soms vraag ik mij af of die artsen uit de serie “Meneer Doktoor” mij niet gaan kunnen helpen. Die hadden vroeger voor alles een oplossing. Soms wel een erg onorthodoxe oplossing, maar meestal kwam het toch goed met de patiënten.
Nu ik de ene na de andere ontsteking uit de medische encyclopedie aan het afwerken ben, begint het toch stillekesaan tijd te worden dat er iéts gebeurd.
En waarachtig, vorige week pakte Machoman zijn telefoon, belde zijn kameraad doktoor op en vroeg hem om als de bliksem een afspraak voor mij te regelen bij de meest fantastische specialist der specialisten in Neder-over-Heembeek (ja, ja Kenny, voor deze reclame vraag ik ooit nog een gratis visite). Zelf was ik erin geslaagd een afspraak vast te krijgen op 18 januari begot en ik had wel degelijk tegen de telefoniste/secretaresse gezegd dat het dringend was. Maar kameraad doktoor belde vorige week woensdag en kreeg voor mij een afspraak gefikst op 28 december (gisteren dus, de dag van de onnozele kinderen).
En dit Onnozel Kind reed zo ziek als nen hond naar Neder-Over-Heembeek. Want buiten twee ontstoken oren, een lijf vol rooi boebels, hier en daar een dikke rode vlek die groter en groter wordt, een bronchitis, een fikse koortslip en allemaal blaasjes in mijn mond begon ik nu ook verschrikkelijke spierpijnen te krijgen.
Zoals altijd was de ganse wereld vertegenwoordigd in de wachtzaal. Deze keer was de patient voor mij afkomstig uit Costa Rica. Dat gelooft ge gewoon niet he : van Costa Rica komen om naar den doktoor te gaan.
Enfin, ik mocht binnen en het eerste wat den doktoor tegen mij zei was : “dat ziet er hier niet goed uit jong”. Slik. De moed zonk al in mijn schoenen want als déze doktoor zegt dat het er niet goed uit ziet, dan hebt ge pas miserie.
Er werden allerlei lichaamsvloeistoffen verzameld, in potjes en tubes en ik mocht zelfs spugen op een stukske celofaan en uiteraard werden er gaatjes in mij geprikt.
En toen kwam het verdict : een hele maand, jawel, tot eind januari volgend jaar zit ik thuis en moet ik rusten. Echt rusten deze keer. Geen onnozelteiten zoals naar de solden gaan of door t Stad gaan lopen. Nee, toch zeker niet voordat alle resultaten van het verzamelwerk van hierboven binnen zijn.
En rusten zàl ik : een hele week moet ik medicijnen slikken waar ik zo suf van word dat het mij verbaast dat ik nog kan schrijven (eventuele spelfouten zullen mij in deze toestand wel vergeven worden ?). En toen ik daarstraks bij de apotheker mijn voorschrift afgaf, trok zij zo’n grote ogen dat ik er bang van werd. “Deze slaappillen hebben wij nooit in voorraad en eigenlijk geven wij die nooit in een doos mee”. Uhu ?
De slaappillen blijken dus echte paardemiddelen te zijn waarvan een normaal mens tot 12 uur aan een stuk kan slapen. En als ge een heel dooske nuttigt, slaapt ge tot in de eeuwigheid. Twaalf uur slapen, het klinkt te mooi om waar te zijn. Zou dat nu écht kunnen ? Ik weet het u morgen te vertellen, als Lisa tenminste straks het dooske met slaapmiddel meekrijgt en ik morgenmiddag ergens wakker word.
O ja – tegen volgende week krijg ik een écht “behandelingsschema” dat mij terug op de rails gaat zetten. Ik ben benieuwd maar heb er het volle vertrouwen in – deze doktoor begeleidt immers ook Romelu Lukaku en hebt ge al eens gezien wat een gezonde brok dat is ? Wat een schoon gezond haar die heeft en wat een body ? Misschien is er nog hoop voor mij …
en daarna komt verlanglijstje nr 3, een specialleke voor al diegenen die kunnen toveren en wonderen kunnen verrichten …
wat denkt u ervan ?