25 jan
- mensen met oogkleppen op
- mensen die denken dat de nulmeridiaan door hun gat loopt
- mensen die schaamteloos van een ander profiteren
- plastieken zakskes die niet open gaan
- rotzooi die naast de vuilbak in de keukenkast ligt
en nog veel meer.
Maar dat van hierboven moest ik nu écht efkes kwijt se.
Maar voor de rest mankeer ik niks zenne 
19 jan
al wist ik dat pas achteraf. Toen ik thuiskwam.
Gisteren vond ik dat het tijd werd om het WSC een bezoekje te brengen. Ge weet maar nooit dat er tijdens de solden een paar schoenen te koop staat dat de moeite waard is.
En als ik dan naar de schoenen ga zien, bekijk ik ook ineens de nieuwe collecties, zodat ik straks in de stoffenwinkel de juiste kleurtjes kies voor de stapels zomerkleedjes die ik wil maken.
Uiteraard passeer ik dan ook de boekhandels want kookboeken heb ik nooit genoeg.
Ik was dus een paar uur van huis. Op het gemakske slenteren zoals ze zeggen. Ik had voor één keer chance : ze hadden geen bussen vol shoppingcentertoeristen afgeleverd dus het was rustig.
Nog nagenietend van mijn rustig shoppingbezoek, kreeg ik onderweg naar huis telefoon van Lisa.
Mammie Inneke, moederpoes, had diarree gekregen. Het arme beest was zo overstuur omdat haar spijsvertering in de war lag, dat ze vol viezigheid het ganse huis doorgecrost was. En toen Lisa haar wilde propermaken, werd ze nog meer overstuur. Sloeg haar spijsvertering nog meer op hol en knoeide ze alles maar dan ook alles onder.
Omdat poezendiarree nu eenmaal geen al te best parfum heeft en Lisa noodgedwongen thuis moest blijven wegens studeertoestanden, zat er voor haar niets anders op dan gewapend met handschoenen en een emmer vol sop het hele huis onder handen te nemen.
Mammie was ondertussen op het dekbed gaan liggen (gelukkig kan je dat in de kookwas doen) en in een diepe slaap verzonken.
Ik weet het : ik heb de perfecte dag uitgekozen om naar het WSC te gaan
O ja : Mammie Inneke is intussen weer in opperbeste gezondheid.
18 jan
voor de Nederlanders onder u : Leo, de postbode
Wij hebben een fantastische postbode : de Leo. Altijd vriendelijk. Correct. Vroeg. Snel.
Maar de Leo is niet meer van de jongste en moet regelmatig al eens uitzieken of herstellen van één of andere blessure.
En dan komt er een vervanger.
Blijkbaar is het niet zo simpel bij de Post om vervangers te vinden. Al helemaal niet om vervangers te vinden die straatnamen kunnen lezen. Of cijfers. Huisnummers dus.
Zelfs als ik niet thuis ben wanneer de postbode passeert, weet ik perfect of het Leo geweest is of één of andere vervanger.
Bij een vervanger zit er altijd wel iets in onze brievenbus dat niet voor ons is. Post voor de buren bijvoorbeeld. Niet alleen voor de buren naast ons maar soms ook voor de buren een paar huizen verder.
Of post voor mensen die wél op hetzelfde huisnummer wonen maar in een compleet andere straat.
Nu ben ik zo braaf om dan de post van de buren in de juiste bus te stoppen en de post voor andere straten terug in het postkantoor af te leveren voor een correcte bezorging.
Maar … ik ondervind meer en meer dat andere mensen dit dus niet doen. En de post die niet voor hen bestemd is gewoon weggooien.
Dat kan dus flink vervelend worden. Zeker wanneer op ons huisadres ook de maatschappelijke zetel van de zaak van Machoman gevestigd is.
De Leo had in november een accidentje. En moest 3 weken thuisblijven.
Zowat alle fakturen die toen verzonden werden, zijn niet bij ons aangekomen.
Wanneer ik de Leo hierover aanspreek, zucht de brave man heel heel diep. ‘Madam’ zegt hij ‘als ik zie dat iemand mij staat op te wachten, dan krijg ik al schrik. Overal krijg ik klachten. Overal is er post verdwenen of fout afgeleverd.’
Wel : ik heb compassie met de Leo. Want ik ken dat gevoel nog van vroeger op kantoor : ik kreeg den ambras voor de incompetentie van anderen.
Arme Leo.
10 jan
Ik zie u al rologen, rimpels op uw voorhoofd krijgen en zeer bedenkelijk kijken.
Uiteraard wil ik geen tattoo. Ik wil elke dag kunnen kiezen wat ik draag en een tattoo is nu eenmaal iets definitief. Dat kunt ge niet laten variëren naar gelang uw humeur of het weer buiten.
Nee, ik hoorde laatst een gesprek waarbij iemand met een heel kleurboek op zijn lijf zei dat hij zoveel tattoos had omdat hij dat mooi vond en “voor de kick van de pijn als ze zo’n tekening zetten”.
Awel, dan ben ik jaloers. Dat zou mij toch zo goed uitkomen, moest ik dat ook hebben. Dat ik een fijn gevoel zou hebben als ik pijn heb. Ik zou mij elke dag fantastisch voelen dan !
Jammer genoeg kick ik niet op pijn.
Waarschijnlijk omdat ik altijd pijn heb. Ik kan mij geen pijnloze dag meer herinneren. Wat ik wel heb is een gradatie in pijn.
Er zijn de gewone dagen, de dagen waarop de pijn draaglijk is. Dan heb ik een zeurende pijn in mijn nek, schouder, rug en in de gewrichten van mijn handen.
Er zijn de dagen waarop ik meer pijn heb. Dan voel ik élk gewricht in mijn lijf en staan al mijn spieren pijnlijk gespannen. Bewegen is niet fijn want elke beweging voel je.
En er zijn dagen waarop de pijn alles overheerst. Dagen waarop zelfs mijn gezicht pijn doet. Waarop elke aanraking pijnlijk is. Waarop het lijkt of er voortdurend naalden in mijn lichaam gestoken worden. Zo van die hele fijne, venijnige naalden. Dagen waarop mijn vingers kromgetrokken zijn. Wanneer elke stap pijn doet omdat mijn voetzolen en hielen pijnlijk gevoelig zijn.
En soms komt er als extraatje nog een ander pijntje bij : de scheurende pijn als ik moet hoesten met een longontsteking. Of barstende hoofdpijn. Buikpijn. O ja, keelpijn en oorpijn mogen we ook niet vergeten. Of pijn in mijn neus, da’s ook ferm ambetant.
Dus ja, ik ben lichtelijk jaloers op mensen die zich met naalden moeten laten prikken om pijn te ervaren. Ik zou willen dat dat bij mij zo was. Dat ik kon kiezen wanneer ik nu eens pijn zou hebben. Zo ‘s morgens opstaan en denken van ‘straks om half één ga ik eens in mijn schouder laten prikken en eens goe afzien’.
Weet je wat ? Ik ga het allemaal eens positief bekijken : ik moet blij zijn dat ik alle dagen pijn heb. Want anders stond ik misschien vol met tekeningskes die ik niet meer schoon vind. Ja, ja. Alles heeft een reden
8 jan
We hadden het al lang afgesproken maar de ene keer was Florremans ziek, de andere keer was tante weer ziek (tja, it all runs in the family).
Maar woensdag was het eindelijk zover : Flor en tante gingen samen wafels bakken.
Mama en Moeke hadden gedacht dat tante alles ging doen en Flor (bijna 3 ) af en toe mocht helpen.
Tante begrijpt niet dat Mama en Moeke haar nu nog àltijd niet beter kennen.
Nee, nee. Flor ging zélf wafelbeslag maken.
Je had hem moeten zien glunderen toen tante 2 ! grote kommen uit de boodschappentas haalde.
We hebben de hele keuken bij Moeke ondergemorst maar we hebben ons geamuseerd ! En gelachen dat wij hebben.
goed roeren in de grote kom
En uiteraard hebben we ook heel veel wafels gebakken 
4 jan
Vorige week, net voor de jaarwisseling, kregen wij 2 onaangename brieven.
De ene van mijn vorige werkgever, om een bepaald bedrag terug te betalen. Een andere van een raadsheer van een klant van Machoman die beweerde dat er facturen niet betaald werden.
Op dergelijke ogenblikken voel ik het “rechtsbijstandsvirus” de kop opsteken. Dan schakelen mijn hersenen over op ‘werkmodus’ en beginnen de raderen weer te draaien. Net zoals vroeger achter mijn bureauke.
Ik pluis dan alle documenten en clausules uit om te zien of ik mijn gelijk kan halen. En ik ben intens gelukkig als mij dat lukt. Net zoals ik vroeger intens gelukkig kon zijn als ik een moeilijk schadegeval geregeld kreeg voor een klant.
En jawel, ook in bovenstaande gevallen is mij dat gelukt.
Werkgever kreeg van mij een mooie uitleg over wat een dading in feite is en dat het niet kan om achteraf nog een eis te stellen. Aaaaah, hoe vaak heb ik dat niet moeten uitleggen aan klanten en tegenpartijen. En dan stond werkgever met een vingertje te zwaaien zo van ‘wat denken die wel, getekend is getekend’. Nu krijgt hij dus een koekje van eigen deeg.
En die raadsheer ? Tja, die werd er fijntjes op gewezen dat zijn klant wél een creditnota over het hoofd gezien had. En dat Machoman het allerminst fijn vond om zomaar met dagvaardingen om de oren geslagen te worden.
Ik ben het dus nog niet afgeleerd maar toch zal niemand mij ooit nog kunnen overtuigen om terug de wereld van wetteksten, regeltjes, clausules en contracten in te stappen. Been there, done that.
Maar zo af en toe nog eens gelijk halen… een multinational of een chique advocaat de mond snoeren … Dat blijft toch plezant
wat denkt u ervan ?