… zie mijn vader toen ik hem vorige week belde. “Ge weet hoe paniekerig ze is en ze voelt zich al niet zo goed. Haar hart en zo, ge weet wel. En daarbij, als iedereen gewoon zwijgt, merkt ze niks en dat is veel, veel beter.” En waarschijnlijk ook veel gemakkelijker voor mijn vader die anders weer met de miserie zit.
Maar wat gaan we dus niet aan ons moeke vertellen ? Ik niet, mijn vader niet en u die dit leest ook niet ! Ge zijt gewaarschuwd he : mijn vader en ik leveren ons moeke bij u thuis af tot ze gekalmeerd is en dat kan heel lang duren !!
Awel : Machoman en ikzelf gaan uit elkaar. Na acht jaar zijn we erachter gekomen dat wij veel beter overeen komen wanneer wij elk ons eigen leven leiden (lijden) dan wanneer we samen door het leven gaan. Dus gaan wij “als goede vrienden” zoals dat heet, uiteen.
Omdat wij allebei speciallekes zijn, hoort er bij dat uiteengaan uiteraard een speciale (lees abnormale) regeling.
Machoman en Lisa zijn naarstig op zoek naar een andere woonst. (wie dus een studioke in het Antwerpse te huur heeft – ik heb een huurder voor u) En de rest van het gezin, ikke dus samen met de 3 poezen, blijven wonen in het huis van Machoman.
Iedereen vindt dat zot maar probeer maar eens een andere woonst te vinden met een poezengezin van 3 … Dat is niet simpel zenne. Zeg maar dat ik het gezegd heb.
Bovendien ben ik een tuinmens en is Machoman dat absoluut niet. Fientje Poezenpluis is een echte tuinpoes en Mammie en Oona zijn gek op het terras en het dak van de garage. Dus huur ik voor mijn poezengezin het huis van Machoman. Of ik mijn geld nu aan een vreemde geef of aan Machoman, dat blijft gelijk.
Voor wie nu denkt dat ik het huis van Machoman afpak (want tja, kwade tongen zijn er altijd), het voorstel is van hemzelf gekomen. Ik zou zoiets nooit durven vragen. Maar net als ikzelf, is hij gek op die 3 poezebeesten en waar anderen het beste met hun kindjes voorhebben bij een scheiding, willen wij alletwee dus het beste voor onze poezebeesten.
Dus blijven wij met ons vieren wonen in het grote huis met tuin in de rustige, bijna verkeersloze straat. En komt Machoman af en toe de poezekindjes bezoeken 
Dat is beter zo. Voor iedereen.
Ik kan nu in alle rust mijn ding doen. Genieten en genezen. Want als straks iedereen de deur uit is en ik alleen nog met mezelf rekening moet houden, gaat dat zeker en vast ook een positieve invloed hebben op mijn CVS. Meer nog dan nu, zal ik kunnen rusten wanneer mijn lichaam dat nodig heeft.
En voor wie, zoals mijn moeder als ze dit zou weten (denk eraan : NIET vertellen) ongerust zou zijn dat ik zielig in een hoekje zit te treuren : ik ben content met deze nieuwe stap in mijn leven. Ik heb er geen probleem mee en zie de toekomst met een glimlach tegemoet.
wat denkt u ervan ?