Verantwoording ?

Ja, neen, een beetje ?   Wanneer ik mijn blogpostjes schrijf, probeer ik altijd een schijn van (sarcastisch) optimisme op te houden omdat ik zelf een hekel heb aan blogs die aaneenhangen van zelfmedelijden, klagen, zichzelf beklagen etc.

Jammer genoeg worden mijn “positieve” berichten vaak verkeerd begrepen en denken mensen dan het heel erg goed met me gaat.  Zo erg zelfs dat ik daarstraks een anoniem telefoontje kreeg van iemand die mij sommeerde dat het maar eens gedaan moest zijn met dat profiteren en dat lekker lui op mijn kont thuis te zitten.  Inderdaad, de anonieme dame aan de andere kant van de lijn had mijn vorige blogpostje gelezen en meende dat al mijn dagen gevuld zijn met winkelen, genieten en lekker mijn zin doen.

Laat ik dan eerst al maar eens zeggen dat ik die dag van “genieten” dubbel en dik heb moeten bekopen.  Veel te veel gedaan wat ik niet aankan en het resultaat is dat ik sinds die dag weer een serieuze herval heb.  Ik functioneer hoogstens enkele uurtjes per dag.  Voor de rest verga ik van de pijn en ben ik doodmoe.  Bovendien moet gezegd worden dat dit de eerste keer sinds 23 december (jawel bijna 3 maanden) was dat ik nog eens een winkel van binnen gezien heb die geen supermarkt was.

Want neen, mijn leven is geen rozegeur en maneschijn.  Geen aaneenschakeling van feestjes en leuke dingen.  Als ik al eens een glaasje champagne drink, dan moet dit in de namiddag want op het uur dat anderen een aperitief drinken, ben ik pompaf.  Bovendien slaap ik niet meer als ik na een bepaald uur nog iets (met alcohol drink).

Wil u écht weten hoe mijn leven er uit ziet ?

Ik heb geen sociale contacten meer.  Nihil, behalve dan via het internet.  Mensen haken namelijk al vlug af als je een paar keer een afspraak moet afbellen omdat je fysiek niet meer kan.  Bovendien ben ik vanaf een uur of twee in de namiddag een wrak wat ook betekent dat ik na dat uur mijn tijd meestal al liggend of zittend moet doorbrengen.

Rond 6 uur sta ik op.  Niet omdat ik dat zo fijn vind, maar omdat ik niet meer kan slapen.  Is het niet van de pijn, dan is het wel omdat ik extreem last heb van restless legs en lig te woelen en te keren.R

Daarna ontbijt, wassen, aankleden.  Rusten.  Naar de supermarkt voor boodschappen.  Rusten.  Boodschappen uitladen en in de kast zetten.  Rusten.  Keuken opruimen. Rusten.  Lunchen.  Rusten.  Beetje in het huishouden doen.  Rusten tot het avond is.  Aardappelen schillen, groenten kuisen en alles klaarzetten zodat manlief het eten kan bereiden.  Eten.  Gaan slapen.  Voilà een doordeweekse dag.

Als ik dan per uitzondering toch eens aan één of andere activiteit kan deelnemen zoals bijvoorbeeld de Paasbrunch, dan betekent dat dat ik de dag ervoor bijna heel de dag moet rusten.  Na de brunch weer mijn bed in en de ganse volgende dag opnieuw rusten.  Als ik al niet een hele week moet recupereren van mijn “uitstapje”.

Niks rozegeur en maneschijn dus.  De hel voor iemand die werken als hobby had.  Die graag ‘s avonds eens goed ging eten.  Die een goed glas wijn op tijd en stond best kon apprecieren.  Die studeren als tijdverdrijf zag en niet als verplichting.  Dat is allemaal gedaan voor mij.  Alles waar ik al die jaren voor gewerkt heb, kan ik nu vergeten.  Ik leef een leven dat ik nooit gewild heb.  Ik zit gevangen in een lichaam dat niet meer aankan wat mijn geest zou willen.   Zo cru is het.

Mijn dagen bestaan uit extreme vermoeidheid en pijn.  Uit medicijnen, behandelingen, dokters en apothekers.  Uit een verpleegster die inspuitingen komt geven.  Uit ergernis omdat ik vaak zelfs niet in staat ben om mijn huishouden te beredderen.

O ja, en bijkomend was er de commentaar op het feit dat ik wél in staat ben om 2 blogs te schrijven.  Màg dat ja ?  Het is het enige “intellectuele” wat ik nog kan, dat schrijven.   Enne … mijn “sneeuwprinsesjes-blog” die als belachelijk en idioot werd bestempeld, krijgt van anderen wel waardering.  Zoals van de dame met een ziek kind dat zelf geen poesjes mag houden : zij stuurde mij een email dat ze elk blogpostje voorleest aan haar dochtertje.  Of de mail die ik kreeg van een man die door een ernstig ongeval voor zijn leven in een rolstoel belandde.  Hij geniet van die blog.

Dus beste anonieme belster : als u wil mag u ruilen hoor maar kom na een paar weken niet klagen dat de fun eraf is.  Dat het ellendig is om altijd tussen die 4 muren te zitten en dat er begot overdag geen bal op tv is, tenzij je naar afstompende soaps of Amerikaanse sitcoms wil kijken.  En ja, de pijn en zo … die neemt u gelijk toch ook over ?  Of dacht u dat artsen iemand zo lang thuis zetten om een beetje hoofdpijn ?

Goh, moet ik mij nu weer schuldig voelen omdat ik dingen ingetikt heb ?  Zou dat mogen ?  Of  niet ?

Enfin, ik heb mijn zegje gedaan.  Vanaf morgen (tenzij ik weer niet vooruit kom en geen energie heb om te denken en te schrijven) krijgt u terug mijn gebruikelijke sarcasme en voor de lezers van “sneeuwprinsesje” zal er terug een lief verhaaltje zijn.

Jonge kassabedienden, zwaartekracht, fysica en zo

Ik heb me daarnet weer hartsgrondig geërgerd in de Colruyt.   En da’s straf want meestal heb ik niets aan te merken op de Colruyt.  Toch niet sinds ik daar ooit op (werk)bezoek ging in Halle en zag hoe dat bedrijf ineen steekt.  Chique wat die meneren Colruyt allemaal in elkaar gebokst hebben.  Moest ik niet elders werken, ik ging direct bij Colruyt solliciteren.

Maar de tijden veranderen jammer genoeg.  Waar vroeger elke Colruyt bediende het onvermijdelijke “kaartjes of bonnekes” uitsprak wanneer het je beurt was aan de kassa, is het de laatste tijd vaak een norse blik die je toegeworpen krijgt van één of ander jong ding dat zijn/haar carrière bij Colruyt start.

Wat is dat toch met de jonge mensen van tegenwoordig ?  (amai, ben precies de moemoe – wie had dat gedacht dat ik dergelijke woorden ooit in de mond zou nemen)  Maar ja : WTF is dat met die jonge mensen ????

Ze staan daar dik tegen hun goesting aan de kassa en bekijken je vuil als er naar hun goesting wat te veel boodschappen in je kar liggen.  Wanneer ze dan je boodschappen inscannen en van de ene naar de andere kar verhuizen (tja, dat is nu eenmaal zo bij Colruyt, dat heb ik niet in het leven geroepen lieve kassajuf of kassaman), vraag je je af of ze ooit zélf wel eens met die kar van aan de kassa tot op de parking gereden zijn ?

Niet dus want dan zouden ze weten dat je altijd de boodschappen achteraan in de kar begint in te laden.  En achteraan, dat is zo ongeveer waar de klant staat, niet wat het dichtste bij u is lieve kassajuf/man.  Want als je alle boodschappen lekker aan de voorkant van de kar zet, dan ligt alles omvergevallen en door elkaar tegen dat je de bij je geparkeerde wagen bent.  De paaseieren zijn dan geplet door de omvergevallen fles met wasverzachter, de eieren druipen door de tralies van je kar op je voeten want die zijn geplet door de zak aardappelen die flauwgevallen is…

Dan zouden ze ook weten dat je tomaten voorzichtig in de weegschaal legt en niet vanop een afstand in het bakje gooit.  Evenzo met appels, peren en andere kwetsbare zaken. 

En dan nog de arrogantie om aan mij te zeggen hoe ik mijn kar moet volladen.  Moesten ze nu allemaal hetzelfde zeggen, ik zou nog geneigd zijn om te gehoorzamen aan hun verzoek.  Maar nu “de zware dingen onder op de kar zetten” zegt de ene.  De andere “als ge maar één pak water neemt, zet dat dan maar in de kar, dat is gemakkelijker”.   Niemand vraagt wat voor MIJ, de klant het gemakkelijkste is !  Awel, voor mij met al  MIJN mankementen is het gemakkelijker als de zware dingen NIET onder op de kar staan.  Want dan moet ik half onder die kar kruipen, met veel moeite dat zwaar ding eronderuit sleuren en het dan nog eens in mijn koffer hijsen.  Wat voor mij gelijkstaat met een marathon lopen en dan nog eens het Kanaal overzwemmen.

Dus : ik zet mijn boodschappen waar IK het wil en de volgende keer dat zo’n snotneus met mijn groenten en fruit gooit of mijn kar inlaadt zodat alles staat de dansen tot aan mijn auto, RECLAMEER ik. 

U bent dus gewaarschuwd beste kassajuf/man.  Doe eens zelf boodschappen (moet uw mama dat eens niet doen), laat ze vooraan in uw karretje zetten, parkeer u een eindje van de ingang (kortbij is er toch  nooit plaats).  Misschien, heel misschien zal ik dan de volgende keer tegen u zo vriendelijk zijn als tegen uw oudere collega’s die iedereen met de glimlach begroeten, mijn kar fantastisch goed inladen zodat er geen flesje of potje beweegt tijdens de trip naar de parking en al mijn kwetsbare boodschappen met een dergelijke zorg behandelen alsof ze een pasgeboren baby’tje in hun wiegje leggen.

Maw : dank u lieve niet meer piepjonge kassamevrouw/meneer.  Mijn boodschappen zijn blij als ze u zien.  Ik ben blij als ik u zie.

Vandaag

is mijn eerste “vrije” dag.   Waar ik in mijn vorige blogpost gehoopt had op suggesties zoals “naar het theater gaan, een museum bezoeken, lunchen in het park, shoppen, dagje niets-doen” en ga zo maar door, kreeg ik jammer genoeg het deksel op de neus.

De doorsnee Vlaming doet helemaal niets leuks op zijn/haar vrije dag.  Integendeel, op een vrije dag doet iedereen massaal verplichte zaken die er anders overschieten.  Niet moeilijk dat iedereen overstresst geraakt en na een dagje vrijaf uitgeput weer aan het werk gaat.

Zelf heb ik vandaag enkele “uitstapjes” op het programma staan.

Eerst boodschappen doen natuurlijk : supermarkt, apotheker, doe-het-zelfzaak en de dierenspeciaalzaak.

Daarna een tripje naar het platteland : plantjes kijken en uiteraard checken hoe groot de 2-weken-oude konijntjes intussen zijn.

Op de terugrit even langs het Shoppingcenter en dan verder door naar ‘t Stad voor een ontspannende stadswandeling en om te checken of mijn favoriete shop-adresjes er na de lange winter nog wel zijn

Tussendoor maak ik uiteraard af en toe een pitstop voor een drankje en een hapje (en uiteraard is dit een goed excuus om even lekker te rusten).

En na al dit rondgehos en rondgerij, plan ik om een ontspannend badje te nemen en dan lekker in mijn zeteltje na te genieten van mijn eerste (hopelijk geslaagde) vrije dag.

En u ?  Wat deed u vandaag op de eerste bijna-zomerse dag ?

Doseren …

zegt Meneer Doktoor.   Ik word al lastig als ik het woord maar hoor.

Ik kàn niet doseren.  Ofwel is het alles ofwel is het niks bij mij.  Geen tussenin-gedoe dus.  Wit of zwart, geen grijs.

En blijkbaar is dat hét probleem.  Want dan ga ik over mijn grenzen en ben ik een week (of langer perte-totale).

Allee, zeg nu zelf.   Ge gaat toch niet midden in de supermarkt efkes zitten rusten ?  Of uw living is half opgenomen en dat is het dan, want ge zit aan uwe limiet “lichamelijke activiteit” voor die dag ?

Ik snap dat écht niet he.  Hoe doen al die anderen dat ?  Mij is vroeger altijd geleerd : als ge aan iets begint, doe voort tot het gedaan/af is. 

Enfin, ik heb dus een mini-doseerplan opgesteld.  Ik doseer per dag : 2 doe- en denkdagen, 1 dag vrijaf. Natuurlijk gaat Meneer Doktoor niet akkoord zijn, maar ik vind het een goed plan.   Mijn doe- en denkdagen zijn uiteraard al voor weken volgeboekt.  De “vrijaf”-dagen dat is een ander paar mouwen.

Want wegens al een eeuwigheid ziek en daardoor bijna altijd opgesloten tussen vier muren, moet ik dus goed nadenken wat ik op mijn vrije dagen zoal kan doen.  Suggesties voor vrijetijdsactiviteiten zijn welkom   Dus leef u uit en vertel mij eens : wat doet u allemaal op een vrije dag  ?  (al degenen die op een vrije dag het huis gaan kuisen gelieve zich te onthouden)

Reclame !

inderdaad, vandaag maak ik reclame !  Nee nee, geen negatieve publiciteit zoals gewoonlijk, maar positief.  Ik ben buiten verwachting content deze keer.  En nog wel van iets waarvan ik gezworen had het nooit te gebruiken.

En wat maakt mij zo wonderbaarlijk gewillig deze keer ?  Topcoat voor nagellak !

Right, nu is ze compleet gek aan het worden denkt u maar niets is minder waar.   De dames onder u zullen het wel kennen : heb je net je nagels gelakt en stoot je ergens tegen.  Gevolg : nagellak beschadigd en je kan opnieuw beginnen.  Grrrr weer je tijd verdoen tot het spul droog is of alles eraf halen en naturel rondlopen.  (is natuurlijk ook wel praktisch maar niet zo mooi als de vele pillen ook je nagels beginnen aan te tasten)

Dus na lang sukkelen en bijlakken enz ben ik eindelijk overstag gegaan en heb een coating gekocht.  Schandalig duur maar volgens de verkoopster het beste spul dat er is.  En het mens had gelijk. 

Ik heb mijn diablo-kleurige nagellak netjes “gecoat” en wonder boven wonder is het donkere kleurtje wel 5 dagen intact gebleven, ondanks detergent, schoonheidsprodukten en uiteraard een poezenpels die vaak geaaid wordt (en van nature een soort nagellakvreter kan zijn …).

Oh ja, ik ging reclame maken dus : het wonderproduct is van KOH, heet Top Coat Bamboo en is verkrijgbaar in de parfumerie.  Ik wil uit mijn geheugen wissen hoeveel het gekost heeft, dus ik ga het kassaticket niet uit de vuilbak vissen maar als ik efkes bedenk dat ik normaal gezien bijna elke dag moet lakken en nu om de vijf dagen, dan haal ik die uitgave er zo weer uit.

Nota aan de Huisvrouw : testen die boel en laat mij dan weten of het ook paardenhaarproof is