nog even geduld !

vanaf morgen neem ik de draad weer op

Afzien

Ja, kort en krachtig.  Deze nacht was het afzien.

Nu weet ik intussen al welke gemene streken mijn lijf mij kan lappen maar dat van deze nacht was toch weer iets dat er bovenuit springt.

Neem ik braafkes mijn slaappil (straf spul – men mag bij wijze van spreken een kanon naast mij afvuren, de eerste 4 à 5 uur ben ik bijna niet wakker te krijgen), heb ik op tijd gegeten, Fientje geknuffeld zodat ze niet in het midden van de nacht haar knuffel komt opeisen en dan …  val ik heel even in slaap.

Om dan rond een uur of twaalf terug wakker te zijn.  Enfin zoiets tussen wakker en slapen.  Half verdoofd door de slaappil dus mijn lijf slaapt nog maar mijn hoofd is klaarwakker.  PIJN !  Extreme pijn.  Overal.  Ineens en zo fel dat ik ervan wakker geworden ben. 

Mijn gewrichten zijn gezwollen en de pijn straalt uit naar alle kanten.  Mijn spieren branden en mijn vel is precies te klein om het allemaal samen te houden.  Ik voel elk botje in mijn lijf, ik voel elke spiertje, elk stukje huid.  Alles doet pijn.  Hoe ik mij ook draai of keer, het gaat niet over en de slaap wil niet terug komen.

De reden voor deze aanval ?  Geen idee.  Ik heb gisteren niets abnormaals gedaan, heb niets gegeten wat een reactie kan uitlokken, niets vreemds gedronken,… niets.

Dus vandaag loop ik als een slaapdronken zombie door het huis.  De pijn is minder.  De vermoeidheid is groot. 

En toch laat ik mij niet kleinkrijgen.  Nu niet.  Nooit.