Genieten met Fientje Poezenpluis

Weet je wat ik superzalig vind : ontwaken met een spinnende kat op je buik.   Tot over twee maanden was dat geen enkel probleem : Poppetje was elke dag paraat.  Ze sprong fluks het bed op als ik ging slapen en wiegde me in slaap met haar gespin en dat ronkende buikje boven op mijn buik.  Heerlijk rustgevend en je valt er voorzekers van in slaap.

En toen moesten we Poppetje laten inslapen … en stopte ik met slapen.  De eerste weken kon ik gewoon niet meer slapen.  Echt waar, ik was zo gewoon aan dat rustgevende gespin en dat kleine witte pluizenballetje dat op mijn buik lag, dat ik niet meer in slaap kon komen.  Er ontbrak iets. 

Na een tijdje had Fientje Poezenpluis het door en begon zij ook op bed te slapen.  Op mijn benen bijvoorbeeld.  Nu is 7 kilo kat op slapende benen niet echt ideaal – na een paar uur vraag je je af of je nog wel benen hebt.  Dus schoof Fientje Poezenpluis op en lag ze naast mijn benen te slapen.

En vanochtend had ze het door : heel voorzichtig stapte ze over het dekbed.  Pootje per pootje en plots stond ze op mijn buik te spinnen.  En als Fientje Poezenpluis spint, dan moet het gehoord worden.  Haar motortje draait dan op volle toeren  !  En toen ging Fientje liggen en begon ze met haar pootjes te trappelen op mijn buik, nog steeds luid spinnen.  Zaaaaaaaaaalig vind ik dat – echt relaxerend en rustgevend.

En weet je wat ik dan besef ?  Dat je in het leven geen behoefte hebt aan grootse dingen om gelukkig te zijn : een spinnende poes kan al voldoende zijn )

Hoezo dat zijn geen bijwerkingen ?

Gisteren stond er weer een bezoekje aan Meneer Doktoor op het programma.  Dus ik op tijd naar Neder Over Heembeek getogen.   En het is elke keer hetzelfde : vertrek ik maar nipt op tijd, dan staat er kilometerslange file en kom ik gegarandeerd te laat.  Vertrek ik ruim op tijd, zoals nu, dan is er geen kat op de baan en mag ik een half uur in de wachtzaal doorbrengen.

Het zou nog te doen zijn, moest er iemand in de wachtzaal Nederlands spreken of een beetje Frans of Engels.  Maar meestal zitten er daar mensen van de andere kant van de wereld.  Vandaag was het Noorwegen-dag.  4 dames uit Noorwegen.  Ik spreek dus geen Noors.  Zij een beetje Engels maar juist genoeg om te zeggen uit welk land ze kwamen.

De tijdschriften die er liggen ken ik intussen al bijna van buiten en  uiteraard was ik mijn boek vergeten.  Niet dat dat veel uitmaakt want ik onthoud toch niet wat ik gelezen heb.  Dus heb ik een half uur de vlekjes op de muur geteld.

Eindelijk dan bij den Doktoor.  Ikke maar reclameren over de bijwerkingen van die rotpillen.  Vooral dan over de gevoelloosheid in mijn handen, voeten en mond.  Gevoelloosheid in de mond resulteert dus in het verlies van de smaakzin en uiteraard bijt je tig keren op je tong of je wang.  Ik mag koffie drinken, water of melk : het smaakt allemaal hetzelfde : naar niets.  En niets voelen in je handen is ook al niet erg praktisch.  Eergisteren is de nagel van mijn pink serieus ingescheurd.  Normaal gesproken sta ik dan te brullen van “shit, dat doet zeer en dat pikt”.  Nu had ik het geeneens gemerkt : ik had het pas door toen ik mij begon af te vragen van waar al dat bloed toch kwam …

Enfin, volgens meneer Doktoor zijn het dus geen bijwerkingen maar is het een deel van het genezingsproces.  Door de medicijnen komen al de neurotoxines die zich door de jaren in  mijn lichaam opgestapeld hebben vrij en dat zorgt er voor dat er “verlammingsverschijnselen” optreden.  Plezant.

“En hoe lang gaat dat nog duren ?”   “Tot het gedaan is.  En dat kan lang zijn, want de testen tonen aan dat u énorm veel neurotoxines in uw lichaam heeft.  Eigenlijk bent u een wandelend vat vol neurotoxines.”

“Oh !” en toen kreeg meneer Doktoor bijna de slappe lach.  Waarom ?  Ik vroeg dus of ik dan volgende week terug mocht gaan werken.  Grmbl, grmbl … niks van dus.  Zelfs dit jaar nog terug gaan werken zit er waarschijnlijk niet meer in.  En volgend jaar is twijfelachtig.

Ik sta dus weer voor een zee van “vrije” tijd.  Misschien toch maar een cursus pottenbakken volgen ?

een hele maand

zit ik al thuis.  Eerst gevangen in de slaapkamer, dan gevangen in huis en nu met een beetje meer vrijheid want ik ben terug in staat om met mijn autootje rond te crossen.

Als je zo ganse dagen moet gaan werken en in het weekend moet rushen om alles gedaan te krijgen, dan droom je ervan om eens een maand (of langer) rustig op uw gemak thuis te zijn.  Je denkt eraan wat je dan allemaal kan doen (en niet moet doen).  Maar als het zover is, dan is het na een paar dagen al serieus balen. 

Enfin, dat heb ik toch.  Ik heb er dan ook nog steeds problemen mee om toe te geven dat ik niet meer zoals iedereen alles kan doen waar ik goesting in heb.  In mijn hoofd ben ik nog steeds de workaholic die ‘s avond nog een stapje in de wereld gaat zetten.  De levensgenieter voor wie de weekends steevast veel te kort zijn en die aan een paar uur slaap per nacht meer dan genoeg heeft.  Jammer genoeg is de realiteit anders.

En hoewel ik nu meer dan ooit ga beseffen dat dat niet meer terugkomt, blijf ik toch stilletjes nog hopen.  Aanvaardingsproces noemen ze dat.   Awel, ik heb dus een groot probleem : ik kan niet aanvaarden.  Ik heb nooit geleerd om de dingen te aanvaarden zoals ze zijn.  Als iets niet ging zoals ik het wou, dan probeerde ik maar wat harder en dan lukte het wel.  Als ik iets niet kon, dan leerde ik het wel.

Maar waar geven ze les in “minder te kunnen dan een ander”  of “uren aan een stuk slapen en niet teleurgesteld zijn als je dan toch nog moe wakker wordt “? 

Of nog beter : een cursus “aanvaarden dat mensen je laten vallen als een baksteen omdat ziek-zijn niet in hun agenda past” ?

Pffffffffffffff   de cursus “zagen totdat iemand zijn oren eraf vallen” heb ik duidelijk wel gevolgd   Iemand les nodig ?

Slim. Heeeeeeeeeeeeeeel slim.

Volgens de dokters ben ik “ernstig chronisch ziek”.  Volgens mezelf ben ik gewoon ziek.

En wie ziek is, moet meestal medicijnen nemen.  Ik dus ook.  Massa’s medicijnen en voedingssupplementen en zalfkes enz.

En daarvoor heb ik een lijstje waar op staat wat ik wanneer moet nemen.  Zo ook het pilletje om te slapen en het pilletje om wakker te blijven.

Uiteraard ‘s morgens dat voor wakker te blijven, ‘s avond dat om te gaan slapen.

En wat deed ik gisteren ?  U kan het al raden : ik haalde ze door mekaar.  Moest het zijn dat ik ‘ s morgens het pilletje voor te slapen nam, het zou geen groot probleem zijn : met dit donker weer een dag in bed, wie zou het niet willen ?

Maar nee, ik moet altijd tegendraads doen dus met een verstrooide kop, nam ik ‘s avonds het pilletje om wakker te blijven.

Ik heb gisteren dus het nachtje doorgedaan.  Klaarwakker was ik, wel 40 uur lang… Niks geen slaap maar wel doodmoe. 

Ik weet nu wat ik moet doen als ik naar een feestje wil

My ass oftewel mijn poep verbrand

Hehe, sinds vandaag kan ik terug buiten komen zonder het risico te lopen dat ik tegen de grond ga.  Eindelijk zijn de bijwerkingen van die rotpillen zo goed als over en kan ik (meestal) terug over een rechte lijn lopen en zonder angstvallig de trapleuning vast te houden naar boven gaan. 

En mag ik dus ook weer met de auto rijden.  Die arme auto stond al sinds Nieuwjaar volledig ondergesneeuwd op de oprit te bevriezen.  Dagen en dagen heeft mijn arm karretje eenzaam en alleen in de kou gestaan.  En buiten het feit dat onze straat een glijbaan is, viel het best mee om terug in de wereld der levenden te zijn.

Uiteraard ergerde ik mij meteen aan de andere mensen op de baan, die tergend traag een parkeerplaatsje inrijden waar hun auto toch nooit in past.  Of die vlak voor mijn neus de baan opkomen en dan precies vergeten waarvoor een gaspedaal dient. 

Maar ik ben erin geslaagd om zonder ongelukken boodschappen te doen.  Een winkelkar is trouwens zeer handig om recht te blijven op een gladde parking.

Als ik nu ook nog het gevoel in mijn vingers terugkrijg, dan ben ik content.  Want probeer maar eens deftig te typen als ge geen gevoel meer hebt in je pink en je ringvinger van elke hand.  Enfin, vorige week was het nog erger toen had ik geen gevoel meer in handen en voeten.  Precies of ik voortduren op een dikke mousse liep of op wolkjes wat mij betreft (hoewel ik in mijn hoofd absoluut geen happy feeling had om op wolkjes te lopen).

  En gevaarlijk dat dat is geen gevoel in je handen hebben.  Verschillende keren heb ik mij dus verbrand.  Bijvoorbeeld toen ik water in het bad had gedaan en met mijn (gevoelloze) hand had gevoeld of het niet te warm was.  Ik voelde lauw water dus zette ik de temperatuur wat hoger.  Ge had mij moeten zien springen toen ik in bad wilde gaan zitten want ik verzeker u : mijn kont is absoluut niet gevoelloos

Djoef

ging het en ineens was ik perte totale.  Compleet erdoor.  Lichamelijk en mentaal.  Gecrasht zoals ze zeggen.  En als ik iets doe, dan doe ik het meteen goed !

10 dagen mijn bed in met een berg pillen om mij in bed te houden.  10 dagen afzien want de bijwerkingen van de pillen lokten een gigantische spasmofilie-aanval uit.

Resultaat : 6 kilo afgevallen en een strak lijf want door de pillen staan mijn spieren zo gespannen als bij een top-sportmens.  Zo hard als beton en toch heb ik er niks voor moeten doen. 

En ja, ik moet nu toegeven dat den doktoor gelijk heeft.  6 sterfgevallen in je naaste omgeving op een jaar tijd is te veel.  Dat vreet aan je.  Zeker als er dan ook nog eens problemen op het werk bijkomen (alle collega’s zijn intussen verhuisd naar het kantoor in Brussel, ik zou alleen in Antwerpen achterblijven) – eenzame opsluiting is toch de zwaarste straf, niet ? En als het dan ook nog volle crisis is en de wederhelft is zelfstandige, dan kan je het wel raden.

En nu ben ik dus terug boven water en staat me een nieuwe revalidatie te wachten.  Want de CVS en de spasmofilie vieren feest in mijn lijf en zorgen ervoor dat ik amper in staat ben om iets te doen : bed opmaken in 3 keren (jaja, ik zit nog maar eens zonder poetsvrouw, net nu het zo hard nodig is), trap voetje per voetje op- en afgaan, …

Gelukkig is koppigheid één van mijn slechte karaktereigenschappen want ik weet wat me te wachten staat … oefenen, oefenen en nog eens oefenen.  Doseren.  Rusten.  En berusten.  CVS is voor altijd.  Dedoeme.

inleiding tot het postpubereindejaarsfeestje

Machoman en Lisa hadden het grandioze idee om op oudejaarsavond 6 postpubers uit te nodige voor een gezellig feestje met drank, hapjes en uiteraard een stevige gourmet om de zaak af te sluiten.  Ze hadden lang van tevoren al beloofd dat ik niets moest doen aangezien in mijn oorspronkelijke planning was opgenomen dat ik in de voormiddag nog ging werken.  Gelukkig maar want door al de medicijnen was ik die dag werkelijk tot niets in staat (behalve in mijn bed liggen en als een zombie in de zetel / aan tafel hangen).

Wat ik wél nog met een helder hoofd gedaan had, was mijn bestelling doormailen aan Colruyt.  Jammer genoeg hadden ze daar niet zo’n helder hoofd : mijn bestelling voor 10 personen werd galant herleid tot een bestelling voor 18 personen.  “2 kleine en 2 grote schotels” werden “4 hele grote schotels”.  Bergen en bergen vlees voor de gourmet.  De honden van nonkeltje en van mijn vader zijn er nog dagenlang zoet mee.  We zullen het maar niet over de rest van de bestelling hebben, die ook zeer vrij geïnterpreteerd werd.  Collect & go ziet mij de eerste maand niet meer terug. 

Moest ik zelf in staat geweest zijn om het af te halen, het zou er tegen gezeten hebben.  Maar nu hebben ze het allemaal in Lisa haar wagentje geduwd en terugbrengen was geen optie.

Buiten wat paniek over te weinig stoelen en tafels,  te weinig gourmetstellen en een fornuis dat ineens begint te flippen en compleet blokkeert zijn er bij de voorbereiding geen incidenten geweest waar ik van weet.  Ik lag namelijk lekker te maffen in mijn bed totdat de eerste gasten arriveerden.

Wohow en andere dingen

Pfft de nieuwe pillen hebben mijn dagelijks leven gehackt.  Waar ik eerst dacht dat ze totaal niet werkten, blijken ze nu maar al te goed te werken.  In die zin dat ik alle bijwerkingen die op de bijsluiter vermeld zijn, één voor één aan het afwerken ben (vandaag is de verkrampte kaakspier aan de beurt) en dat ik zo suf ben dat ik amper vooruitkom.  Reden ook waarom ik enkele dagen niet geschreven heb : het zou klinkklare onzin geweest zijn of een opstel van een eersteklasser

Hou u dus maar vast want de volgende dagen schrijf ik voor u nog over :

- het postpuberfeestje op oudejaar (de schuld van Lisa)
- het familiefeestje op Nieuwjaar  (de schuld van Machoman)
- paarden en toestanden (de schuld van Disfunctionele Huisvrouw)
- peuter aan de telefoon (de schuld van mijn vader)
- het niet-feestje op 2 januari (de schuld van de Schoonzus & kids ?)
en misschien ook over mijn hallicunante ervaringen met mijn beruchte nieuwe pillen ( hoewel ? Is dat wel voor publicatie geschikt)

O ja en voor ik het vergeet : voor u allen nog de beste wensen voor het nieuwe jaar.  Wat u wenst mag u zelf invullen, mijn beneveld brein kan op dit ogenblik geen extra inspanningen meer leveren