De laatste weken was mijn lijf weer behoorlijk ongehoorzaam. Het deed overal pijn, waardoor ik amper kon slapen, waardoor ik overdag kapot was, waardoor ik dan weer meer zeer had, …
Normaal gesproken keert dat wel na een paar dagen en dan geniet ik een nachtje van 12 uur ongestoorde slaap (lees, ik val om 19 u als een zombie in slaap waar ik zit en stel ‘s ochtends vast dat ik écht geslapen heb) maar deze keer was het een vicieuze cirkel van ellende en pijn.
Mijn nachten werden wel erg kort : 2 u slapen en daarmee was alles gezegd. Mijn dagen waren een aaneenschakeling van pijn en extreme vermoeidheid.
De afwas doen duurde uren : een paar borden afwassen, een kwartier de zetel op, kopjes afwassen, een kwartier de zetel op, … Van stofzuigen, dweilen en andere huishoudelijke karweien was geen sprake meer. Daarvoor moest ik rekenen op Savooi. Die dan ook nog eens de boodschappen voor zijn rekening nam en elke avond een heerlijke maaltijd voor mij klaarmaakte.
Wie mij kent, weet dat ik zot word als ik niets omhanden heb. Ik begrijp bijvoorbeeld niet hoe sommige mensen uren aan een stuk gebiologeerd naar een tv-scherm kunnen staren en alleen efkes bewegen om de zapper te pakken.
Ik kan dat dus niet. Als ik noodgedwongen weeral mijn zetel op moet, zet ik de tv aan en pak mijn priemen of mijn haakpen vast. En dan maak ik dingen. Kerststerren, kerstballen, dekentjes, mutsen, sjaals, wanten, truien, pannelappen, … noem maar op.
En als het een beetje beter gaat, haal ik mijn naaimachine boven. Want er ligt hier nog een berg stofjes om te verwerken. En een nog grotere berg al klaargesneden gordijnen verspert de doorgang van de keuken naar de rommelkamer. Of beter gezegd, naar de kamer waar het nog nét iets rommeliger is dan in de rest van het huis.
En dat die gordijnen dringend gemaakt moeten worden, mocht ik gisteren aan den lijve ondervinden.
Op strategische plaatsen hangen er momenteel namelijk tijdelijke gordijnen. Zo van die rolgordijnen ‘speciaal voor aluminium ramen’. Zoals op de verpakking vermeld staat : eenvoudig op te hangen, gebruiksvriendelijk en gemakkelijk op maat te knippen. Vergeet het dus maar he. Die dingen zijn inderdaad eenvoudig op te hangen. Wat ze wel vergeten te vermelden is dat je ze daarna niet meer mag aanraken of ze donderen naar beneden. In hun geheel of er schieten stukjes van de bevestiging los die naar alle kanten van de kamer rollen en die pas na uren zoeken terug te vinden zijn.
Zo een ‘naar-beneden-valincident’ hadden we al in de slaapkamer waar op klaarlichte dag ineens een half rolgordijn naar beneden donderde. Ook in de woonkamer was er al zo’n incident wat resulteerde in een kapotte bloempot en veel gevloek van mij.
En dan gisteren … #zucht. Het ergste rolgordijnincident van allemaal. En volgens Savooi ook het meest hilarische.
Mijn lijf deed waar langs alle kanten zeer en ik besloot om een relaxerend badje te nemen. Een half uurtje in heet water doet deugd aan mijn pijnlijke spieren en gewrichten. En dan mezelf afdrogen met een lekker warme handdoek.
Dat relaxerend badje is gelukt. Met dat afdrogen was ik bezig toen ik ineens een dikke vlieg zag passeren. Totaal onnadenkend mepte ik met mijn handdoek naar die vlieg … en raakte nog net het rolgordijntje ! Het linkerbevestigingsonderdeel schiet los en gelijk dondert het hele rolgordijn naar beneden.
Net als in de film stond ik daar dus poedelnaakt voor het raam. Mijn handdoek had ik van het verschieten ook al laten vallen dus in paniek heb ik het rolgordijn gegrepen, mij daarin gerold en ben al hinkend en struikelend naar de gang gevlucht. Waar ik mij realiseerde dat ik 2 keuzes had : mijn kleren in de badkamer gaan halen of kleren in de slaapkamer gaan halen. Badkamer zonder gordijnen, slaapkamer met raam open en opgetrokken gordijnen …
Dus deed ik mijn kunstje ‘in stijf rolgordijn gewikkeld door het huis strompelen’ nog eventjes over.
Intussen probeer ik mijzelf ervan te overtuigen dat alle overburen op het ogenblik van het incident naar de supermarkt waren of dringende klusjes in hun tuin te doen hadden en dat niemand mij gezien heeft. Maar toch … als ik morgen buitenkom en iemand kijkt net langer dan een seconde naar mij, dan ga ik denken dat die mijn capriolen gezien heeft en kleur ik waarschijnlijk spontaan dieprood van schaamte.
Het eerste gordijntje dat ik volgende week naai, zal zeker en vast dat van de badkamer zijn. En dat wordt stevig opgehangen aan de metalen gordijnrails die Savooi vorige week in het hele huis geinstalleerd heeft.
wat denkt u ervan ?