  net zo uit als anders.  Bekijk je haar van de zijkant of op haar rug, dan heeft ze een trendy geschoren coiffure.

Net zoals Mammie Inneke is Fientje Poezenpluis dolgelukkig met haar getrimde vachtje.  Ze is niet alleen uiterlijk heel erg veranderd maar ook haar karakter is anders.  Ze was natuurlijk altijd al lief en zo maar nooit zo aanhankelijk als de dames De Wit.

Dat is nu anders.  Fientje Poezenpluis is een salonpoes geworden : ze knuffelt en geeft kopjes dat het een lust is.  Ga ik op de zetel liggen, dan kan ze niet snel genoeg op mijn buik liggen om te spinnen als een gek en daarna in slaap te vallen.  ‘s Nachts slaapt ze nu meestal op bed (of beter boven op mij).

En ook de verstandhouding tussen Fientje en Inneke is plots helemaal veranderd.  De dag dat ik met een halfverdoofd Fientje thuiskwam, was Inneke plots heel erg zorgzaam voor haar poezenvriendinnetje.  Het ging zelfs zo ver dat ze bij Fientje op het dekentje ging slapen.  En het blijft goed gaan tussen de twee dames.  Waar Fientje eerst vooral optrok met Oona, verdeelt ze nu haar tijd tussen Inneke en Oona.  De twee dames gaan gezellig samen buiten op de terrastafel zitten, spelen met poezenspeeltjes in huis en ga zo maar door.

Mijn 3 poezendames zijn nu écht een hecht team.  En Oona ?  Die heeft een half uurtje angstig zitten gluren naar ons gekortwiekte Fientje en heeft dan besloten dat het wel goed zat

Mammie Inneke na een scheerbeurt

 

Fientje met haar gekortwiekte vachtje

 

samen genieten van het herfstzonnetje