Rouwen vraagt tijd. Aanvaarden, verwerken, pijn die moet slijten, wonden die moeten helen : het hoort er allemaal bij.
Dat is zo als er één iemand uit je leven verdwijnt. Dat is dubbel en dik als er zoals bij mij op een jaar tijd veel iemanden uit je leven verdwijnen. Er bestaat geen recept dat je helpt bij de verwerking. Er is geen regel die zegt wanneer het over gaat zijn (nu ja, het is nooit over).
Maar plots, op een dag besef je : het gaat beter. Ik kan het allemaal een plaats geven al doet het nog vaak pijn. En je beseft ook : ik heb het (bijna) alleen gedaan. Ik ben zelf terug uit die put geklommen en ik sta er terug.
In mijn geval moest ik afgelopen december eerst een zware depressie te lijf gaan, gecombineerd met een zeer zware herval van mijn CVS. Ik moest door allerlei ellende zwemmen en vechten tegen torenhoge muren van onbegrip en egoisme.
Maar ik kan nu zeggen dat het gelukt is. Of dat denk ik toch. De laatste zware test is voor november. Wanneer Poppetje een jaar overleden is. Maar ik weet nu al dat ik het aankan.
Zo, dat was het filosofische deel van mijn “nieuw begin”.
Nu de “harde realiteit” *grijns*
Ik ging op vakantie. Rustvakantie. Ver weg op een (schier)eiland. Om na te denken. Rusten. Herbronnnen. De rugzak leeg te maken.
En ergens, in een stoffig hoekje, vond ik iets belangrijk terug : mijn VECHTLUST. Of wat anderen noemen : mijn onverwoestbare, recht-door-zee, ik-zeg-wat-ik-denk houding.
Die heeft bijna twee jaar stof zitten vangen. En nu is ze daar terug. Ik voel het. Ik weet het.
En heel binnenkort gaan anderen dat ook voelen en wéten.
Gedaan met stilletjes zwijgen voor de lieve vrede. Gedaan met kleurloos op de achtergrond te blijven om toch maar vooral geen conflicten te krijgen. Gedaan met mensen die over mijn kop proberen te lopen omdat ze toevallig weten wat ik meegemaakt heb en dat ik fysiek niet alles kan wat een ander kan.
Aan dat fysieke pas ik wel een mouw. Ik regel voortaan helemaal zelf wat en hoe ik het doe. Ook wanneer ik het doe. En dat gaat perfect. Ik blijf natuurlijk een CVS’ser. Maar ik leef op mijn ritme en dat gaat me wel af.
Een kleine waarschuwing dus aan al die stoute mensen die mij een hele tijd het leven zuur hebben gemaakt : Ik ben hélemaal terug. Ik bijt terug van mij af. Zeg wat ik denk, ook al staat het u niet aan. Denk dus na voor ge iets zegt of (niet) doet.
Goh, dat voelt goed zeg. The Bitch is back. Geen medelijden meer. Geen genade meer. Ik scheer iedereen over dezelfde kam als die waar ik over geschoren ben (of zoiets).
wat denkt u ervan ?