Dag 8

Ik ben totaal niet uitgerust als ik naar de kine trek.  Dat is dan ook duidelijk te zien aan mijn hartslagmeter, die geeft 125 aan als ik op de kine aankom.  (ik heb dan al 10 minuten gerust).

Ik mag beginnen van Ans maar om de haverklap gaat het alarm van mijn hartslagmeter af.  Ze zijn er helemaal niet gerust in en roepen de cardioloog erbij.  Ik zink bijna door de grond van schaamte.  Ik ben zo ongeveer de jongste in de oefenzaal en ze moeten mij bijna reanimeren

Ik zit braaf op mijn stoeltje en zie al die oude rakkers op de loopband stappen en fietsen.  Veeeeeeeeel sneller dan ik kan.

Gelukkig is er nog de Lucien, 97 jaar.  Lucien heeft een hersenbloeding gehad en stapt tegen 2 km per uur op de loopband.  Ik tegen 3,5 km per uur, heb geen hersenbloeding gehad en ben bijna half zo oud als Lucien.  “Wij moeten ons niet presseren, meiske” zegt de Lucien “op ‘t gemakske komen we er ook”.

Moedige man die Lucien.  Op zijn leeftijd nog revalideren.

Dag 7

ik mag rusten en het is nodig. 

Gisteren thuisgekomen van de revalidatie en direct mijn bed ingekropen.  Geslapen van een uur of 1 tot 7 uur ‘s avonds.  Doodmoe naar beneden gegaan om te eten en de rest van de avond in de zetel gelegen.

Amai, als dat revalideren is ?  Ik ga precies verder en verder achteruit ipv vooruit.

Dag 6 van de revalidatie

Met frisse moed mijn sportkleren aangetrokken en naar het revalidatiecentrum getrokken.

Auto in en de baan op.  Duidelijk met mijn verstand ergens anders want op een bepaald ogenblik zie ik afrit Mechelen Noord passeren !  Hier moet ik dus écht niet zijn he.  Ik moest er in Rumst al af …  was waarschijnlijk op automatische piloot onderweg naar Neder-Over-Heembeek of Oudergem of zo.  Goe bezig dus en dan was ik nog niet eens moegetraind.

Net op tijd kom ik bij de kine aan. 

Mijn oefenblad ligt al klaar maar ANS ziet nog net mijn hartslagmeter en beveelt mij om eerst 10 minuten te rusten.  Veel te hoge hartslag zegt ze.  Eerst op een deftig niveau geraken.

Na 10 minuten mag ik toch beginnen.  Ik slenter over de loopband, strompel op de crosstrainer en hang op mijn fiets.  Gelukkig mag ik op de mat gaan liggen voor de grondoefeningen

Ans trekt een vies gezicht als ik mijn controleblad invul.  Mijn hartslag is vrij hoog vindt ze. 

Ik trek het mij niet aan : ik ben ervan af voor vandaag.  Voor alle zekerheid zet ik de GPS aan en druk “thuis” in.  Wie weet waar ik anders ga uitkomen …

Daag mij vooral niet uit. Zeker nu niet.

Ik krijg de kriebels van die diensten waarmee je belt (of die je opbellen) en dan het telefoongesprek willen opnemen.  Om achteraf tegen u te kunnen gebruiken moest dat nodig zijn, maar dat zeggen ze niet.  Zij noemen dat “om onze dienstverlening te kunnen verbeteren”

Zo werd ik een tijdje geleden ook opgebeld door een bedrijf dat zich bezighoudt met onder andere die gele dikke boeken die men in sommige amusementsprogramma’s probeert door te scheuren (u weet welk bedrijf ik bedoel ?)

Enfin, het ging over de vermelding van het bedrijf van Machoman in hun uitgaven en aangezien Machoman er niet was, beantwoordde ik het telefoontje.  Een eitje dacht ik, wat kan hier nu mis gaan.

Enfin, de advertentie werd overlopen, alles werd netjes en duidelijk opgesomd, er werd wat over en weer gepraat over de totaalprijs en over de betalingsvoorwaarden.  En toen kwam hét moment : “we gaan alles nog eens duidelijk herhalen en we nemen dit gesprek op.  Gaat u akkoord om dit op band op te nemen ?”  Uiteraard zei ik ja, want wat voor de ene telt, telt ook voor de andere : je weet maar nooit dat er achteraf discussie is (gelukkig ben ik dus van de achterdochtige soort).  “We nemen nu het gesprek op”.

Enfin, de andere partij herhaalt alles, totaalprijs, betalingsvoorwaarden etc.  Ik geef goedkeuring en vermeld nog eens duidelijk de afgesproken prijs en de betalingsvoorwaarden (domiciliering, maandelijks betalen, geen extra prijsverhoging).  De andere partij is zonder meer akkoord.

Ik ga er dus van uit dat alles in orde is.  Groot is mijn verbazing wanneer Machoman een email krijgt om te zeggen dat de maandelijkse betalingen niet door gaan.  Er moet in 4 keer betaald worden.  Eerst een groot bedrag, dan nog 3 kleinere bedragen.  De volledige som moet dus in 4 maanden voldaan worden ipv in 12 maanden.

Niet akkoord dus, maar zogezegd niets aan te doen.  Resultaat : wij sturen een email om te zeggen dat we dan helemaal niet met hen willen samenwerken, gezien zij het niet zo nauw nemen met afspraken.

Geen reactie meer.  Totale radiostilte (telefoonstilte in dit geval).

Tot er na een paar weken een faktuur in de bus valt.  Voor het totale bedrag.  Onmiddellijk te voldoen.

Zoals het hoort, protesteren wij deze faktuur met een aangetekend schrijven en roepen we in dat het gesprek op band werd opgenomen, dat er duidelijke afspraken waren en dat zij deze afspraken naderhand herroepen.

Ontvang ik vandaag een brief, waarin zij stellen dat een contract niet verbroken kan worden.   Ze verwijzen hiervoor naar mijn email waarin ik de faktuur protesteer.

Beste firma, meent u nu écht dat ik nog in zee wil gaan met een bedrijf dat zo slordig is ?  Dat zomaar betalingsovereenkomsten wijzigt ?  Dat zelfs niet in staat is een brief op te stellen waarin enkele basic-gegevens correct vermeld zijn ?  Verwondert het u dat ik aan u twijfel ?  Nee toch ?

Ik stuur u vandaag alvast een nieuw briefje.  Met de juiste gegevens, verwijzend naar de juiste refertes.

En o ja : het bericht dat uw financiële dienst naar mij ging sturen is ook niet aangekomen.  Misschien het adres nog eens checken ?  Of het faxnummer ?  Of het emailadres ?  Of komen zij het persoonlijk afleveren en zijn ze verdwaald ?

Naar de controledokter van het ziekenfonds

Vorige maandag moest ik dan naar de controledokter van het ziekenfonds.  Zo ontsnapte ik aan de kine van dag 5 en gelukkig maar want ik was absoluut nog niet op mijn plooi zoals ze zeggen.

Nu heb ik het helemaal niet op controledokters.  Moet zijn door mijn slechte ervaringen uit het verleden maar toch, elke keer als ik ernaartoe moet, staat het zweet me in de handen.   Zal deze dokter luisteren naar wat ik te zeggen heb ?  Gaat hij/zij een beetje begrip aan de dag leggen of zoals één van hun collega’s een beetje minachtend doen en zeggen dat het “allemaal in ‘t kopke zit” ?

Nu heb ik bij dergelijke uitspraken altijd mijn bedenkingen want mensen bij wie het “allemaal in ‘t kopke zit” zijn per slot van rekening toch ook ziek ?

Enfin, ik had geluk want ik mocht als eerste binnen.  

Blijkbaar is de nieuwe controledokter niet zo’n pessimist als de vorige.  Zij heeft het bureau gedraaid en zit tenminste met haar gezicht naar de raam ipv naar een sombere muur te staren.

Ze luistert naar wat ik te zeggen heb en stelt doelgericht vragen.  Over hoe mijn ziekte het laatste jaar geëvalueerd is.  Of ik weet waarom er een herval gekomen is.  Wat ik wil doen om terug beter te worden enz.

Voor één keer stap ik met een voldaan gevoel buiten bij de controledokter : ik mocht praten en er werd naar mij geluisterd.  Dat is een flinke stap vooruit tegenover de laatste keer.

dag 1 vd revalidatie

Vol goede moed was ik naar het revalidatiecentrum getrokken.

Sportkleren en sportschoenen aan, flesje water onder de arm en ik was er klaar voor.

Ik kwam binnen in de revalidatieruimte en zag allemaal kapotte mensen.  De ene had een hersenbloeding gehad, de andere een zwaar auto-ongeval, nog een andere een hartaanval, …  Enfin, allemaal mensen waar iets mis mee was en waar je dat ook duidelijk aan zag.

Uiteraard zie je aan mij niet dat ik CVS heb.  Dus voelde ik mij direct al een beetje ongemakkelijk.  Wat kwam ik hier doen tussen al die mensen die “écht” iets mankeren.  Want zo ziet de wereld het maar al te vaak : je bent pas ziek als het zichtbaar is.

Mijn ongemakkelijk gevoel was wel rap weg.  Ik mocht beginnen met de loopband.  Verkijk u niet op het stukje “loop” in loopband want wat ik op dat ding deed, heeft niets met lopen te maken.  Strompelen, dat wel.  Slenteren, dat ook.  10 minuten aan 3,5 km per uur en ik was halfdood.  De hartslagmeter ging nog juist niet in alarm.  Maar het scheelde niet veel.

Terwijl ik mijn uitgeput lijf naar een stoeltje sleep om mijn verplichte 5 minuten rust te nemen, zie ik een bejaarde man met een wandelwagentje naar de loopband gaan.  Hup, de loopband op en maar stappen en stappen  of zijn leven ervan af hing. 

De andere toestellen net hetzelfde.  Ik val er bijna af van vermoeidheid, al die “kapotte” mensen springen erop en hebben precies nergens last meer van.

Ik moet dan ook nog een aantal grondoefeningen doen : beenspieren, buikspieren, armspieren, rugspieren.  Stretchen en dan mag ik naar huis.

Waar ik doodmoe aankom, in mijn bed kruip en er pas na 5 uur uitkom.

De 2 volgende dagen ben ik doodop en kom ik amper mijn bed uit.  Ik ben ook ziek : hoofdpijn, keelpijn, enfin alles doet pijn.

Dag 3 ben ik bijna gerecupereerd.

Revalidatie noemen ze dat dan.  Ik kan gerust zeggen “na de revalidatie had ik nood aan reanimatie”.

Het was niet simpel, maar eindelijk is het afgehandeld

Het ontslag en alles wat erbij komt kijken dus.

Want een opzeg krijgen is één, alle onderhandelingen erna over opzegtermijn en vergoedingen, dat is nog een ander paar mouwen.

Er kwam stress bij kijken, en een madam van de vakbond en talloze emails en af en toe een telefoontje.  En ja en neen zeggen.  Onderhandelen.

Gelukkig ben ik nogal eigenzinnig en heb ik niet geluisterd naar de madam van de vakbond, want dan zou ik mij nu in ‘t zak gezet voelen.  Zaols gewoonlijk heb ik mijn eigen goesting gedaan en mijn eigen motto gevolgd “altijd meer vragen dan ge kunt krijgen”. Dat deed ik vroeger voor de slachtoffers van een verkeersongeval, dat doe ik vanaf nu voor mezelf.

Want nu zit ik hier he : chronisch ziek, geen direct uitzicht op verbetering, geen werk, …   Ge zou toch bijna compassie krijgen met mij he

En nu kan ik weer schrijven.  Veel schrijven.  Dikwijls schrijven.

Over wat ik allemaal meemaak, over hoe dat ziek-zijn verloopt, over de drie poezels die hier rondlopen, over de huisgenoten, ….  en misschien wel over u ?  Is dat geen goed idee ?